Het begon allemaal op 24 maart. ’s Ochtends vroeg was het nogal koud, maar tegen de middag begon de zon te schijnen. Net toen de renners hun opwachting maakten om snel hun handtekening te gaan plaatsen op de markt in Roeselare. Rond een uur of 12 had iedereen z’n krabbel gezet en werd het startschot gegeven van de 65ste Dwars door Vlaanderen. Dit was het begin van 4 weken die ik nooit meer zal vergeten. Heel wat uren en passages later stond ik de renners op te wachten bovenop Nokereberg. Met de weinig communicatiemiddelen die je hebt, probeer je toch wat op te vangen van het wedstrijdverloop. Helaas is het toch altijd wachten tot je de renners ziet voorbijflitsen.
Plots komt de eerste wedstrijdauto naar boven rijden en daarna een eenzame renner die weggesprongen is. Al vlug hoor ik mijn ma roepen: ‘T’is een rode van saxobank! Tzal Fabian zijn!’
Al snel had ik gezien dat het niet Her Fabian was, maar dat het ene Matti Breschel was die ik ’s morgens nog zag lachen in m’n lens.
Al vlug waren de anderen daar ook en moest ik natuurlijk m’n taak als fotograaf verder uitvoeren. Toch bleef het steeds in m’n gedachten spoken: ‘Zou hij het gehaald hebben? Kon hij wel een solo tijdritje uitvoeren?’
Nadat de andere renners allemaal voorbij gevlogen waren, wist ik niet hoever de renners nog moesten. Al snel zond ik een berichtje en kreeg meteen iets terug. Matti had z’n eerste semi-klassieker gewonnen met een prachtige solo. Mijn dag kon niet meer stuk!
Na enkele dagen nagenieten, kon ik weer opnieuw beginnen met genieten. Op zaterdag 27 maart werd de E3-prijs verreden. Opnieuw deed ik heel wat passages, maar ditmaal ging ik ook naar de aankomst. Veel info krijg je natuurlijk niet als je aan de bus van Saxobank staat, maar in de auto had ik wel gehoord dat 3 renners het ruime sop hadden gekozen. De namen kent u waarschijnlijk wel: Tom Boonen, Juan Antonio Flecha en Fabian Cancellara. Die laatste pokerde en won. Dan is het natuurlijk wel fantastisch om aan zo’n rennersbus te staan, enkele kilometers voor de aankomst hoor je ze roepen naar het tv-scherm tot uiteindelijk iemand naar buiten komt en zegt dat de winnaar bij hun kamp rijdt.
Eindelijk had Cancellara z’n winst in Flandern beet, maar natuurlijk moest de belangrijkste klassieker nog komen. Een volledig jaar je concentreren op die ene koers. Het klinkt misschien belachelijk, maar voor een klassiek wielrenner telt maar die ene koers: ‘De Ronde van Vlaanderen.’ Het grootste wielerfeest.
