Echt SCHANDALIG!!!

Wat vandaag een fantastische dag moest worden, werd plots rond 14u-14u30 abrupt verpest.
Even terug in de tijd gaan naar 's morgens vroeg...

5u30: Triiiiiiinnnnnggggg... De wekker gaat al vroeg vanmorgen, want vandaag is het een wielerhoogdag voor iedereen. De Ronde van Vlaanderen staat op het programma en natuurlijk mag ik niet ontbreken op deze dag. Zoals gewoonlijk vertrekken we vroeg richting Brugge om rond 7u de renners op te wachten aan 't Zand.

7u: We staan paraat aan 't Zand om de renners te bewonderen vanop de eerste rij. Na goed 1u30 wachten, bollen de eerste bussen binnen. De renners blijven natuurlijk nog wat chill en relax op de bus zitten. Gelijk hebben ze! Het is toch nog frisjes buiten en het heeft geen nut om te lang buiten te staan met deze temperaturen als je nog een volledige dag op de fiets moet zitten afzien. Aan de andere kant is het wel leuker voor ons als ze vroeger zouden buitenkomen, dan hebben we tenminste iets te doen want zo de hele tijd staan wachten... De tijd gaat toch maar traagjes voorbij.

9u: De eerste renners beginnen stilaan naar buiten te komen. Het teken om mijn camera aan te leggen een plaatjes te maken! Eindelijk, de tijd gaat snel vooruit!
Voor ik het goed en wel besef is het tijd om te vertrekken naar ons eerste tussenpunt!

10u15: De renners vertrekken voor hun Ronde van Vlaanderen én wij trekken richting Kortrijk om de renners een eerste maal te kunnen bewonderen in Vlaanderens Mooiste. Terwijl we in de auto zitten babbelen en keuvelen flop ik er al grappend uit: 'Als Trek slim is, dan sturen ze een mannetje mee in de aanval. Misschien moet Jesse hetzelfde plannetje uitvoeren als in Gent-Wevelgem'. (cfr. Meegaan in de vroege ontsnapping).

11u: Aangekomen in Kortrijk eten we rustig iets in de auto en maken we ons op voor de passage van de renners. Voorlopig wil mijn gsm niet meewerken en heb ik dus niets van wedstrijdinformatie. Het is dus wachten tot we de eerste moto's, auto's en uiteindelijk renners zien voorbijkomen.

Al van ver zie ik dat Jesse mee is in de ontsnapping. WAUW!!! Mijn voorspelling is uitgekomen. Wat ben ik blij om Jesse vooraan te zien in de grootste koers van het jaar!

12u30: Na de passage in Kortrijk trokken we richting Paddestraat om de renners een 2de en laatste maal onderweg te bewonderen. Tijdens de Ronde van Vlaanderen beperken we steeds onze tussenpunten in koers naar een stuk of 2. Met al die drukte hebben we geen zin om gevaarlijke stunten uit te halen zoals sommige bestuurders om de renners zoveel mogelijk te kunnen zien. Wij zijn liever op ons gemak!

Aangekomen op de Paddestraat kunnen we nog de passage van de dames meepikken en dan is het wachten tot de elite mannen eindelijk voorbijkomen.

14u05: Ah! Daar is de helikopter! Een teken dat de renners dichterbij komen en bijna voorbij zullen vlammen. Met de weinige informatie via twitter en voorbij wandelende medekoersliefhebbers hebben we vernomen dat de situatie nog steeds dezelfde is. De vroege ontsnapping met zo'n 4-tal minuten voorsprong op het peloton.
Alles goed en wel, we zien de koplopers met Jesse Sergent voorbij rijden en enkele minuten later ook het voltallige peloton.

Plots staan de volgwagens voor onze neus stil. Meteen springen mecaniciens uit de auto's wat in wielertermen normaal wil zeggen 'VALPARTIJ'. We vangen niet meteen iets op beslissen om op het gemak naar de auto te stappen.

Ineens hoor ik op een radio langs het parcours: 'Renner uit de kopgroep aangereden door de neutrale wagen. Het gaat om Jesse Sergent'. Mijn hart stopt heel even! Oh, nee! Toch niet Jesse! Meteen begon ik Twitter te checken, Radio 1 opzetten in de auto om toch maar wat nieuws van Jesse te horen te krijgen.

15u-17u: Wat is Twitter toch handig om informatie binnen te krijgen. De eerste berichten rond Jesse klinken niet positief: 'In de ambulance naar Zottegem', 'Dirk Demol zegt dat hij waarschijnlijk een sleutelbeenbreuk heeft',...

Meteen is mijn eerste gedachte: 'Lap! Daar gaat de rest van Jesse's voorjaar. Geen Scheldeprijs en geen Roubaix :( Echt niet leuk om te horen!'

Tijdens de uitzending zelf worden de vermoedens nog bevestigd. Het linkersleutelbeen is gebroken en morgen al een operatie voor Jesse. De revalidatie kan beginnen...

19u30: Eindelijk thuis na een lange dag en nu kan ik ook eens de beelden bekijken die vandaag voor zoveel ophef zorgden. Ik kan maar 1 ding zeggen: 'Echt SCHANDALIG! Deze bestuurder zou nooit nog in koers mogen rijden van mij!' Hier moeten toch maatregelen tegen getroffen worden? Dit kan toch niet onbestraft voorbijgaan?

Ik kan mij echter aan 1 gedachte optrekken... Dit alles had veel erger kunnen zijn. Tenslotte hersteld een renner vrij snel van een sleutelbeenbreuk. Gelukkig is het 'maar' een sleutelbeenbreuk en niets ernstigers. Natuurlijk is het vreselijk om zo uit koers geslagen te worden, zonder dat je zelf je lot in handen hebt, maar ik ben vooral opgelucht na het zien van de beelden dat het niet slechter afgelopen is!

Het is weer begonnen!

Ondertussen ligt het openingsweekend al een weekje achter ons en natuurlijk was ik zelf weer aanwezig vanaf de eerste minuut!

Mijn eerste week zat zoals gewoonlijk weer goed gevuld. Na de Omloop en Kuurne stonden er nog heel wat koersen op de lijst. Op woensdag was er de GP Samyn, donderdagavond fanclubavond van Quickstep en daarna 3 dagen rondtoeren in West-Vlaanderen.

Voor wie goed kan tellen zijn dat 7 koersen op 9 dagen tijd. Bijgevolg zijn er ook weer heel wat foto's die moeten bekeken worden. Het zal dus weer werken en ploeteren zijn om alle plaatjes te bekijken, maar het belangrijkste van al is dat ik genoten heb van de eerste koersen op Belgische bodem.

Hier alvast een voorproefje van 2 plaatjes waar ik ongelofelijk tevreden mee ben!

Jesse Sergent - Tijdrit Driedaagse van West-Vlaanderen

Misschien niet nu, maar ooit...

Ergens...

Ja, daar in de verte is het nieuwe wielerseizoen al begonnen.

Voor velen een nieuwe kans om zich te bewijzen, strijden tot ze die éne belangrijke overwinning eindelijk beethebben.

Ik kan niet wachten totdat het weer zover is. De dagen aftellen tot die eerste koers op belgische bodem. Wat verlang ik toch elk jaar tot ik opnieuw op dat Sint-pietersplein kan gaan staan.

Maar tegelijk doet het me ook veel pijn om daar elk jaar te staan, tot het besef komen dat jij er nooit meer bij zal zijn. Wetende dat jij daar aan je allerlaatste rit begon naar ergens hier ver vandaan. 

De laatste weken moet ik steeds meer en meer aan je denken. Dat zwarte gat in mijn hart, die ruimte waarvan ik dacht dat ze bijna gesloten was, is opnieuw opengebarsten. 

Ik weet dat hoewel ik veel fantastische momenten beleef aan de koers, ik steeds opnieuw en opnieuw een stukje mis. Het plezier van je 's morgens te zien, het zoeken tussen alle renners, de teleurstelling op je gezicht als je nog maar eens gevallen bent, die glimlach als je eindelijk aan iedereen bewijst waarom jij de beste was. 

Zoveel momenten die ik nooit meer zal meemaken. Gelukkig heb ik nog foto's, artikels en zoveel meer als aandenken, maar toch... niets kan het gemis of dat zwarte gat doen weggaan. Hoe hard ik het ook probeer, altijd is er wel iets waardoor dat kamertje weer openbarst.

Mijn hele wereld veranderde die 9de mei.

Die stomme, vervloekte berg in Italië. Hoeveel keer las ik al niet alle artikels, hopende dat ze mij een antwoord konden geven. Ik lees, zoek en lees opnieuw, maar antwoorden heb ik nog steeds niet gevonden. Ik kom naar je toe stomme, vervloekte berg. Hopelijk zal ik daar wel antwoorden terugvinden...

Misschien niet nu, maar ooit...

Afgelopen!

Ziezo, mijn wielerseizoen is weeral afgelopen. De tijd is weer voorbijgevlogen en we hebben weer heel wat mooie momenten beleefd.

Zoals elk jaar zijn er ook een paar teleurstellingen die je moet verwerken. Dit jaar zal dit voor mij vooral het feit zijn dat ik weer afscheid moet nemen van 1 van mijn favoriete renners. Andy Schleck moet noodgedwongen stoppen met wielrennen en zo verdwijnt er opnieuw 1 van mijn renners uit het peloton. De laatste keer dat ik hem zag was met de Tour de France. Ik zal die dag niet snel vergeten...

Natuurlijk hou ik ook weer veel mooie momenten over aan het afgelopen wielerseizoen.

Ik zal alvast ook de dag niet vergeten dat Nilo voor het eerst meemocht naar de koers. Op Gullegem koerse mocht hij voor het eerst proeven van mijn grote passie. Veel mensen moesten natuurlijk eens aan Nilo komen. In het begin kon ik dat nog redelijk verdragen, maar naarmate hij meer meegaat naar de koers, hoemeer mensen hem ook blijven herkennen. Hoeveel keer ik per koers al niet heb moeten horen: 'Welk ras is dat? Is dat een Chowchow? Mag ik er eens aankomen? Gaat hij bijten? Die heeft zeker een blauwe tong?,...'

Natuurlijk mocht Nilo ook al mee naar enkele buitenlandse koersen. Ik had hem pas een weekje en hij mocht al mee naar Nederland voor de Ronde van Zeeland Seaports. Ik ging vooral voor Jonas Aaen Jorgensen naar die koers en Nilo had er meteen een fan bij. Telkens als ik nu naar een koers ga waar Jonas ook meedoet is Nilo natuurlijk super enthousiast als hij een beetje aandacht krijgt van hem.

Meestal begint het bij rustig aaien, maar enkele minuutjes later zit Nilo bijna op Jonas z'n schoot.

Nu het seizoen afgelopen is, zal ik weer moeten afkicken. Dit jaar sloot ik de teller af met 61 koersen. Van de Omloop tot Putte-Kapellen, de eerste tot de laatste koers was ik erbij. Ik wou dat ik nog meer koersen had gedaan, wat in principe wel mogelijk was. Maar soms kan je ook niet alles hebben. Als ik moet werken dan kan ik helaas niet naar de koers gaan, maar je moet je prioriteiten kunnen stellen.

Stilaan komt de winter eraan en het zal toch weer wennen worden aan een leven zonder koers. Gelukkig zijn er enkele zesdaagsen waarnaar ik zal uitkijken. Hopelijk zijn deze net zoals vorig jaar even spannend, maar ik heb weeral iets ontdekt. Mijn super Deense duo zal alvast niet samen rijden in Amsterdam. Weeral een kleine teleurstelling. Vorig jaar reden Alex Rasmussen en Michael Morkov samen enkele zesdaagsen. Dit jaar doet Morkovj niet mee... Enkel Alex zal in Amsterdam rijden. Ik hoop wel dat ze nog samen zullen rijden deze winter, want het zou zonde zijn voor zo'n goed duo om niet meer samen te rijden.

Misschien moeten ze maar samen in Gent rijden, dan zou ik wel eens durven gaan... Jammergenoeg staan alle deelnemende koppels nog niet online dus voorlopig kan ik maar niet beslissen als ik al dan niet zal gaan.

Bijna afgelopen

Zozo... wat vliegt de tijd voorbij! 

Het koersseizoen loopt ten einde en dinsdag staat de laatste koers al op mijn programma, tenzij ik natuurlijk snel een telefoontje krijg om voor de klas te staan! Dat thuiszitten is toch echt niets voor mij.

Nuja, we waren bezig over de koers. Dus om verder te vertellen...

Traditioneel is het tijd voor de Sluitingsprijs te Putte-Kappellen en voor mij mag het wel wat leuker worden dan vorig jaar. Toen gingen we voor het eerst naar daar, maar het weer wou niet echt meewerken. We hadden veel regen en een echt 'feest' was het dus niet.

Benieuwd welk weer ze ons dinsdag dus gaan voorschotelen, want zoals het er nu naar uit ziet, maken we veel kans om weer kleddernat thuis te komen! 

We kunnen enkel hopen op beter weer dit jaar! 

Het laatste weekend van de vakantie

Ziezo! De vakantie is officieel voorbij!

Ik zou het laatste weekend van de vakantie voor geen geld van de wereld willen wisselen alhoewel ik wel een dubbel gevoel eraan overgehouden heb.

Op zaterdag was er de laatste manche van de Lotto topcompetitie. Deze werd gereden in Templeuve en normaal gezien zou niemand mij daar gezien hebben, ware het niet dat er 1 bepaalde ploeg daar van start ging!

Sinds Jonas bij Riwal cycling team rijdt, volg ik een beetje het traject dat de ploeg aflegt. Want als ik Jonas wil zien dan moet ik toch weten waar ze koersen. Gelukkig voor mij reden ze op zaterdag dus in België en moest ik eens niet lang rijden om hem te zien. Zondag zouden ze dan van start gaan in de Ronde van Midden Nederland en zou ik hem nog eens zien.

Wat echter een topweekend moest worden, viel letterlijk in het water. Zaterdag begon de dag al met lichte regenval en die zou de hele dag duren. Af en toe geen regen, dan een felle bui, dan weer gespetter om daarna weer even te stoppen.
Veel van de wedstrijd heb ik echter niet gezien. Ik was alleen op pad met Nilo dus moest ik steeds ter plekke blijven met hem. Ik wist wel dat er een kasseistrook in het parcours lag en natuurlijk waren er door de regen veel valpartijen. Ook Jonas heeft erbij gelegen, want toen ik hem al 2 rondjes niet gezien had wist ik dat er iets mis was. Uiteindelijk zag ik de 2de ploegauto en ja hoor... met Jonas aan boord.

Veel zin had het niet meer om nog te blijven kijken naar de koers. Met Jonas uit de wedstrijd en al een eerdere opgave van Kasper Klostergaard (de enige renners waarvoor ik gekomen was) besloot ik om terug te keren naar de kleedkamers en rennersparking. Daar zou ik misschien te horen krijgen hoe het met Jonas was.

Na een tijdje wachten kwam hij frisgedoucht het sportcentrum naar buiten gewandeld samen met Kasper. Toen ik vroeg hoe het was, zei hij niet zoveel. Toen ik vroeg als hij gevallen was, bevestigde hij mijn eerdere vermoedens. Ik kon zien dat hij redelijk wat pijn had, want je mankt niet zomaar. Ik kon enkel hopen dat hij de volgende dag paraad zou zijn om te starten.
Toen ik 's avonds nog eens vroeg hoe het met hem was, kreeg ik een duidelijk antwoord waar ik niet echt op zat te wachten: ' I'm okay, but not racing tomorrow'.

Mijn dag natuurlijk deeltelijks verpest, maar ik was toch blij hem nog eens te zien én Nilo ook ;)
Toen ik Jonas 's morgens gezien had, kreeg ik meteen een knuffel en Nilo kreeg ook weer de nodige aandacht. Helaas kon ik geen foto's nemen van hun ontmoeting, want ik kan natuurlijk niet alles... Nilo in toom houden zodat hij niet te wild wordt en foto's nemen is geen ideale combinatie.

Over zondag moet ik dus niet zoveel vertellen. We gingen kijken hoewel Jonas dus niet meedeed, maar alles was nu gepland dus niet gaan was geen optie voor ons. Ditmaal was mijn lieve mama ook van de partij dus kon ik iets meer foto's nemen. Misschien toch een paar kleine verhaaltjes...

Allereerst moet ik zeggen dat Lars Van Der Haar een super gast is! Meteen kregen we een vriendelijke 'hey' terwijl we hem nog nooit gezien hebben. Daarna zei hij ook nog eens zelf: 'Wil je op de foto?'
Met andere woorden... Weeral een renner die mijn hartje kon veroveren, gelukkig heb ik genoeg plaats over ;)

Ohja en dan moet ik het ook nog hebben over de Saxobank reunie. Ik ging natuurlijk niet zomaar naar Utrecht rijden om renners te zien die ik niet ken. Natuurlijk zouden er buiten Jonas nog enkele renners meerijden die ik kende van vroeger. Met name Kasper Klostergaard, Lasse Bochman en Andre Steensen. Laten dat nu wel eens 3 renners zijn die vroeger allen bij Saxobank fietsten. Het was dan ook super om hen nog eens te zien, want Lasse en Andre had ik al wel 3 of 4 jaar niet meer gezien. Aan mijn foto's te zien, hadden de jongens heel wat bij te praten :p

Mijn conclusie na het laatste vakantieweekend is dus zowel positief als negatief. Ik was zaterdag natuurlijk superblij dat ik Jonas opnieuw zag, maar mijn blije gezichtje veranderde na een paar uurtjes in een trieste blik. Valpartijen horen er nu eenmaal bij en je kan er ook weinig aan veranderen. Gelukkig is het niet zo ernstig en ik hoop dan ook dat hij snel weer die fiets opkan!

Zelf kan ik alvast uitkijken naar 19 september, want ik ontdekte iets super! Wat ik ontdekte zal nog eventjes geheim blijven, maar als je een beetje nadenkt dan komen jullie er misschien zelf wel achter...

Nilo en de Ronde van Frankrijk

Le Tour de France is nu al een goede 2 weken onderweg en natuurlijk moest ook ik gaan kijken.
Dit gezegd zijnde moet ik er ook meteen bijvertellen dat als je een volledige dag weg bent, je moeilijk je puppy thuis kan laten. Het gevolg was dus dat Nilo ook mee moest naar het grootste wielercircus van deze tijd.

Op dinsdag 8 juli trokken we richting Le Touquet-Paris-Plage voor de start van de eerste etappe op het vaste land. Wij waren zoals gewoonlijk een paar uurtjes te vroeg aanwezig, maar alles heeft natuurlijk zo z'n redenen. Wie vroeg komt die kan nog gemakkelijk overal door met de auto. Het gevolg was dat we op nog geen minuut wandelafstand van de bussen stonden.

Na een 3-tal uurtjes wachten begonnen de bussen stilletjes aan toe te komen en ik zou en moest bij Trek staan. Hoeveel keer per jaar krijg je dan ook de kans om Cancellara en de Schleckies in 1 wedstrijd te zien.

Aangekomen bij de bus begint het hoofdstuk 'Nilo en de Ronde van Frankrijk'. Iedereen bij Trek was gewoon verzot op Nilo. 'Oooh, that's a cute dog', 'What's his name', 'Can I touch him',...


Nilo en Luca Guercilena

Nilo en Jordan Roessingh

Iedereen moest wel eens aan Nilo komen of hem aaien. Het leuke eraan was dat iedereen gewoon met Nilo wilde spelen dat ik gewoon een Vip-bandje van Trek kreeg zodat ik voor de hekken mocht gaan staan!
Ik neem Nilo daarom wel niet mee naar de koers, want al bijna m'n hele leven sta ik achter de nadars bij grote wedstrijden. Het is natuurlijk wel leuk om eens aan de andere kant te staan. Dan voel je je natuurlijk 'speciaal'.

Dit was het eerste hoofdstukje van Nilo, maar er komt nog meer. Iedereen die de Tour een beetje heeft gevolgd, weet dat Andy Schleck op de rollen reed voor hij besliste om niet meer te starten in deze rit. Ik moest en zou een foto nemen van Nilo bij Andy, want zoveel heeft hij nu ook de kans niet om erbij op de foto te staan. Zo gezegd, zo geschiedde... Ik nam enkele foto's van Andy en Nilo.

Maar wacht, er is nog meer. Jens Voigt aka Jensie was ook verkocht aan Nilo. 'Oooh, that's a cute dog. Can I hold him?'
Ik kon natuurlijk geen nee zeggen, maar nog voor ik het goed en wel besefte nam Jensie hem al op. Nilo had dit natuurlijk totaal niet zien aankomen met het gevolg dat hij een 'angstplasje' deed. Jensie deed bijgevolg aan overacting: 'Give me water, give me water, that dog peed on me!'

Het is waarschijnlijk niet echt grappig als je het hier leest, maar ik kan je alvast zeggen dat iedereen zich dood heeft gelachen die op dat moment aan de bus stond!