Tour de Belgique

25 mei 2011, deze datum zal ik me nog lang herinneren. Dit is de eerste koers die ik bezocht na het ongeval van Wouter.

Ik wist eerst niet goed waaraan ik me kon verwachten. Zou ik veel aan hem moeten denken? Lukt het me wel om me opnieuw te concentreren op de koers? Kan ik het aan om opnieuw foto's te nemen?

Zoveel vragen waar ik de komende dagen een antwoord op heb gevonden. Ik realiseerde me plots dat Wouter me zoveel leuke en prachtige ervaringen heeft gegeven, beginnende bij de ronde van België. Dit was de eerste overwinning van Wouter sinds dat ik hem voor de volle 100% ben beginnen volgen. Daarna volgden er zoveel mooie momenten en telkens ik eraan terug denk dan verschijnt er spontaan een grote glimlach op mijn gezicht.

Door nu juist naar de Ronde van België te gaan, besef ik dat ik die momenten niet zomaar in de vuilbak kan gooien. Ik volgde niet enkel Wouter, maar ook een hele tijd quickstep, saxobank en nu leopard.

De koers zal nooit meer hetzelfde zijn zonder Wouter, want het verlies kan nooit ingevuld worden, door niemand. Natuurlijk kan ik wel andere mooie momenten beleven en telkens zal ik de link met Wouter kunnen leggen. Zo zal hij er nog steeds bijzijn!

Net zoals Greipel, heeft Wouter ook de zwarte leiderstrui gedragen na een sprintoverwinning in de Ronde van België (2007)

2 weken geleden

Deze middag keek ik op facebook en zag ik een ongeloofwaardig bericht staan: 'RIP Xavier Tondo.'

Dit kon toch niet waar zijn! Snel ging ik op Sporza kijken en ja hoor daar zag ik de bevestiging, wat ik had gelezen was waar. Dit is toch niet mogelijk. Nog maar net heb ik Wouter verloren en nu laat een Spaanse wielrenner ook het leven.

Ik kan het gewoon niet geloven, het noodlot heeft nogmaals toegeslagen. Ik begrijp de manier waarop niet goed. Hij is gekneld geraakt tussen een garagepoort en z'n auto, maar hoe kan het dat een garagepoort vanzelf zich sluit? Zit daar dan geen beveiliging op?

Het wielrennen heeft alweer een familielid verloren. Net nu iedereen het verdriet van Wouter wat kon verwerken, krijgt iedereen opnieuw een slag in het gezicht.
Het lijkt zo onrealistisch en toch is het de waarheid.

Ik kan maar 1 ding zeggen: 'Veel sterkte aan de familie en vrienden van Xavier.'

Het definitieve afscheid

Lieve, lieve Wouter.

Vandaag moest ik definitief afscheid van je nemen, hoe zwaar het ook was ik had geen andere keus.

Ik weet nog goed hoe ik je voor het eerst heb leren kennen. Ik zei tegen m'n ouders: 'Hé! Dat ziet er een specialleke uit, ik moet weten wie het is!'
Na verloop van tijd, bouwden we een soort band op met elkaar. Al die kleine gesprekjes die we samen hadden, die kan ik nu enkel koesteren. Die zovele leuke momenten die je mij hebt gegeven, de talrijke vreugde uitbarstingen toen jij als eerste over die streep kwam gebold. Alles kan ik me nog herinneren, maar ook die pijnlijke momenten.

Ik zal nooit vergeten, hoe ik steeds op wat nieuws zat te wachten na je zoveelste valpartij. Telkens dat benauwde gevoel omdat jij er weer bijlag. Die kleine berichtjes die ik naar je grote zus stuurde om toch maar te weten of alles OK met je was. Steeds was zij er om aan mij door te spelen dat het enkele schrammetjes waren.

Alles lijkt nu zo nutteloos en stom.
Ik kan enkel de moed putten uit deze zin: 'Met vallen en opstaan, hoeveel pech jij ook hebt gehad. Steeds stond je op en heb je verder gevochten. Nooit heb jij de moed laten zakken, steeds was je er opnieuw om jezelf te bewijzen tegenover al die kritiekasters.

Wouter, voor jou zal ik ook verder vechten. Eerst wou ik niet meer naar de koers gaan, want het zou toch geen zin hebben nu jij er niet meer bent. Ik heb nu wat tijd gehad om na te denken en ik weet gewoon dat ik net als jij moet doorzetten, hoe moeilijk het ook zal zijn!

WWSpecial,
Ik zal je nooit vergeten. Voor altijd sta je gegraveerd in mijn hart. Slaap zacht en geniet daarboven samen met Nolfie, net zoals jullie samen verenigd staan in mijn kast.

Forever and ever WWSpecial

Ik moet gewoon iets neerschrijven, al is het maar om mijn gedachten eens op een rijtje te zetten. Zoveel vragen die rondspoken in m'n hoofd en waarop niemand een antwoord kan geven.
Waarom hij? Hoe is dit kunnen gebeuren? Wat als dit of wat als dat? Was je gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats?
Zoveel vragen waar er nooit een antwoord op zal komen.

Wat moet ik nu beginnen. Wouter is en blijft mijn eerste koersliefde. Bij hem is mijn koersliefde gestart en plots lijkt alles zo nutteloos geworden. Voor hem ben ik telkens uitgerukt en nu val ik in een zwart gat. Op elke wedstrijd zal ik geconfronteerd worden met het verlies, iemand die er nooit meer zal zijn. Moet ik nu stoppen met naar de koers te gaan? Moet ik blijven gaan om hem in ere te houden.
Ik weet het eventjes niet meer.Alles lijkt zo verdomd nutteloos.

1 ding weet ik wel:

Wouter,

Je bent een fantastische kerel. Héél veel mensen hebben je graag gezien en zullen je graag blijven zien. Ik zal je nooit kunnen vergeten. Voor eeuwig en altijd heb je een plaats in mijn hart. Die glimlach, onze kleine gesprekjes,... allemaal zitten ze opgeslaan in mijn geheugen.

An Sophie heeft het mooiste cadeau gekregen dat ze ooit van je kon krijgen. Een babygirl is op komst. Jij zal verder leven in haar en ze zal altijd een engelbewaarder hebben die van boven op haar neerkijkt.
Ik weet gewoon dat je daarboven samen met Nolfke op ons zit neer te kijken. Samen kan je op de wolkjes genieten van alles wat zich hier afspeelt.

Slaap zacht lieve Wouter.
Nooit was je slechtgezind, maar altijd met een lach op je gezicht.
Dit beeld zal ik voor altijd zien als ik m'n ogen sluit.