Wat is het lang geleden

Wat is het lang geleden dat ik hier nog eens een berichtje heb gepost. Ondertussen is er zoveel gebeurd, teveel om op te sommen. Toch wil ik nog eventjes kort mijn laatste wielermaandan van 2010 samenvatten, nu ik nog kan want straksjes is het al 2011.

Mijn laatste bericht is geëindigd ergens begin augustus met de natourcriteriums. Maar sindsdien heb ik niet stil gezeten, integendeel...
Ik heb nog een heleboel wedstrijden achter de rug. Heusden koerse stond onder andere nog op mijn programma. Een heel leuke koers om naar toe te gaan, veel sfeer en vooral extra leuk dit jaar want Wouter won (cfr. mijn favo'ke).

Natuurlijk stonden er nog heel wat andere koersen op het programma. Van Meulebeke ging het naar Bavikhove en naar Wetteren. Natuurlijk bleef het daar niet bij, want de Franco-Belge stond ook nog op mijn programma.
Die viel precies op het juiste moment, want koers combineren met het leven als student valt niet altijd mee. Nu viel alles op z'n plaats, meer dan een week vrij van school wou zeggen dat ik 4 dagen kon genieten van mijn hobby. Perfect om mijn seizoen af te sluiten, want veel wedstrijden volgen er na de Franco-Belge niet meer, of toch wel??

Jaja, ik had geluk. Met mijn overtuigingskracht kon ik mama-lief overtuigen om naar Binche te rijden voor de Frank VDB Memorial.
Conclusie: in 6 dagen had ik 5 koersdagen beleefd, en het waren geweldige dagen. Alles leek niet mee te zitten in de Franco-Belge. Het lukte Wouter niet om een etappe te winnen en alle ontsnappingspogingen van Saxobankrenner Jakob Fuglsang werden niet beloond.

Tot op de laatste dag van de Franco-Belge. Jakob was opnieuw mee in de ontsnapping van de dag en tot op 1 ronde van het eind had hij een grote kans op de ritzege en eindzege. Helaas werd hij nog ingehaald, maar iemand anders won wel de massaspurt, namelijk Wouter =D

Eind goed al goed en mijn seizoen werd prachtig afgesloten met een heerlijke Binche-Tournai-Binche waar Jakob een 2de plaats veroverde na een spannende ontsnapping (alweer).

De schattigste kindjes

Ik ben altijd al weggeweest van kinderen, daarom dat ik waarschijnlijk ook gekozen heb voor een studierichting waar ik in contact kom met jonge kinderen (nl. kleuteronderwijzeres). Natuurlijk is en blijft dit een wielerblog, dus weg met dat studiegedoe en verder schrijven over wielrennen.

Deze post is voor sommigen misschien wat raar, want waarom begon ik nu juist over kinderen?
Dit jaar kreeg het leven van Fränk Schleck een nieuwe wending. Hij is voor het eerst papa geworden van een dochter: Leea Schleck.
Wat speciaal is aan de geboorte van de kleine spruit, is dat ze net op de verjaardag van haar vader geboren werd. Een speciaal geschenk voor papa Schleck als je het mij vraagt. Vooral de eerste jaren zal het leuk zijn, maar naarmate Leea ouder zal worden zal zij het waarschijnlijk niet meer zo leuk vinden ;p

Natuurlijk was ik ook wel benieuwd hoe die kleine Schleck eruit zag, maar nergens verschenen er foto’s. Tot er plots een klein bericht verscheen op de officiële site van Fränk Schleck. Na lang wachten verscheen de eerste foto van de kleine prinses.

Niet enkel Fränk Schleck heeft een dochter, zowat het halve peloton heeft wel 1 of meerdere kinderen en dit jaar zag ik zelf zo’n schattig kind.
Na de Tour is het jaarlijkse gewoonte om enkele criterium af te schuimen en dit jaar bezocht ik Aalst, Roeselare, Sint-Niklaas en Wilrijk. Op de eerste 3 genoemde criteriums stond 1 van mijn favorieten aan de start: ‘Her Fabian Cancellara.’

Het is altijd leuk om criteriums te doen, vooral als 1 van je favorieten aan de start staat. In Roeselare was het heel erg rustig waar de renners toekwamen met de auto dus tijd genoeg om eens te poseren naast de keizer van het voorjaar. Wat me vooral verraste was die andere auto die ook mee was met Fabian. Z’n vrouw en dochter waren namelijk een weekje in België om samen wat te genieten van echtgenoot en vader.

Voor mij was het echt leuk om Giuliana eens in het echt te zien, want een foto is niet hetzelfde als iemand voor je neus te zien staan.
Ik weet wel dat de koers niet gaat om de kindjes van de renners, maar voor mij was het wel een unieke kans om ook eens een unieke foto te maken van haar langs het parcours.
U kunt het resultaat hier zien en zeg nu zelf: ‘Is ze niet schattig?’

De Tour van de 31 seconden

Het best kan ik iets neerpennen laat op de avond. Het is nu iets na 12ven en nog altijd zit ik te denken wat ik over de Tour van 2010 moet zeggen. Al enkele dagen kon ik al die tourverhalen laten bezinken en nu is het eindelijk tijd om toch eens iets neer te schrijven.
Hier mijn visie over Le Tour de Saxobank.

Het begon uitstekend voor Saxobank. Zoals gewoonlijk won Fabian de proloog en haalde hij zo de gele trui binnen voor enkele dagen, maar speelde die kwijt door vastberaden te wachten op de Schlecks in de rit naar Spa. Daarna kwam de gevreesde rit naar Roubaix. De klassementsmannen konden hier de Tour niet winnen, maar wel verliezen. Enigszins gebeurde dat ook voor 1 iemand, namelijk Fränk Schleck. Gevallen in het begin van een kasseistrook, sleutelbeen op 3 plaatsen gebroken. Conclusie: opgave na amper 4 ritten dus ook een goed klassement dat in de mist opgaat. Maar life goes on en Andy won daarna een etappe die hij opdroeg aan z’n broer.

Nog wat later mocht Andy z’n eeuwige witte trui inruilen voor een nieuw geel shirt. Eindelijk, die langverwachte eerste gele trui voor de jongste Schleck. Een jongensdroom die voor hem uitkomt en ook een beetje de droom van iedere supporter.

De dagen erna zag het er nog altijd rooskleurig uit of is het eerder geelkleurig, maar alles veranderde door dat ene stom schakelakkefietje. Boem pets! Zo snel was het gebeurd. Ketting eraf en meteen was het geel weg. Natuurlijk kan je hier uren over discussiëren: ‘Moest Contador inhouden omdat de gele trui mechanische pech had? Had Andy Schleck kunnen wegrijden zonder die ketting om zo z’n voorsprong uit te bouwen?’
Maar koers is en blijft koers en pech hoort nu eenmaal bij de job. Eindconclusie van de rit: 8seconden achterstand op contador of anders geformuleerd: ‘ 31 seconden voorsprong weg + 8 extra seconden erbij’. Dit maakte een totaal van 39 seconden verlies in die rit.

Nou veel maakt het niet uit. In de laatste bergetappes daagden dee 2 gedoodverfde favorieten elkaar nog een beetje uit, maar echte oorlog krijgen we niet meer te zien. Niemand kan de andere eraf fietsen dus wordt alles beslist in de ene lange tijdrit. Iedereen had op voorhand al gezegd dat Contador met gemak minuten zou pakken, maar Schleck junior legde hem toch aardig het vuur aan de schenen. Helaas mocht het niet zijn en hoe ironisch het ook mag zijn, verliest Andy Schleck wel geen 31 seconden in die tijdrit...

Niemand kan ooit zeggen wie de tour had gewonnen moest die ketting het gehouden hebben, maar ik heb alvast enkele conclusies voor mezelf gemaakt:
- De Tour van volgend jaar wordt nog spannender, want dan krijgt Andy nog meer steun dan dit jaar in de bergen van broer Fränk.
- Andy heeft bewezen (wat ik al lang wist) dat hij een behoorlijke tijdrit in de benen heeft, ondanks de kritieken die hij altijd hierover krijgt!

Strijd onder landgenoten

Eind juni is er telkens die eendagswedstrijd waarin enkel landgenoten tegen elkaar mogen strijden: ‘Het nationaal kampioenschap’.
Niet enkel in België, maar ook in Nederland, Frankrijk, Spanje, Italië, Zwitserland, Luxemburg, Rusland,… werd er gereden om die prachtige kampioenentrui een jaartje te mogen aantrekken.

Natuurlijk was ik er dit jaar ook bij in België, meerbepaald te Leuven. Voor 1 keer besloten we om niet met de auto te gaan, maar om eens met een bus mee te gaan. Die vonden we al vlug en op zondagmorgen vertrokken we met de supportersclub van Quickstep die z’n thuisbasis heeft te Wevelgem. Alle ingrediënten voor een leuke wielerdag waren al van ’s morgens vroeg aanwezig: een stralend zonnetje!

Aangekomen te Leuven scheen de zon nog heviger dus het beloofde om een warme dag te worden. Met de teenslippers, korte rok, topje en camera stapte ik de bus af richting parcours. Al snel hadden we gevonden waar de bussen stonden en konden we beginnen met plaatjes te schieten.

Toen de start werd gegeven was het tijd om het parcours eens te bewandelen. Op voorhand wist ik niet echt hoe het parcours liep, maar al snel had ik door dat het een zwaar parcours was.
De eerste beklimming die ik deed (Keizerberg) was al redelijk lastig om als niet getrainde atleet te voet te beklimmen. Na een aantal rondjes zette ik m’n weg voort om de andere beklimming eens te bezichtigen. Aangekomen aan de voet van de Wijnpers plaatste ik me in een bocht om wat foto’s te nemen. Naar boven gaan zag ik toen al niet meer zitten, heel wat volk op de beklimming en veel te warm om nog veel inspanningen te verrichten.


Na een aantal rondjes zette ik m’n weg opnieuw verder richting aankomst of liever gezegd richting de ploegbussen. Op de meeste koersen doe ik niet graag de aankomst. Er staan altijd rijen vol mensen dus je kan toch niets zien. Het is dan plezanter om de blije gezichten te zien van renners in het winnende kamp. Ditmaal was het opnieuw Quickstep die met de bloemen ging lopen. Stijn Devolder won z’n 2de driekleur na Ronse 2007.

Zoals ik in het begin al schreef, werd er niet enkel in België gestreden om de nationale trui. Ook in alle andere landen werd er gereden om een jaartje met die unieke trui te mogen rijden.

Hier een lijstje van de belangrijkste overwinnaars:
- België: Stijn Devolder (Quick Step)
- Denemarken: Nicki Sörensen (Saxo Bank)
- Duitsland: Christian Knees (Milram)
- Frankrijk: Thomas Voeckler (Bbox)
- Groot-Brittannië: Geraint Thomas (Sky)
- Italië: Giovanni Visconti (ISD)
- Luxemburg: Frank Schleck (Saxo Bank)
- Nederland: Niki Terpstra (Milram)
- Rusland: Alexander Kolobnev (Katusha)
- Spanje: Ivan Gutierrez (Caisse d’Epargne)
- Zwitserland: Martin Elmiger (AG2R La Mondiale)

Leren, leren, leren maar toch tijd maken voor ontspanning.

Eind mei betekend in studentenwereld dat het tijd is om alle geziene cursussen te blokken. Voor mij was dit natuurlijk ook zo, maar na enkele dagen blokken begint het toch te kriebelen: ‘Zou ik niet 1 dagje naar de koers kunnen, wat maakt het uit?’

Net zoals vorig jaar viel de Ronde van België in de befaamde blok. Als koersliefhebster kan je niet anders dan eens een kijkje gaan nemen en zo geschiedde. Op 27 & 28 mei ben ik een kijkje gaan nemen naar de starts te Eeklo en Heist. Het is altijd prettig om op weekdagen naar de koers te gaan. Minder volk wat het dus veel makkelijker maakt om de wielrenners te benaderen. Iedereen loopt of fietst er losjes bij dus is het ideaal om unieke plaatjes te schieten.

Natuurlijk is het niet aangeraden om tijdens blokperiodes naar de koers te gaan, maar helaas kan ik het niet laten. Veelal moet dit in het geniep gebeuren, want owee als je plots met enkele ferme tekorten zit. Dan zou het koersplezier snel over zijn…

Achteraf is het best grappig. Eerst ga je in het geniep naar de koers om dan achteraf vast te stellen dat je geslaagd bent voor al je vakken en je eigenlijk nog meer naar de koers kan gaan volgend jaar ;)

Weken om nooit meer te vergeten! (deel 2)

Dit jaar zakte ik zelf eens af naar Brugge om die start mee te maken, van ’s morgens vroeg sta je in de regen te wachten tot je plots de eerste renner ziet verschijnen. Niemand had het verwacht, maar wie kwam als eerste de markt van Brugge opgereden: ‘Lance Armstrong’. Omringd door heel wat persfotografen was het niet makkelijk om een glimp van The Boss op te vangen, maar toch lukte het me om een foto van hem te maken.

Natuurlijk gaat de tijd dan sneller en al vlug is het tijd om de renners op gang te schieten. Daarna ging ik toch wijslijk naar huis en volgde de koers vanuit m’n comfortabele zetel met een glaasje bij de hand.

Al vlug werd het duidelijk welke ploeg het sterkst voor de dag kwam en ik moet toegeven dat ik blij was om Fabian en Matti vaak vooraan te zien. Na heel wat lange wedstrijduren, zou er een tweestrijd plaatsvinden: ‘Boonen versus Cancellara.’
Iedereen in huis zat natuurlijk te supporteren voor de Belg van het duo. Ik voelde me volwaardig Belg, maar koos er toch voor om het Belg-zijn te laten voor wat het was en even Zwitsers te worden.
Niemand zal kunnen zeggen of het nu hielp dat ik voor even Zwitsers was, maar Cancellara won op 4 april z’n eerste Ronde van Vlaanderen. Het hoofddoel, iets waarmee hij al vanaf de winter in het hoofd zat was eindelijk bereikt.

Veel tijd om ergens over na te denken heb je natuurlijk niet als wielrenner. Meteen staan de tientallen microfoons al onder je neus gedrukt met die o zo belangrijke vraag: ‘Fabian, ga je ook voor de dubbel? Wil je geschiedenis schrijven? Opvolger worden van Heiri Suter?’
Als wielrenner speelt dat natuurlijk door je hoofd, maar eerst goed vieren met de ploeg en wat de toekomst brengt zie je dan wel.



De koers staat echter niet stil en op woensdag 7 april was er al de Scheldeprijs. Voor velen was dit slechts een koers om wat ritme op te doen. Na de Scheldeprijs stond er nog wat anders op het programma voor mij. Fabian had namelijk aangekondigd dat hij z’n winst in Vlaanderens mooiste zou gaan vieren met de supporters in Koningshooikt en daar wou ik absoluut niet ontbreken. Na de koers zocht ik dus snel de auto op en hup op weg naar Koningshooikt. Het was een heerlijk feest, met het nodige Belgische bier en voor 1 keer een wielrenner achter den toog.

Feesten is natuurlijk leuk, maar het gaat al snel voorbij. Zo’n uurtje was de wielerheld in z’n supporterslokaal om dan opnieuw te vertrekken richting hotel.

Na enkele dagen losrijden en trainen werd het al snel zondag 11 april, tijd om over de kasseien te dokkeren in Roubaix. Na de belangrijkste en beslissende stroken werd het al snel duidelijk dat we een herhaling zouden krijgen van het duel ‘Boonen versus Cancellara’. Helaas draaide het voor de Belgen opnieuw verkeerd uit en zegevierde Zwitserland nogmaals. Na een lange en prachtige solo van zo’n 50-tal kilometer reed de gladiator de piste van Roubaix binnen op z’n stalen ros. Een soloslotronde maakte een einde aan de lange lijdensweg. De dubbel was binnen, zoals weinigen die dat ooit zullen kunnen zeggen.

Met Paris-Roubaix zaten mijn hemelse wielerweken erop. Ik had nooit durven dromen dat mijn voorjaar zo mooi zou worden, helaas voor de vele Belgen.
Ik voelde me even buitenlander in eigen land, niet dat ik het erg vond ;)

Weken om nooit meer te vergeten! (deel 1)

Voor elke Vlaming bij wie de koers een speciaal plaatsje heeft in z’n hart, is het klassieke voorjaar een periode om nooit te vergeten. Een 4-tal weken per jaar vol spanning en stress. Voor mij was het een geweldig voorjaar om niet te zeggen een voorjaar dat ingekaderd mag worden.


Het begon allemaal op 24 maart. ’s Ochtends vroeg was het nogal koud, maar tegen de middag begon de zon te schijnen. Net toen de renners hun opwachting maakten om snel hun handtekening te gaan plaatsen op de markt in Roeselare. Rond een uur of 12 had iedereen z’n krabbel gezet en werd het startschot gegeven van de 65ste Dwars door Vlaanderen. Dit was het begin van 4 weken die ik nooit meer zal vergeten. Heel wat uren en passages later stond ik de renners op te wachten bovenop Nokereberg. Met de weinig communicatiemiddelen die je hebt, probeer je toch wat op te vangen van het wedstrijdverloop. Helaas is het toch altijd wachten tot je de renners ziet voorbijflitsen.

Plots komt de eerste wedstrijdauto naar boven rijden en daarna een eenzame renner die weggesprongen is. Al vlug hoor ik mijn ma roepen: ‘T’is een rode van saxobank! Tzal Fabian zijn!’
Al snel had ik gezien dat het niet Her Fabian was, maar dat het ene Matti Breschel was die ik ’s morgens nog zag lachen in m’n lens.

Al vlug waren de anderen daar ook en moest ik natuurlijk m’n taak als fotograaf verder uitvoeren. Toch bleef het steeds in m’n gedachten spoken: ‘Zou hij het gehaald hebben? Kon hij wel een solo tijdritje uitvoeren?’
Nadat de andere renners allemaal voorbij gevlogen waren, wist ik niet hoever de renners nog moesten. Al snel zond ik een berichtje en kreeg meteen iets terug. Matti had z’n eerste semi-klassieker gewonnen met een prachtige solo. Mijn dag kon niet meer stuk!

Na enkele dagen nagenieten, kon ik weer opnieuw beginnen met genieten. Op zaterdag 27 maart werd de E3-prijs verreden. Opnieuw deed ik heel wat passages, maar ditmaal ging ik ook naar de aankomst. Veel info krijg je natuurlijk niet als je aan de bus van Saxobank staat, maar in de auto had ik wel gehoord dat 3 renners het ruime sop hadden gekozen. De namen kent u waarschijnlijk wel: Tom Boonen, Juan Antonio Flecha en Fabian Cancellara. Die laatste pokerde en won.
Dan is het natuurlijk wel fantastisch om aan zo’n rennersbus te staan, enkele kilometers voor de aankomst hoor je ze roepen naar het tv-scherm tot uiteindelijk iemand naar buiten komt en zegt dat de winnaar bij hun kamp rijdt.

Eindelijk had Cancellara z’n winst in Flandern beet, maar natuurlijk moest de belangrijkste klassieker nog komen. Een volledig jaar je concentreren op die ene koers. Het klinkt misschien belachelijk, maar voor een klassiek wielrenner telt maar die ene koers: ‘De Ronde van Vlaanderen.’ Het grootste wielerfeest.

Mini ronde van West-Vlaanderen

Het seizoen is ondertussen al een tijdje begonnen en de eerste wedstrijden op Belgische bodem zijn ook verreden. Natuurlijk was ik ook op post!
Op 27 en 28 februari werd het oude getrouwe openingsweekend verreden. De Omloop het Nieuwsblad werd een prachtige dag voor mij. Opnieuw alle renners zien, de nieuwe outfits in real life eens kunnen bewonderen en inschatten wie er nu al in goede conditie verkeerd.
De meeste renners die op zaterdag rijden, zag ik ook op zondag terug in Kuurne. Toch was het nog even wennen aan al die nieuwe ploegen. Het was ook geen pretje om de volledige dag buiten te vertoeven. Ieder moment in de warme auto was van harte welkom. Veel renners zag ik niet meer na de bevoorrading. Toen we in Kuurne aankwamen deden er nog slechts een 30-tal renners mee. Uiteindelijk zijn het de echte Flandriens die volhielden tot aan de eindstreep en met 26 dappere zielen overschreden ze verkleumd de finishlijn.
Het volgende weekend was het opnieuw tijd om erop uit te trekken. Van 5 tot 7 maart werd de Driedaagse van West-Vlaanderen verreden. Al enkele weken op voorhand was de volledige route al uitgestippeld. Goed voorzien van warme kledij trok ik erop uit, want na een helse Kuurne-Brussel-Kuurne wist ik wel wat me te doen stond.
Na 2 dagen heel wat passages af te schuimen, besloot ik wijslijk om op zondag het iets rustiger aan te doen.
Het was wel een fantastische mini ronde van West-Vlaanderen met heel wat mooie herinneringen en aandenkens...

Een jaar geleden, maar nog lang niet vergeten!

Woensdag 5 februari 2009,

Ik herinner mij deze dag nog alsof het gisteren was. Nog steeds kan ik het niet geloven, maar het blijft de harde realiteit: Frederiek 'Nolfie' Nolf is overleden in Qatar.

Het is nu exact een jaar geleden en toch blijft het moeilijk om te geloven. Wat zal het raar doen voor de renners die zich klaarstomen in Qatar. Iedere Belg die daar zal rijden gaat aan hem denken, daar ben ik zeker van.
Gelukkig zullen ze er niet moederziel alleen fietsen, want er is 1 engel die over al die schouders zal kijken...

Frederiek,
Iedereen mist je en we zijn je nog lang niet vergeten.

Het seizoen is begonnen

Velen onder jullie weten het misschien nog niet, maar het nieuwe wielerseizoen is al weer van start gegaan, weliswaar ver van ons belgenlandje. Niet enkel voor de renners is het seizoen gestart, maar ook voor mij. Gisteren en vandaag ben ik naar Velofollies geweest.

Velofollies is het fietsevent voor de echte wielerfanaat waar je heel wat te weten kan komen over de nieuwste fietsmodellen, fietsaccessoires, sportvoeding,...
Buiten de fietsbeurs kan je ook ploegenvoorstellingen en praatcafé's bijwonen. Gisteren stond er onder andere de ploegenvoorstelling van Quickstep op het programma. Natuurlijk kon ik hier niet ontbreken, want al sinds enkele jaren is het een traditie om deze voorstelling bij te wonen. Vanzelfsprekend had ik ook mijn camera mee om enkele shots te maken. Sinds dit jaar heb ik ook een externe flits gekocht om de kwaliteit van mijn foto's te verbeteren. De foto's kan je hier terugvinden en ik moet toegeven dat het resultaat meer dan geslaagd is voor een eerste test met de nieuwe flits: http://picasaweb.google.be/lindsaycyclingphotos of op http://www.cyclingview.be

Ik vertelde daarjuist dat mijn seizoen gestart is, maar ook het nieuwe wielerseizoen voor de renners is van start geschoten. In het verre Australië is de Tour Down Under enkele dagen geleden gestart met een Criterium te Adelaide. Ondertussen zijn er al enkele ritten voorbij, waarvan er 3 gewonnen werden door André Greipel van Team Columbia. De gele garde van Mark Cavendish is daar opnieuw en heeft dus al 3 officiële ritoverwinningen op hun palmares. Ook Team Sky heeft zich al getoond door met Gregory Hederson het criterium van Adelaide te winnen. Het nieuwe team van Lance Armstrong (Team Radioshack) toonde zich ook al door met Gert Steegmans een ereplaats in de wacht te slepen en The Boss himself fietste ook al in de aanval.