De allerlaatste

Vandaag werd er zo'n 5u hier vandaag de allerlaatste koers van het jaar verreden: 'De Amstel Curaçao Race'.
De laatste wedstrijd van het seizoen is nu ongeveer zo'n 20min afgelopen terwijl ik hier zit te schrijven. Uiteindelijk viel de beslissing zoals gewoonlijk laat in de wedstrijd bij de laatste passage over de Julianabrug. Er ontstond een kopgroepje van 3 renners en die werden niet meer bijgehaald. Uiteindelijk won Alberto Contador met kleine voorsprong voor Thor Hushovd en Koos Moerenhout.

Nu de laatste koers achter de rug is, is het ook het perfecte moment om eens terug te blikken op het voorbije seizoen. In januari begon het seizoen in het verre Australië met Tour Down Under om een goede 10maand later af te sluiten aan de andere kant van de wereld in Curaçao.
Zoals altijd zijn de klassiekers en semi-klassiekers van groot belang in iedere ploeg. Iedereen heeft wel iemand in de ploeg die kopman is en piekt naar deze wedstrijden. Hier eerst even een kort lijstje van de winnaars van de belangrijkste wedstrijden, want die mogen er zeker wezen:

* Omloop het Nieuwsblad: Thor Hushovd
* Kuurne-Brussel-Kuurne: Tom Boonen
* GP Samyn: Wouter Weylandt
* Milaan San Remo: Mark Cavendish
* Dwars door Vlaanderen: Kevin Van Impe
* E3-prijs: Filippo Pozzato
* Criterium International: Jens Voigt
* Brabantse Pijl: Anthony Geslin
* Ronde van Vlaanderen: Stijn Devolder
* Gent-Wevelgem: Edwald Boasson Hagen
* Parijs-Roubaix: Tom Boonen
* Amstel Gold Race: Sergei Ivanov
* Waalse Pijl: Davide Rebellin
* Luik-Bastenaken-Luik: Andy Schleck
* Clasica San Sebastian: Carlos Barredo
* Vattenfall Cyclassics: Tyler Farrar
* Parijs-Brussel: Matthew Goss
* Coppa Sabatini: Philippe Gilbert
* Parijs-Bourges: Andrei Greipel
* Parijs-Tours: Philippe Gilbert
* Ronde van Lombardije: Philippe Gilbert

Natuurlijk bestaat het seizoen niet alleen uit de klassieke wedstrijden, maar ook ronderenners komen aan hun trekken. Hier een lijstje met de belangrijkste winnaars, want die mogen we zeker en vast niet vergeten:

* Tour Down Under: Allan Davis
* Ronde van Qatar: Tom Boonen
* Ronde van Californië: Levi Leipheimer
* Ronde van de Algarve: Alberto Contador
* Parijs-Nice: Luis Leon Sanchez
* Tirreno-Adriatico: Michele Scarponi
* Ronde van Romandië: Roman Kreuziger
* Ronde van Italië: Denis Menchov
* Ronde van België: Lars Boom
* Dauphiné Libéré: Alejandro Valverde
* Ronde van Zwitserland: Fabian Cancellara
* Ronde van Frankrijk: Alberto Contador
* Ronde van Oostenrijk: Michael Albasini
* Ronde van Denemarken: Jakob Fuglsang
* Ronde van Polen: Alessandro Ballan
* Eneco Tour: Edwald Boasson Hagen
* Ronde van Spanje: Alejandro Valverde
* Circuit Franco-Belge: Tyler Farrar

Natuurlijk lukt het nooit om alle winnaars van het voorbije seizoen op te noemen. Voor wie meer wil weten, neem hier een kijkje. Op sporza.be staat een volledig jaaroverzicht.

Ik hoop dat iedereen van het afgelopen wielerjaar kon genieten. Ik weet alvast dat ik ervan kon genieten. Dat het maar vlug februari 2010 is, want het begint nu al te kriebelen!

Sneller dan je eigen schaduw

Afgelopen week was er het WK in Mendrisio. Heel wat wielerfans wachten een volledig jaar op het wereldkampioenschap. Zoals gewoonlijk wil ook ik niets missen van deze korte, maar krachtige koersweek.

Mijn WK start op donderdag 24 september, want het is WK tijdrijden voor de elite. Wat ik gewoon wil zeggen: Cancellara is de grote favoriet en kan alleen maar verliezen. Zelf begin ik de dag met een goed gevulde agenda die ik eerst moet zien af te werken. Eerst nog een hele dag naar de les en om 15u30 vlug naar peda rennen zodat ik Fabian van het podium kan zien glijden. Hij ging van start om 15u42. Mezelf had ik voorgenomen dat ik wel tijd voldoende zou hebben om op mijn gemak naar peda te stappen, rustig de rugzak droppen in de kamer en dan een plaatsje zoeken in de televisiekamer. De volledige dag zit ik met kriebels in de buik, want tenslotte blijft het als fan altijd spannend totdat hij over de streep zou rijdne. Als laatste les hadden we een 2u godsdienst. Tot mijn grote verbazing ging de tijd sneller dan verwacht aangezien we een kennismakingsspel van bijna 1u deden. Daardoor bleef de docent maar les en les geven. Al 15u30, nog altijd geen teken om te stoppen. Een 5-tal minuten later had ze eindelijk door dat iedereen naar huis wou. Vliegensvlug prop ik mijn boekentas vol en snelwandel ik richting peda. Dan vlug deuren openen, lift oproepen die eindeloos lang wegzit en al rennend door de gang manouvreren om mij kamer te openen, boekentas binnengooien en richting TV te lopen. Exact 1minuut voor vertrek van Cancellara nestel ik mij in de zetel. Mijn WK begint!!!

Cancellara vertrekt als een raket van het startpodium en in geen tijd komt hij door aan het eerste tussenpunt. Meteen is het voor iedereen duidelijk dat hij opnieuw wereldkampioen zal worden. Hij blaast de tegenstand omver en bij ieder tussenpunt loopt hij verder uit. Gustav Eric Larsson, Bradley Wiggins en Sébastien Rosseler konden dit aan de lijve ondervinden. Cancellara peuzelde 1 voor 1 zijn tegenstanders op en hield aan de finishlijn genoeg tijd over om uitgebreid zijn 3de zege in het wereldkampioenschap tijdrijden te vieren met de duizenden Zwitserse fans.

Toen Cancellara het podium opkwam werd er geroepen en geroepen door alle Zwitsers. De zege was wel niet echt onverwacht, maar je moet het toch telkens doen als topfavoriet je rol waarmaken. Toen het volkslied begon te spelen werd het muisstil in het Zwitserse Mendrisio. Een grote last valt ook van mijn schouders. De volledige tijdrit zat ik met spanning en zenuwen, want een val of defect aan de fiets kan altijd voorkomen. Gelukkig gebeurde dit niet en mag Der Fabian vanaf nu opnieuw een jaartje in die prachtige WK trui rijden. Jammergenoeg dat er niet zoveel tijdritten zijn, dus de weinige keren dat die er wel zijn moet je dan extra koesteren.

De quote van de dag zal ik ook nooit meer vergeten: 'Cancellara is sneller dan z'n eigen schaduw.'
De commentator die dit zei, zou wel eens gelijk kunnen hebben. Misschien is de 2de Lucky Luke opgestaan?

Rampvuelta

Zondag werd ik al opgeschrikt door een verontrustend sms'je: 'Andy heeft de Vuelta verlaten.' Meteen wist ik dat dit niet zonder reden kon zijn. In voorbereiding op het WK in Mendrisio zou Andy nooit afstappen tijdens de eerste bergetappe. Hij zou waarschijnlijk wel afgestapt zijn, maar dan ergens diep in de 2de week van de Vuelta.
Natuurlijk kreeg ik van niemand meer informatie. Iedereen die mij een beetje kent qua koers was ofwel samen met mij in Bavikhove op het criterium ofwel niet thuis. Het was dus wachten tot 's avonds totdat ik eindelijk de nieuwsbrief van Saxobank kon openen. Omstreeks 9u wist ik dan wat er precies gaande was. Andy vertelde zelf dat hij praktisch alle voortekens had van een griepje en dat hij niet kon eten. Opgeven deed hij echter niet zomaar, want hij is nog gestart in de rit. Jammergenoeg mocht het niet zijn en moest hij na lang afzien en overgeven toch de handdoek in de ring gooien en afstappen. Andy keerde huiswaarts, maar ik had nog altijd hoop dat broer Fränk iets ging laten zien in de bergetappes.
Gisteren werd de Vuelta nog een grotere ramp voor mij. Plots lees ik 's avonds laat op Twitter: 'Fränk Schleck zal aanstaande vrijdag een operatie aan de knie ondergaan.'
Opnieuw een donderslag bij klaarheldere hemel. Sinds de Amstel Gold Race is het nooit goed gegaan met Fränk's linker knie. Hij had altijd wat pijn en zijn knie was vaak ingetaped. Ook tijdens de Vuelta had ik gezien dat er opnieuw tape aan z'n knie was, dus ongerust was ik altijd wel een beetje. Een operatie had ik echter niet verwacht. Vrijdag zal hij in Herentals een operatie ondergaan waar ze wat weefsel rond het kniegewricht zullen wegnemen.
Kortom, de Vuelta was een grote ramp voor de Schlecks en ik wil deze zo snel mogelijk vergeten. Niettegenstaande is het wel een goede Vuelta geweest voor Fabian Cancellara. Waarschijnlijk zal ik er een dubbel gevoel aan overhouden.

Rusten geblazen

De Vuelta is amper begonnen en vandaag was er al een rustdag. Ik hoor iedereen al denken: 'Wat, nu al rustdag?'
Door de start in Nederland moesten de renners gisteren een verplaatsing maken naar het zonnige Spanje. Daardoor dus een vroege rustdag zodat de renners konden bekomen van de verplaatsing.

Er werd de voorbije dagen wel hard gekoerst op Nederlandse en deels Belgische bodem. Voor gouden truidrager Fabian Cancellara (en ook deels voor mij) waren het spannende dagen. Iedere dag werd er voorspelt dat er gesprint zou worden en dat was ook het geval. Door de goede proloog presaties van enkele sprinters én het feit dat er veel bonificatieseconden te verdienen waren aan de streep, was iedereen er van overtuigd dat er meteen na de 1ste massasprint een andere renner de leiderstrui zou opeisen.

Hoe hard de rassprinters het ook probeerden, keer op keer was er een warrige en ongecontroleerde sprint. Zo kon Fabian Cancellara na 4dagen in Nederland en België nog altijd zijn leiderspositie bewaren. Tijdens de laatste rit had Cancellara wel geluk in zijn ongeluk. Door een massale valpartij ging bijna het volledige peloton tegen de grond. Ook Fabian werd niet gespaard en hij smakte hard met z'n hoofd tegen het asfalt. Het was wel even schrikken toen ik zijn reactie las: 'Ik zag nog enkel sterretjes. Mijn helm is volledig naar de vaantjes. Had ik deze niet op gehad, waren de gevolgen levensbedreigend.'

Zo zie je maar dat je altijd een valhelm moet dragen. Dus nogmaals een oproep aan alle renners: 'Geef het goede voorbeeld en draag niet enkel tijdens de wedstrijden een helm maar ook op training!!!'
Een helm red echt je leven bij een valpartij. Vraag het aan Fränk Schleck die viel tijdens de Amstel Goldrace of aan Jens Voigt die hard viel tijdens de voorbije Ronde van Frankrijk.

Veel te lang geleden

Vele weken zijn voorbij gevlogen en eindelijk vind ik nog eens een momentje om hier iets neer te pennen.
Na het criterium van Hamme heb ik niet stilgezeten. Eerst ben ik naar het dernycriterium in Antwerpen getrokken. Daarop volgde het dernycriterium van Wilrijk en als afsluiter het WK der kermiskoersen te Heusden. Zoals je kan zien op http://picasaweb.google.be/lindsaycyclingphotos hebben deze koersen heel wat mooie plaatjes opgeleverd.


Dit was echter nog niet alles. Een goed weekje na Heusden stond mijn agenda al opnieuw vol gepland. Ik volgde maar liefst 4 dagen Enecotour (19-22augustus). Binnenkort komen alle foto's online op picasa, want na de Enecotour lastte ik toch een korte pauze in.

Het peloton trekt echter verder en vandaag is de Vuelta van start gegaan met een proloog. Iedereen verwachtte natuurlijk veel van Fabian Cancellara. Even leek het slecht af te lopen toen een regenbui boven het parcours losbarstte. Gelukkig was het wegdek droog toen alle favorieten van start moesten gaan. Heel even had België hoop op goud toen Tom Boonen een knappe tijd realiseerde.
Jammergenoeg voor Boonen en wielerminnen België was er opnieuw niets te doen aan de Zwitser. Liefst 9seconden kon Cancellara onder de tijd duiken van onze landgenoot. Bijgevolg met Fabian Cancellara zijn 1ste gouden trui ooit in ontvangst nemen.

De criteriumdans

De Tour is nu al bijna een week gedaan. Iedere dag is er wel ergens een criterium. Prakisch dagelijks in Nederland en België tonen de renners zich. De organisatoren proberen altijd enkele 'grote' tourvedetten aan de start te krijgen. In Nederland was Alberto Contador enkele keren te zien. Ook The Schleck brothers namen enkele keren deel. In België kwam vooral Thor Hushovd aan de start, de groene trui.

Zelf ben ik momenteel al naar 2 criteriums geweest. Het eerste criterium voor mij was Diksmuide (28juli). Klinkende namen kwamen aan de start: Thor Hushovd, Heinrich Haussler, Maxime Monfort, Serge Pauwels, Jurgen Vandenbroeck en Tom Boonen. Ik ging vooral voor de Cerveloboys Haussler en Pauwels. Héél sympathieke renners als je het mij vraagt ;)
Ondertussen weet het grotendeel van de wielerkenners al dat criteriums afgesproken spel zijn, dus was het al niet meer moeilijk om te gokken wie er op het podium zou staan. Met zekerheid wist ik al 2 namen: Hushovd (omdat hij groen behaald heeft) en Tom Boonen (de belgische driekleur hé). De derde naam was een beetje afwachten, misschien een Haussler of toch Jurgen Vdb want hij was toch de Belgische smaakmaker van de Tour. Mij maakt het eigenlijk niet zoveel uit wie er precies op het podium staat, ik ben gewoon blij om in een ontspannen sfeer de renners veel voorbij te zien komen.

Mijn 2de criterium deze week ging door op vrijdag 31juli. Het 1ste natourcriterium te Hamme. De grote naam die ze konden strikken was de 2de uit te eindstand én witte trui Andy Schleck. Voor mij een grote reden om toch te gaan :D
Andere namen waren thuisrijder Greg Vanavermaet, Thor Hushovd en Tom Boonen. Het was wel even wachten op de komst van de jonge Luxemburger. Rond 19u kwam hij aan, terwijl het criterium eigenlijk al moest beginnen. Misschien een kleine inschattingsfout van vader Johnny Schleck die als chauffeur van dienst was. Door zijn late aankomst kon hij niet veel tijd maken voor de tientallen mensen die toch maar een krabbel op een papiertje wilden hebben.
Ik had meer geluk. Enkele ronden voor het einde mocht ik immers met mijn maatje Katrien achter het podium wachten op Andy.

Na het criterium had Andy niet veel tijd meer, want hij moest om 23u zijn vliegtuig naar Spanje halen. Hij moest namelijk starten in de Clasica San Sebastian. Juist voor hij het podium opging kon ik vlug vragen in mijn beste Engels: 'Can we quick have a photo after the podium'. Vriendelijk als Andy is antwoord hij: 'Yeah, sure!'
Toch met een beetje spanning wacht ik tot hij terug komt van de ceremonie protocolaire. Hier is het resultaat:

Rustdag of werkdag?

Ik hoor iedereen zeggen: 'De eerste week van de Tour is voorbij.' Natuurlijk neem ik alles letterlijk en merk ik dan toch op dat er al 10dagen Tour de France voorbij zijn, volgens mij is dat ietsje meer dan een week. Ik hoor jullie al denken: 'Mens zever niet, een dagje meer of minder wat maakt dat nou uit?'
Inderdaad, het maakt niet zoveel uit dus houden we het op: 'De balans na een week rondtoeren in Frankrijk en omstreken.'

De eerste rustdag in de Tour is ondertussen verstreken en de renners liggen al lang in hun nestje terwijl ik hier nog wat zit neer te pennen wat ik van de Tour tot nu toe vind. Ik zou nu iedere dag van de tour kunnen bespreken, maar daar zijn andere bronnen voor. Hier even de dingen die mij bijgebleven zijn.

Allereerst ben ik verplicht om te beginnen met de prestatie van Fabian Cancellara, prachtig toch als 1 van je favorieten meteen wint en 6 dagen de gele trui kan dragen. Al was het toch even nagelbijten tijdens de ploegentijdrit. Met nog geen seconde kon Fabian de gele trui behouden, door zijn uitstekende openingstijdrit.
Het tweede dat me bijblijft is het spurtkanon van het eiland Man. U leest het goed hoor, er bestaat ergens een eilandje dat 'Man' noemt. Ergens rond Engeland geloof ik woont ergens een klein mannetje op het eiland man, genoemd: 'Mark Cavendish'. Als we iedereen mogen geloven is hij DE snelste man in het peloton. Hij bewijst het ook in deze Tour, want hij wint 2 sprints. Onverslaanbaar is hij echter niet, want bij wat klimmen moet hij toch afhaken. Eerst stond hij in het groen te blinken, nu is hij groen van jaloezie want ene Thos Hushovd neemt de groene trui even over. Het zal een spannende strijd worden om het groen en iedereen zal het wel met mij eens zijn dat Cavendish een vechter is.Als derde en laatste zal ik de Astana-boys onthouden. We kunnen er niet om heen dat ze momenteel de koers beheersen. Ze houden alles onder controle en staan met een paar podiumkandidaten in de top 10. Je zal mij niet horen zeggen wie de Tour zal winnen. Ik hoop op een spannende strijd en hopelijk een verrassende winnaar. Iedereen die dit leest zal wel weten wie ik het liefst in geel zie blinken in Parijs...

He did it again

Sorry, ik kan het niet laten. Toch moet ik hier nog een kort tekstje neerschrijven, want Fabian Cancellara heeft zoals verwacht de openingstijdrit gewonnen. Toch bleef het spannend voor mij. Je weet nooit wat er zal gebeuren en plots begon mijn hart sneller te slaan. Bij het tussenpunt had Cancellara de 2de tijd (op 1 seconde van de eerste), maar nog erger was dat Alberto Contador (gestart na Cancellara) de eerste tijd kon neerplanten. Hij was 6seconden sneller dan Cancellara. Natuurlijk wist ik wel dat Cancellara een goed 2de deel kon neerzetten, want het was in dalende lijn en dalen kan hij goed. Toch was het spannend wachten tot beide renners binnenkwamen.Toen Cancellara over de streep bolde had hij de beste tijd. Ik hoorde de commentatoren al zeggen: 'Cancellara wint met gemak de tijdrit en maakt zijn favorietenrol waar.' Natuurlijk was ik gefocust, want Contador moest nog finishen. De commentatoren hielden daar al geen rekening meer mee, maar ik wel natuurlijk. Toen Contador in de aankomstzone kwam, zag ik zijn tijd op het scherm verschijnen. De seconden tikten weg en zonder dat ik er iets aan kan doen verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. De tijd van Cancellara is weg en ik ben er eindelijk in gerust dat Cancellara wint en de eerste gele trui mag aantrekken!

Tour de Lance

Le tour de France is zopas begonnen of moet ik zeggen Le tour de Lance. De voorbije dagen zag ik niets anders op internet of in de kranten. Overal kwam de naam Lance bovendrijven. Zelfs in Frankrijk is 'The Boss' hot in wielerland. Ikzelf heb altijd gezegd dat Armstrong de tour dit jaar niet zal winnen. Van mij mag hij winnen, maar toch geloof ik niet dat hij kan opboksen tegen de andere favorieten. Podiumkandidaten zijn er immers genoeg. Hier even een lijstje: Alberto Contador, Denis Menchov, Carlos Sastre, Cadel Evans, Franco Pellizotti én niet te vergeten Andy Schleck! Laat dat nu wel eens mijn favoriet zijn ;)

Zelf denk ik dat hij de Ronde kan winnen, maar dan moet hij alles op alles zetten in de bergen en super presteren in de tijdritten. Wie aan wielrennen denkt, denkt misschien ook aan een pronostiekje wagen. Wekenlang heb ik zitten twijfelen en wachten. Wie zou ik nu op 1 zetten: 'Contador, de grote favoriet, of neem ik Andy Schleck?'
Neem ik Schleck en hij wint dan neem ik veel punten, zakt hij echter door het ijs verlies ik grandioos en tuimel ik diep terug in het klassement. Vele mensen durven niet gokken in hun prono en spelen op zeker, dus iedereen zal Contador nemen op plaatsje 1 in hun prono. Ik durf wel gokken dus zet ik lekker Andy Schleck op 1!Maar nu lang genoeg over het podium gepraat. Parijs is nog veraf en de eerste renner is ondertussen gestart in de openingstijdrit van 15km in Monaco. Als ik tijdrit nog maar ergens hoor vallen denk ik meteen aan Fabian Cancellara. Geen haar op mijn hoofd twijfelt eraan dat hij met grote glimlach die eerste gele trui zal aantrekken. Natuurlijk zit ik toch met spanning voor de televisie, want koers blijft koers en die moet nog altijd gereden worden. Wie de eerste gele trui wordt zal je wel te horen krijgen in het nieuws en héél misschien heb ik deze avond alweer stof om iets te posten op deze blog.

NK's

De afgelopen week was het weer zover. Eenmaal per jaar krijgen de wielrenners de kans om Nationaal Kampioen te worden van hun land. Overal ter wereld werd er de afgelopen week gestreden voor een driekleur.
Donderdag (25juni) werden er heel wat tijdritten gereden. Naar de tijdrit heb ik een tijdje uitgekeken, tot ik vernam dat de Schlecks op het laatste moment afgezegd hebben. Ik wist al langer dat Fabian Cancellara niet zou deelnemen aan het Zwitsers kampioenschap tijdrijden, want na zijn winst in De Ronde van Zwitserland had hij afgezegd.

Naar de wegrit keek ik wel uit (die vandaag gereden is). Zelf was ik de volledige dag niet thuis, met andere woorden: 'Geen pc, internet of andere middelen om iets op te vangen van het koersgebeuren.'
Gelukkig bestaat er nog altijd een gsm, dus ik kon mensen raadplegen die mij wel konden helpen. Na wat sms'jes te versturen in de namiddag weet ik met zekerheid dat ik wel de uitslagen zal krijgen.

Enkele minuten voor 6u gaat mijn telefoon. 'Boonen wint! Boonen wint!', hoor ik al roepend aan mijn oor. Eerst wil ik het niet geloven. Met verbasing hoor ik mezelf zeggen: 'Serieus?'
Al vlug krijg ik nog enkele andere berichtjes die het nieuws bevestigen. Wel knap van Tom om zo met de pedalen te antwoorden! Dit is het beste dat een renner kan doen.

Met de uitslag van België alleen was ik dus niet veel. Ik wil weten hoe mijn coureurkes het gesteld hebben. Plots krijg ik een volledige waslijst op mijn gsm met uitslagen van alle andere landen. Vlug overloop ik de namen tot ik plots onderaan volgende namen zie staan: 'CANCELLARA & ANDY SCHLECK!'
Er verschijnt een grote glimlach op mijn gezicht die de eerstvolgende uren niet zal verdwijnen. Als ik dan thuis kijk op internet, en vlug surf naar de site van 'The brothers' zie ik staan: 'Andy Schleck wint na een solo van 70km!'
Nu heb ik nog meer respect voor wat mijn coureurke gepresteerd heeft. Als je het mij vraagt zal dat vonken geven in de eerstvolgende Tour de France. Ik kan niet wachten!!!

Hopp Fäbu!!!

Als voorlaatste moest Fabian Cancellara van start gaan in de tijdrit die het verschil tussen winst en verlies zou maken. Op voorhand was het al zeker dat hij de achterstand van 4sec goed zou maken, maar toch blijft het spannend als supporter.
Voor de televisie zit ik met spanning te wachten tot Cancellara vertrekt. Bij mezelf begin ik alweer vlug te denken: 'Hopelijk valt hij niet, anders is al dat afzien voor niets geweest.'

Wanneer hij van start gaat, kan ik niet meteen zeggen of hij wel vlotjes vooruit gaat. Het is wachten tot aan het eerste tussenpunt. Eenmaal aan het 1ste tussenpunt duikt hij al ver onder de best gerealiseerde tijd. Pas dan ben ik ervan overtuigd dat hij het zal halen. Voor Fabian zelf moet het wel een enorme steun zijn om in z'n eigen Bern te rijden. Met duizenden staan de Zwitserse supporters langs de kant om hun held aan te moedigen. Overal langs de wegen zie ik spandoeken: Hopp Fäbu!!!

Razendsnel vliegt Der Fabian over het parcours. Voor ik het wel en goed besef is de tijdrit al voorbij. Tijdens de laatste meters van zijn tijdrit kan Cancellara opgelucht genieten. Met glans wint hij de tijdrit en het algemeen klassement van De Ronde van Zwitserland.
Als hij eindelijk een beetje bekomen is van de zware inspanning, brengen de mensen van de organisatie hem weg naar het tentje. Daar staat vrouw Stefanie met dochter Giuliana te wachten. De emoties volgen al snel, want tot deze dag was het een pechseizoen voor de Olympische tijdritkampioen. Na het opfrissen kan hij als een echte kampioen het podium betreden. Het volk roept luidkeels 1 naam en u kan waarschijnlijk wel raden welke naam dat is...
Zelf ben ik opgelucht dat hij eindelijk opnieuw paraat staat. Het heeft lang geduurt, maar toch ben ik tevreden dat hij zijn oude niveau weer haalt. Overal lees ik reacties van mensen die zeggen: 'Cancellara verdient de zege niet, het parcours was toch uitgetekend zodat hij zou winnen' of 'Het parcours is niet te vergelijken met enkele jaren geleden, veel te zwak qua niveau dus hij moest wel winnen.'
Als ik eerlijk mag zijn, ga ik niet akkoord met deze uitspraken. Het parcours mag dan nog uitgetekend zijn zodat hij zou winnen, het is toch nog altijd aan Cancellara om toch de bergen op te rijden en telkens vooraan te eindigen. Voor mij is hij weldegelijk de verdiende winnaar en niemand kan daar iets aan veranderen!

Het kan niet meer mislopen

Toen ik op 16juni keek naar De Ronde van Zwitserland was Andy mee in de lange vlucht van de dag. Hij heeft zijn zinnen gezet op de gele leiderstrui, want bij de tussensprints neemt hij telkens 3seconden bonificatieseconden. Doordat het peloton te ver weg is, wordt er zeker iemand uit de kopgroep ritwinnaar én dus ook een nieuwe gele trui.
Het wordt een spannende sprint waar uiteindelijk Matti Breschel het haalt. Opnieuw succes voor Saxobank in Zwitserland dus kan ik maar blij zijn. Andy moet ook naar het podium. Meteen denk ik dat hij de leider is doordat hij veel boni's genomen heeft. Even later hoor ik Michel Wuyts zeggen dat Valjavec leider is doordat hij derde was in de sprint. Teleurgesteld blijf ik kijken naar het podium.

De volgende dagen in De Ronde van Zwitserland werd het mij duidelijk dat niet Andy kopman was, maar wel dat ze alles op Fabian Cancellara zetten. Mij niet gelaten natuurlijk want het maakt voor mij niet uit wie er wint. Als het maar iemand van Saxo of Quickstep is.

Iedere dag sprint Cancellara mee om zoveel mogelijk bonificatieseconden te sprokkelen bij de tussensprints. Het valt mij ook op dat hij enorm goed bergop aan het rijden is, mede door de hulp van Fränk en Andy Schleck. Ze staan hem immers altijd bij op de klimmetjes zodat Fabian niet veel tijd verliest. Soms kan hij zelfs meesprinten voor de overwinning. Zo sprokkelt hij ook extra seconden op de streep. Die brengen hem alsmaar dichter in het klassement en bijgevolg ook bij de leiderstrui die hij al mocht dragen.

Vandaag (20juni) was de zwaarste etappe, een rit met aankomst bergop. Met een bang hart wacht ik de uitslag van de rit af. Er is een dernycriterium dat voor mijn deur passeert dus moet ik foto's maken voor www.cyclingview.be. Daardoor kan ik niet kijken naar De Ronde van Zwitserland. Rond 6u moet ik toch eventjes naar binnen gaan kijken, ik hou het niet langer vol. Naar mijn grootste verbasing is de bergrit al gedaan. Vlug kijk ik naar de laatste meters en ik zie dat Cancellara derde geworden is. Dit keer ga ik met een blij gezicht opnieuw naar buiten, want hij staat 2de in het klassement op 4seconden. Ik denk bij mezelf:'Morgen kan het niet meer mislopen. Hij zal de slottijdrit winnen en de ronde van zijn eigenste Zwitserland bijschrijven op z'n palmares.'

Terug van weggeweest

Vandaag is de Ronde van Zwitserland gestart met een proloog in Liechenstein. Deze ronde is voor velen de laatste rittenwedstrijd om op te bouwen naar dé Tour de France. Deze keer ben ik wel tevreden met het deelnemersveld, want al mijn favo's starten hier. Saxo start hier met de broertjes Schleck en Fabian Cancellara en bij Quickstep rijdt Weylandt mee.
Ik heb wel nog altijd examens, maar voor deze ronde zal ik toch iedere dag tijd vrijmaken. Het gebeurt niet veel dat al mijn favo's dezelfde wedstrijd rijden.

Vandaag was er dus de proloog. Het begint altijd te kriebelen in mijn buik tijdens een proloog omdat dit dé specialiteit is van Cancellara. Trouwens, ik vind tijdrijden een super discipline. Enorm fascinerend om te kijken wie er al dan niet onder de beste tijd kan duiken.
Ik had wel een dubbel gevoel, na zijn toch wel flop-seizoen weet ik niet echt wat ik van hem kan verwachten. Ik weet wel dat hij super gemotiveerd is om zich te bewijzen, want de plaatsjes in het Tourteam zijn duur én hij rijdt in zijn thuisland.

Wanneer hij van start gaat, zijn mijn ogen gericht op het televisiescherm. Geen moment wijken mijn ogen af van het beeld. In het begin tonen ze hem niet veel, komaan regie Fabian Cancellara is wel aan het rijden hé! Gelukkig schakelen ze al vlug over naar Der Fabian en tonen ze hem geregeld in beeld. Als hij aan het tussenpunt passeert ben ik al zeker dat hij gaat winnen. Hij gaat ruim onder de tussentijd van Klöden en verzwakken in een tijdrit zal echt niet gebeuren.
Als hij dan in de laatste rechte lijn komt is het genieten voor mij. Uiteindelijk duikt hij 22seconden onder de tijd van Andreas Klöden. Er moeten wel nog enkele renners finishen, maar deze vormen niet echt een bedreiging meer.
Fabian Cancellara wint dus na een rot voorjaar zijn 2de van het seizoen. Na winst in de proloog van de Ronde van Californië (waar hij met koorts reed), wint hij ook de proloof in de Ronde van Zwitserland. Hij wordt zo ook eerste leider, maar met morgen een pittige etappe met enkele klimmetjes vrees ik dat hij meteen leider af zal zijn. Fabian zelf zegt wel dat hij er alles aan zal doen om de gele trui te verdedigen.

Geen media-aandacht

Na de massale belangstelling van de pers in Gullegem zijn er koersen die praktisch geen aandacht krijgen. Op woensdag 4juni is de Ronde van Luxemburg gestart. Veel mensen volgen de kleinere rittenkoersen niet. Ik normaal gezien ook niet, maar deze in Luxemburg wel doordat de Schlecks hier starten. Het is immers hun thuisronde dus willen ze zeker en vast iets bewijzen. Jammergenoeg kan je deze wedstrijd nergens op televisie volgen, enkel een live-ticker op internet.
Als start volgt er woensdagavond een openingsproloog. Ik hoop dat Andy en Fränk niet veel tijd verliezen tegenover de betere tijdrijders want als ze kans willen maken op eindwinst kunnen ze iedere seconde goed gebruiken. Fränk rijdt een vrij goede proloog en verliest slechts 10seconden op 1ste leider Rast. Andy kan ook niet klagen want hij verliest 13seconden. Voorlopig geen vuiltje aan de lucht.De volgende etappe op 5juni had aankomst in Mondorf-Les-Bains, thuisstad van de Schlecks. Ze hadden hier graag beide gewonnen, jammergenoeg eindigt de etappe op een massasprint en zijn de broertjes kansloos. Eigenlijk ben ik blij dat ze zich niet mengden in de sprint , want straks vallen ze en kunnen ze niet deelnemen aan de Tour.

De volgende dag ben ik wel benieuwd naar de uitslag van de etappe. Er zat immers een klimmetje in de plaatselijke ronden dus hier kon er wel eens iets gebeuren. Rond 5u kijk ik op sporza.be waar ik met verrassing lees dat Andy wint! De uitslag ziet er echter raar uit, het lijkt erop dat Andy een sprint gewonnen heeft van een kopgroep met 8renners. Meteen denk ik: 'Andy die een sprint wint, dat is onmogelijk!' Al vlug lees ik op het quickstepforum: 'Die zege kreeg hij zeker cadeau van ploegmaat Breschel die 2de werd.'

Het klinkt erg ongeloofwaardig dus toch maar even kijen op de homepage van saxobank. Daar wordt alles snel duidelijk. Andy had een klein gaatje tijdens de afdaling van de laatste helling en kon juist zijn voorsprong houden tot op de meet. Door zijn winst komt Andy 5de in het algemaan klassement op 8seconden. Fränk schuift ook enkele plaatsen op en is nu 8ste op 10seconden. Het ziet er alsmaar beter uit om het algemeen klassement te winnen.

De zaterdagetappe was de koninginne-etappe met een hele hoop klimmetjes. Zowel Andy als Fränk wilden hier een nummertje opvoeren. Na deze etappe zou het duidelijk worden wie het eindklassement zou winnen. Iedereen dacht natuurlijk dat Andy zou aanvallen want hij stond natuurlijk bestgeplaatst in het klassement.


Na het volgen op twitter werd ik ongeduldig. De laatste melding kwam: 'Nog 1000m voor F. Schleck (die in de aanval getrokken was op 2km van de streep)'.
Deze melding bleef wel heel lang staan. Na 5minuten nog altijd geen nieuwe melding. Een simpele kilometer kan toch geen 5minuten duren? Dan maar gaan kijken op het Saxobankforum, daar zal er wel staan wie wint. Uiteindelijk wint Fränk de etappe en wordt hij leider! Natuurlijk ben ik superblij want morgen kan het niet meer mislopen. Zonder ongelukken wordt hij de eindwinnaar van zijn thuisronde.

Vandaag kwam dan het verlossende bericht dat eigenlijk wel te verwachten was. Iets na 4uur krijg ik een nieuwsbrief van Saxo in mijn mailbox: 'Matti Breschel wint de laatste etappe - Fränk Schleck is eindwinnaar.'
Ik kan alleen maar besluiten dat ik een heerlijke week achter de rug heb. Eerst wint Wouter in Gullegem waar ik zelf bij ben, dan wint Andy een etappe, de dag daarna wint Fränk een etappe en de dag daarna is hij eindwinnaar. Ik heb een prachtige koersweek beleefd en dit geeft me moed en motivatie om verder te leren want dat moet tegenwoordig ook gebeuren.

De rentree

Vandaag was het zover: 'Tom Boonen begint met koersen in Gullegem.'
Aan het startpodium hoor ik overal de naam Boonen weerklinken: 'Waar is Tom? Zou hij wel komen?'
Natuurlijk zal Boonen komen, geef hem toch eens tijd. Ik wist al op voorhand dat hij als allerlaatste zou komen.
Eindelijk, daar komen de eerste quicksteprenners tevoorschijn. Iedereen staat met camera in de aanslag om toch 'God' op foto te kunnen vastleggen. Nergens kon je de mediamannen zien maar plots komt quickstep en met tientallen komt de pers post nemen voor het podium. Alle fans beginnen te roepen dat ze plaats moeten maken, maar de pers verschuift geen centimeter. Als de laatste ploeg het podium opkomt weerklinkt alleen de naam Tom Boonen. De rest telt even niet mee, allen staan ze in de schaduw van Vlaanderens held. Terwijl de ploeg van het podium verdwijnt, blijft Tom in de schijnwerpers staan. Wel kan er nog juist iemand van de organisatie Stijn Devolder tegenhouden, want de renner die 2 maal de Ronde van Vlaanderen won mag ook wel eens vermeld worden voor het publiek.

Over naar de wedstrijd. Ik neem ergens plaats langs het parcours en zie dat ik minuut na minuut rood begin te worden. Dit vind ik echter niet erg, als ontspanning volg ik koers, ben ik buiten en geniet ik voor de volle 100% van een prachtige wedstrijd. Naarmate de koers vordert begin ik toch wat te denken aan een mogelijke winnaar: 'Zou Quickstep de kaart van Tom trekken of is het voor iemand anders binnen de ploeg?' Stiekem hoop ik dat Wouter Weylandt wint, het zou immers de eerste keer zijn dat ik 'live' een overwinning van hem meemaak.

De beslissende ronde, alles komt in de laatste 5km samen en er zal gespurt worden voor de overwinning. Meteen denk ik: 'Het zal voor Tom Boonen zijn! Geen enkel haar op mijn hoofd denkt dat quickstep Wouter zal laten spurten.'
Door de speakers hoor ik dat de renners in de laatste bocht zijn, het zal close worden. Dan hoor ik: 'Wouter Weylandt wint!'

Dolgelukkig schreeuw ik het uit, natuurlijk een mooie foto van Wouter maken en dan mezelf reppen naar het podium. Ondertussen vlug een telefoontje plegen om de mensen op de hoogte te brengen die niet konden komen.

Als wouter staat te glunderen op het podium wordt het toch even stil in mijn hoofd. Ik geniet ten volle van de prachtige winst en probeer na het podium nog eventjes Wouter te spreken. Ik wens hem proficiat en vraag nog vlug een foto. Hij straalt, glundert en mijn dag kan niet meer stuk!

Alleen maar verliezen

De ronde van ons landje is alweer achter de rug. Voor veel mensen was dit leuk en prettig maar niet voor mij, ik zit namelijk in de gekende blokperiode. Volop leren en in de namiddag toch even tijd maken om een glimp op te vangen van de renners op het televisiescherm. Het leven van een studente is hard, zeker in tijden van Giro d'Italia en Ronde van België. Laten we het eventjes over deze laatste wedstrijd hebben. Slechts 4 protourploegen zijn hier gestart dus deze kunnen alleen maar verliezen tegen de andere (pro-continentale,...) ploegen.

De eerste etappe was meteen een kans voor de grote ploegen om een nummertje op te voeren. Vrij vlakke wegen dus je gaat ervan uit dat er wel een massasprint zal volgen. De finale was enorm spannend, vooral als je fan bent van een sprinter genaamd Wouter Weylandt. Zou de beperkte kopgroep het gaan halen of komt er toch nog een sprint. Altijd blijf je hopen op een massasprint, maar het mocht niet zijn. Sergei Ivanov kan in de slotkilometer wegspringen. Er komt nog een sprint met de achtervolgende groep maar ik zie geen Weylandt. Ivanov houdt stand en wint de eerste etappe. Zo wordt hij ook leider.

De volgende etappe had nogal een rare aankomst: sprint bergop te Knokke. Ja, u hoort het goed een aankomst bergop aan de kust. Een mooie, wat steile klim gelegen naast het strand. Toen de renners de laatste bocht uitkwamen, zag ik dat Wouter goed geplaatst zat. Rond de 7de positie klaar om weg te knallen. Toen hij moest komen, kwam hij helaas niet. Ik versta er mij niet aan, waarom zet hij niet aan?
De sprint wordt dan nog ontsierd door een valpartij, het ziet ernaar uit dat het een pechronde van België zal worden.

Gelukkig kan ik toch tijd maken om 1 dagje naar de start te gaan. De renners starten in de 3de etappe te Heist. 's Morgens vroeg opstaan om met de auto naar het zee'tje te vertrekken. Wat zie ik het zitten, eindelijk na een goed maand de renners nog eens zien. Vol geduld sta ik te wachten aan het podium. Eindelijk de eerste renners komen aangereden, vlug de camera nemen om een paar foto's te nemen. Na bijna één uur wachten is er nog geen enkele Quicksteprenner gekomen om te tekenen op het podium. Stilaan begin ik mijn geduld te verliezen en ik hoor het mezelf luidop zeggen tegen mijn moeder: 'Ja, ze zullen weer als laatste komen tekenen.'
Mijn voorspelling komt uit: 'Wouter Weylandt, Steven De Jongh en Sébastien Rosseler komen als laatste aangereden.' Natuurlijk kan ik niet kwaad op ze blijven en al vlug maakt Wouter mijn dag goed door nog te stoppen voor een foto. Met een tevreden gevoel ga ik naar huis zodat ik opnieuw kan beginnen met het blokken...

De laatste 2 etappes heb ik niet van dichtbij gevolgd. Enkel de laatste renners van de tijdrit heb ik bekeken. Toen ik de televisie opende zag ik meteen staan: 'Sébastien Rosseler op 1! ' Wat hoop ik maar dat niemand onder die tijd duikt want Lars Boom moet immers nog starten. Niemand vormt aan de streep een echte bedreiging voor Séba en ook Boom kan niet onder de tijd van Rosseler duiken.
Balans na de Ronde van België: 'Toch nog een ritzege voor Quickstep, alweer geen winst voor Silence, de jonge belgen van Topsport Vlaanderen hebben zich laten zien en een mooie winnaar genaamd Lars Boom!'
De grote ploegen hebben zich dus niet laten wegrijden. Ze hebben dus gewonnen en niet verloren. Proficiat aan allen!

Een week vol emoties

Omdat ik de broertjes Schleck al een tijdje volg, is de week van 19 tot 26 april een belangrijke week voor mij: ‘De Ardense klassiekers staan voor de deur.’ Vol spanning zit ik op 19 april voor de televisie, vastgenageld in mijn zetel. Op het moment dat de uitzending begint, is het zoeken en zoeken tot ik ze gezien heb. Oef, daar rijden ze beide ontspannen naast elkaar. Na twee kleine tegenslagen is er geen vuiltje aan de lucht. Beide zitten ze weer rustig in het peloton.

Een beetje afgeleid door het relatief saai koersverloop slaat de donder in bij heldere hemel: VALPARTIJ! Telkens ik deze woorden hoor, begint mijn hart vlugger te slaan. Snel kijken wie erbij betrokken is. Ik zie een renner van Silence-Lotto die er nogal raar bijligt. Dan gaat de camera verder naar rechts. Mijn hart staat 3 seconden stil! Ik zie meteen dat Fränk tegen de grond ligt. Het ziet er slecht uit want op de eerste beelden beweegt hij niet. Komaan regie, schakel over naar Fränk, nu even geen koers voor mij mensen. Ik wil weten wat er gebeurt. Eindelijk, daar komen de volgende beelden. De dokters doen een halskraag aan en ze geven hem extra zuurstof. Dit is geen goed teken, begin ik te denken. Vanalles spookt door mijn hoofd, wat als Fränk nooit meer kan koersen? Ik mag er niet aan denken. Uiteindelijk brengen ze hem naar de ambulance.

’s Avonds komen de eerste berichten: ‘Fränk Schleck heeft niets gebroken en houdt slechts een lichte hersenschudding over aan zijn doodsmak tegen het asfalt.’ Toch ben ik nog niet gerust. Ik wil zekerheid en wacht vol ongeduld op de Saxobank nieuwsbrief. Rond 8u komt eindelijk de langverwachte mail: ‘Alles gaat goed met Fränk Schleck en hij mag deze avond het ziekenhuis verlaten.’ Wat een pak van mijn hart!

Maar life goes on en woensdag is er opnieuw koers. Fränk zal rust nemen in Luxemburg, dus Andy staat er alleen voor tijdens de Waalse Pijl. Meteen kopman zonder broer Fränk aan z’n zijde. De koers gaat razendsnel voorbij en voor ik het weet, draaien de renners al voor de laatste keer de Muur van Huy op. Waar zit hij? Zie ik hem wel? Ja! Daar is hij, goed vooraan. Evans valt aan, Rebellin anticipeert en Andy volgt. Perfect Andy, komaan je kan het! Spijtig maar de oude krijger is net iets te sterk. Vol teleurstelling bolt Andy over de streep. Toch ben ik overgelukkig. Na zo’n emotionele dagen zou ik niet zo kunnen presteren, dus chapeau! Ik heb er alle vertrouwen in dat zondag alles goed komt.

Zondag 26 april zit ik alweer voor de tv. De laatste klassieker, Luik-Bastenaken-Luik, gaat van start. Ik zie de mannen van Saxobank goed vooraan koersen en zie meteen dat alles goed gaat met Fränk. Wat ben ik blij dat hij terug kan rondfietsen in het peloton. Naarmate de koers vorderde zag ik dat Saxobank de koers hard aan het maken was. Op dat moment wist ik dat 1 van de broers een plan had. Net als vorig jaar viel de beslissing op La Roche aux Faucons.
Andy trok ten aanval bij het opdraaien van de voorlaatste helling van de dag. Toen hij vertrok dacht ik even: O nee, nu nog niet! Dat is véél te vroeg. Toen hij boven kwam zag ik het vuur in z’n ogen en wist ik: ‘Die zien ze niet meer terug.’
Dat was ook de waarheid want Andy bouwde geleidelijk aan een voorsprong uit. Seconde per seconde liep hij verder weg van de groep der favorieten. Al vlug had hij 30seconden en die 30 werden snel 1minuut. Toen wist ik het zeker: ‘Eindelijk eerste klassieke winst voor Andy.’
Met goed 1min30 voorsprong kwam hij solo over de streep. Na de streep volgden de emoties met de nodige knuffels en tranen. Wat kan het leven toch snel veranderen, amper een week geleden gebeurde er een ramp en nu emoties alom. De wielersport is een prachtige sport, reden temeer dat ik deze sport door dik en dun steun!

Liège-Bastogne-Liège

La Doyenne, de afsluiter van de Ardense klassiekers. De laatste kans om je voorjaar wat kleur te geven. Vele ploegen wonnen geen enkele (semi)klassieker en toch mag je nooit wanhopen.
Wanhopen staat niet in het woordenboek van Bjarne Riis en zo bleef Team Saxobank geloven tot het einde en zoals de mensen zeggen: geduld wordt beloond!

Na een ongelukkige val van Fränk Schleck in de Amstel Gold Race kwam alle druk op de schouders terecht van jongere broer Andy Schleck. Na deze emotionele tegenslag herpakte de youngster zich met een prachtige 2de plaats in de Waalse pijl. Hij dankte de ploegmaats en groette broer Fränk die in zijn zetel lag te kijken naar de tv. Hij moest immers herstellen van een doodsmak waar hij enkel een hersenschudding aan over hield.

Helaas telt 2de niet in een koers, alleen dat hoogste schavotje telt. Maar life goes on en een paar dagjes na de Waalse Pijl staat de laatste koers van het voorseizoen op het programma: Luik-Bastenaken-Luik.
Amper een weekje na zijn doodsmak in de Amstel stond Schleck senior al aan de start van La Liège. Jongere broer Andy moest het wel waarmaken voor de ploeg, dat Fränk aan de start stond was een mirakel maar het kopmanschap was nog niet voor hem want na zo'n val ben je top of flop. Natuurlijk stond onze 'kleine' er niet alleen voor want met Karsten Kroon, Alexandr Kolobnev en Nicki Sørensen had hij enkele luxeknechten bij zich. Fränk Schleck was enigsins een groot vraagteken... Later bleek dat hij echter TOP was!

Het breekpunt van de koers was op de nieuwste helling van het parcours waar vorig jaar ook de beslissing viel: La Roche aux Faucons. Andy reed, van aan de voet, in 1 ruk naar Philippe Gilbert toe en op de top en in de afdaling kletste hij er de Phil meteen af. Met nog 20km te gaan was het 1 tegen allen. Alle favorieten keken naar elkaar. Meter per meter, seconde per seconde reed Schleck junior weg van de rest. 10 seconden werden er al snel 30 en die 30 al gauw één minuut! Vanaf dat moment begon de grote paniek in de achtervolgende groep met alle favorieten. Massaal kwamen er aanvallen vanuit alle mogelijk hoeken en kanten maar Saxo speelde het ploegenspel fantastisch. Een superieure Fränk Schleck haalde iedereen terug en beschermde zo de vlucht van zijn broer en beste vriend Andy. Op 2km van de streep was hij al zeker dat Andy het zou halen.

Intussen bleef die jongste maar trappen en trappen. Slechts op 400m van de streep begon hij te genieten van zijn solovlucht. Met de armen in de lucht reed hij over de streep te Ans tussen de tientallen Luxemburgse vlaggen. Na de aankomst viel hij in de armen van verzorgster Lina en werd hij weggeleid naar het beroemde 'tentje'. Vlug vlug verfrissen en de eerste emoties verwerken om dan te wachten op grote broer Fränk die 1min30 later over de streep bolde met een smile tot achter zijn oren op het gezicht. Hij ook vlug naar het tentje waar iedereen hem opwachtte. De knuffels en tranen vloeiden over zijn gezicht. Emoties alom want The Schleck brothers hadden de voor hen mooiste klassieker samen gewonnen. Na het podium en de andere verplichtingen (interviews etc) barstte er een feestje los te Ans met de broertjes Schleck op kop!

Koers draait volop rond deze laatste zinnen: emoties en een prachtige koers met een fantastische winnaar!

De Heilige Week

De Heilige Week, vele mensen zullen nu waarschijnlijk denken: wat begint dedie hier nu met godsdienst dinges te zeggen? Voor wielerliefhebb(st)ers is het wel een Heilige Week en wat voor één: Dé Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem en tenslotte Parijs-Roubaix!

De Vlaamse wielerweek bij uitstek, iedere Vlaming (althans de wielerfanaten) leeft een volledig jaar naar deze week toe. Het feest, de geur van renners, de renners opzich en natuurlijk de amusante stem van ene Michel Wuyts kan niet ontbreken. Zet de tv aan en je hoort hem al van verre fluisteren door de boxen. Ondertussen zijn er al 2 wedstrijden van de 3 gereden.

Laten we eens begin met Dé Ronde (die van Vlaanderen wel te verstaan, sommige kunnen verwarren met die van Frankrijk maar het gaat hier weldegelijk over de Heilige Week van het Vlaamse wielrennen). Op voorhand was er 1 topfavoriet genaamd Pippo Pozzato (als je het wielrennen niet volgt, google dan eens op 'Filippo Pozzato', je zal zeker en vast iets vinden, wees gerust). Pippo had een ferm prijskaartje afgegeven met winst in de E3-prijs Vlaanderen en prachtige demonstraties in de Driedaagse van De Panne dus hij kon alleen maar verliezen. Jammergenoeg voor hem gebeurde het ook, hij botste op een ijzersterk quickstepblok. De blauwe brigade had met Tom Boonen, Sylvain Chavanel en Stijn Devolder een prachttrio dat kon gaan voor eindwinst. Het moet wel lukken dat die laatste daar in slaagde! Ons Volderke koerste iedereen de vernieling in en won met 1minuut voorsprong solo in Meerbeke. Dit klinkt bekend in de oren van velen, want wie finishte vorig jaar ook solo in Meerbeke? Ja hoor, het was die Stijn Devolder.
Hij maakte een prachtig zegegebaar, de 2 vingers in de lucht. Hier hoorden veel emoties bij, de emotie van het winnen maar ook emoties van overmacht. Stijn droeg zijn eerste grote zege van het seizoen op aan goede vriend Frederiek Nolf die overleden was te Qatar.

Maar koers is hard en na die pracht solo volgde er opnieuw een koerske op woensdag: Gent-Wevelgem. Geen minuutje werden de renners met rust gelaten, opnieuw moesten ze klaar staan om er ferm in te vliegen én dat in de regen. Meteen in het begin werd er keihard gekoerst met het gevolg dat de blauwe brigade niet te zien was vooraan in koers. 33 man voorop in de koers en geen enkel blauw mannetje, jammer maar helaas viel het harde verdict: 'Koers gedaan, inpakken en wegwezen naar de aankomst!
Natuurlijk mogen we hier de koers niet uit het oog verliezen. Gent-Wevelgem werd in deze regenachtige omstandigheden een harde koers met een verrassende jonge winnaar die als eerste over de streep vloog: 'Dé Noor Edvald Boasson Hagen.' Wie zegt u daar? Knoop deze naam maar goed in de oren: Edvald Boasson Hagen, een piepjong Noors talent dat in de toekomst vast en zeker nog van zich laat horen!

RIP Nolfke

Geen woorden kunnen beschrijven wat er de afgelopen dagen is gebeurd. Toch moet ik hier iets neerpennen, al is het maar om een laatste groet te brengen aan Frederiek.

Voor mij begon alles op donderdag 5februari rond 13u. Ik start mijn pc op, open internet en daar zie ik het staan: Wielrenner Frederiek Nolf overleden in zijn slaap.
Meteen werd het rondom mij stil, ik kon niets meer horen of zien. Ik kon dit niet geloven. Na enige tijd begon ik te lezen op sporza, sportwereld,...

Nog altijd drong het niet tot me door wat er daar in het verre Qatar gebeurd was. Veel tijd om te denken had ik niet meer, om 13u30 begon namelijk de les opnieuw. Veel van de les heb ik echter niet gehoord of gezien. Mij concentreren kon ik niet, steeds bleef dat zinnetje door mijn hoofd spoken.
Ondertussen was het al 17u. Eindelijk de les gedaan. Meteen toen ik op mijn kamer was, moest ik kijken of ik niets gedroomd had ofzo. Maarnee, nog altijd stond die zin op mijn homepage.

Ik wou iets doen, maakte niet uit wat, ik moest mijn gedachten verzetten. Ik wou er niet aan denken, ik moest dat zinnetje uit mijn geheugen wissen. Werken voor school kon ik niet, het liefst wou ik gaan wandelen om mijn gedachten te verzetten. Mijn hoofd als het ware leegmaken, maar alleen in een stadje dat je amper kent is dat ook niet ideaal. Na enkele uren begon het tot me door te dringen wat er in Qatar gebeurd was.
Slapen heb ik amper gedaan de eerste nacht, constant spookte het door mijn hoofd dat er zoiets verschrikkelijk gebeurt in de wereld. De volgende dagen las ik meer over wat er gebeurd was. Hoe ze Nolfke herdachten,...

Vandaag was het dan zover, de laatste etappe in de lange reis: de begrafenis van Frederiek. Ikzelf kon niet gaan, maar van mensen heb ik wel gehoord hoe het eraan toe is gegaan. Eindelijk kon iedereen in alle sereniteit afscheid nemen van hun geliefde.
Voor iedereen die hem kende zal het leven nooit nog hetzelfde zijn. Nooit nog hem voelen, ruiken, horen of zien, maar hij zal meekijken over de schouders van deze mensen wanneer zij het moeilijk hebben. De mooie herrinneringen zullen hen de kracht geven om door te bijten.

Fré, we zullen je nooit vergeten! Ook al ben je niet meer bij ons, je zal altijd in ons hart blijven leven.

Velofollies

Dit weekend was het weer zover: Velofollies in de Expohallen te Kortrijk!

Ik ben vrijdag en zaterdag geweest. De vrijdag was een super namiddag en zaterdag stond er een praatcafé met wouter weylandt op het programma.
Wat mij vooral bijblijft is het blij weerzien met al de renners van de quickstepploeg. Een heleboel nieuwe gezichten maar ook heel wat oude bekenden. Het deed deugd om al die renners terug te zien, je gaat nu als koersliefhebber nog meer verlangen naar het belgische openingsweekend. Op 28 februari zal het eindelijk zover zijn: de geur van versgebakken frietjes, de commentatoren die je door de boxen hoort praten, de ingesmeerde benen, alle renners terugzien, de helmen, de traditionele zonnebrillen (alhoewel ik betwijfel of er al zon te zien zal zijn) en zoveel meer...

Sommige ploegen plannen nu de laatste stage, anderen vertrekken naar het verre Qatar om er in de verschroeiende hitte te gaan strijden voor de zeges!
Veel mensen denken dat de renners in november op vakantie kunnen en niet meer moeten werken maar als je dan eens bekijkt wat een renner in de winter doet en vooral laten moet, krijg je nog meer respect voor de wielersport. Als supporter ben je dan ook blij om als dat kleine mensje toch de kans te krijgen om de krijgers van het wielrennen te mogen aanschouwen.

Dat het maar vlug 28 februari is. Een datum die nu al in de agenda genoteerd staat. Deze dag zal het begin zijn van een fantastische periode vol koersplezier

En nog 1 laatste ietsje: echte fans laten zich niet doen door wat anderen zeggen, ze staan boven de mening van anderen en blijven supporteren door goed en kwaad, men zegt altijd: met veel ups en downs!
Ik kan je verzekeren: de downs zullen ons nooit en ik zeg NOOIT stoppen om naar deze prachtige sport te gaan kijken.

Door de ogen van een wielerfan

Welkom op mijn blog. Ik ben Lindsay Decat, een wielerfan in hart in nieren. Met mijn camera in de aanslag ga ik geregeld naar wielerwedstrijden.
Iedereen heeft wel z'n eigen favorieten. Ik heb het vooral voor Andy & Fränk Schleck, Fabian Cancellara en Wouter Weylandt. Hier zal ik af en toe enkele berichten posten met mijn kijk op het wielerjaar en belevenissen die ik meemaak op de koers. Doordat mijn favoriete renners rijden bij de ploegen Team Saxobank en Quickstep zal ik vooral deze ploegen bespreken. Dit wil niet zeggen dat ik nooit iets zal schrijven over de anderen, iedereen verdient zijn plek hier!

Hopelijk vinden jullie het aangenaam lezen en laat gerust een reactie na.