Eindelijk

Gisteren was hard en dat is het nog altijd, maar vandaag is een nieuwe dag. Het leven gaat voort, maar dit zal toch weer tijd vragen tot alle wonden geheeld zijn...


Maar zoals ik al in mijn intro schreef, vandaag is een nieuwe dag en we staan aan de vooravond van het nieuwe wielerseizoen dat start op Belgische bodem. Morgen is het dan eindelijk zover, de dag waar ik zo'n 5 maanden naar uitgekeken heb.

Het Belgische wielerseizoen gaat traditioneel van start met 'Omloop het Nieuwsblad'. Ik heb echt elke dag sinds mijn laatste wedstrijd verlangd tot het opnieuw zou beginnen. Al zo'n goede maand op voorhand begon ik met plannen en uiteindelijk gingen we deze week onze eigen 'verkenning' van het parcours doen. Het is voor ons namelijk belangrijk om te weten waar er wegenwerken etc... zijn, want morgen kunnen we omleidingen missen als kiespijn! Wij moeten perfect ons schema kunnen volgen, anders rijden we ergens blok of hebben we kans om de renners te missen.

Ik zal echter toch met een dubbel gevoel morgen uit mijn bed stappen, want dit is nu ook al zo net voor ik in mijn bedje kruip. Eindelijk zal ik iedereen terug zien, maar er zullen ook enkele renners ontbreken en dat zal voor een leeg gevoel zorgen.

Natuurlijk weet ik ook wel als ik morgen op het Sint-Pietersplein sta dat ik weer op zal gaan in het wielergebeuren. Het is echt moeilijk te beschrijven wat het wielrennen de afgelopen jaren in mijn leven heeft betekend. Soms denk ik zelfs bij mezelf: 'Wat zou er met mij gebeuren als de koers plots zou wegvallen? Wat als ik de koers niet had?'
Dit klinkt waarschijnlijk heel dom, maar soms sta ik hier wel eens bij stil. Ik kan mij gewoon geen leven meer voorstellen zonder de koers!

Nuja, genoeg gezeverd. Tijd om mijn laptop af te sluiten en in het beddeke te kruipen, want morgen gaat het wekkertje al om 6u45 rinkelen!

Life is great, so live it to the top

Alles begon op dinsdag 18 februari...

Ik kon en kan het nog steeds niet geloven. Als ik het luidop zeg, dan lijkt het alsof ik een verschrikkelijke leugen aan het vertellen ben. Helaas is het niet zo, het is de harde realiteit. Jij bent er niet meer en ik mag het nog duizend keer zeggen. Duizend keer zal het klinken als een leugen terwijl het de waarheid is.

Lieve Kristof,

Ik ben blij dat ik je leerde kennen. Jij, die altijd straalde toen je die bus uit stapte. Niets was jou teveel.
Wanneer ik aan je terug denk, zie ik jouw brede glimlach op mijn netvlies gebrand.

(Genomen op 5 oktober 2013 Franco-Belge - Aankomst te Nieuwpoort)

Vandaag was het dan tijd om afscheid van jou te nemen. Ik zag hier echt tegen op. Eerst en vooral omdat ik afscheid van jou moest nemen, maar ook omdat alle pijnlijke herrinneringen aan Wouter weer naar boven zouden komen. Ik heb heel veel tranen gelaten en ik was zeker en vast niet de enige. Je laat bij velen een leegte achter die nooit opgevuld kan worden. Wij moeten nu verder zonder jou, maar ik hoop dat je daarboven iedereen terug hebt gevonden. Nolfie stond je waarschijnlijk al op te wachten met open armen.

Ik onthoud vooral 1 iets en ik zal me hier zeker en vast aan houden: 'Life is great, so live it to the top!'

Da kan toch nie

DA KAN TOCH NIE !

Dit zijn de eerste woorden die uit mijn mond floepten toen ik vanavond mij twitter aan het checken was. Al de hele dag was ik druk in de weer met opkuisen en verhuizen, maar als je dan zoiets leest vraag ik mij soms af: 'Waarom? Wat voor nut heeft het?'

Iedereen zal ondertussen wel op de hoogte zijn dat Kristof Goddaert verongelukt is in Antwerpen. Ik kan het nog steeds niet geloven. Sprakeloos, vol ongeloof las ik alle berichtjes, dit kan toch niet meer. Weeral een jonge belgische renner die veel te vroeg het leven vaarwel zegt.

Ik weet ook wel dat er dagelijks ongelukken gebeuren, maar als het iemand is die je gekend hebt... Dit is gewoon hard...

Stoffelke,

Ik heb het geluk gehad om jou te kennen.

Doe je hierboven de groetjes aan Wouter?

Je zal ongelofelijk gemist worden!

Het ga je goed!

Ik wil ook vooral mijn deelneming betuigen aan familie, vrienden, kennissen en ploegmaats.

Voor jullie is dit nog 1000x erger dan voor een fan. Ik hoop dat iedereen de kracht vindt om dit grote verlies te boven te komen.

Plannen, plannen en nog eens plannen

Nog een goede twee weken en het is zover! Het belgisch openingsweekend zal beginnen. Ondertussen ben ik al volop bezig met de planning te maken.

Veel mensen denken misschien dat naar de koers gaan niets inhoudt, maar als je van punt naar punt wil rijden, dan moet je toch wel weten hoe het parcours loopt. Zoals gewoonlijk wijzigen de meeste parcours wel een beetje of soms wel heel veel dus met de planning van het jaar ervoor kan je weinig doen...

Elk jaar opnieuw moet ik dus het parcours bekijken en uitpluizen waar we de renners kunnen zien, via welke wegen kunnen we de koers inhalen om daarna de renners nog eens opnieuw te zien enz...

Dit jaar kon ik al veel plannen. Voorlopig is de Omloop, Kuurne, GP Samyn én de volledige 3 daagse van West-Vlaanderen gepland (op een paar kleine details na). Denk nu maar niet dat het plannen er al op zit! Er staan nog heel wat koersen op mijn programma, dus nog werk genoeg.

Natuurlijk heb ik wel het geluk dat er tussen de 3 daagse van West-Vlaanderen en mijn volgende koersen meer dan een week is. Ik heb dus nog wat tijd om de andere wedstrijden te bekijken, want ook niet alle wegwijzers staan al online. Ik zal dus nog wat geduld moeten hebben, maar ik wacht al zo'n 5 maand tot de koers eindelijk zal beginnen dus die paar weken om verder te plannen zullen er ook nog wel bij kunnen zeker?

Stomme, f*cking, kl*te jury!

Vannacht was een enorm spannende wedstrijd die uitdraaide op een ware oorlog.

Robert Bartko en Marcel Kalz stonden 1 ronde voor op Alex en Michael. Ze moesten dus een ronde goed proberen maken op het einde van de afsluitende ploegkoers.

Met nog 1 rondje te fietsen maakten ze bijna de aansluiting EN OP DE STREEP HAALDEN ZE OOK DIE RONDE!

Meteen werden ze dan ook door de speaker uitgeroepen als de winnaars van de zesdaagse. Met de breedste glimlach van de wereld werd er rondgereden op het gezicht van Michael Mørkøv tot er plots discussie ontstond. Had Alex wel de aansluiting gemaakt voor ze de finish overschreden?

Na lange discussie en speculatie viel de beslissing, de jury vond dat ze de aansluiting niet gemaakt hadden en kenden dus geen extra bonusronde toe. Met gevolg dus dat ze pas 2de in het eindklassement zouden worden.

Mijn hart brak gewoon toen ik Mørkøvj zag afkomen toen hij langs was geweest bij de jury. Ik heb hem nog nooit zo boos gezien.

Daarna volgde als snel in het cabientje de ontgoocheling. Broer Jesper kwam hem een knuffel geven als troost, maar het klassement is wat het is. Ze werden onterecht op plaats nummer 2 gezet terwijl ze die bonusronde wel behaalden!

Ik weet natuurlijk wel dat er mensen zijn die nu zullen zeggen: 'Tjah, het is niet moeilijk dat ze partij trekt voor het duo Rasmussen-Mørkøv want het zijn haar favorietjes...'

Ik trek geen partij, want ze behaalden eerlijk die ronde, misschien wel op het laatste moment, maar ze haalden wel die ronde.

In mijn ogen worden Bartko-Kalz gewoon als winnaars uitgeroepen omdat Robert Bartko z'n alleerlaatste zesdaagse heeft gereden... Misschien gaan velen hier niet mee akkoord gaan, maar volgens mij is dit de waarheid. Ik heb gezien wat ik gezien heb en Alexsj maakte weldegelijk de aansluiting met het peloton voor ze de streep voorbijreden! De beste renners van de zesdaagse werden onterecht op plaats 2 gezet en meer valt daar niet meer over te zeggen.

En als er mensen zijn die dit durven tegenspreken, hebben jullie wel 6 dagen, avonden en nachten op rij gekeken naar de zesdaagse?!

6dagesløb 2

Momenteel is de laatste dag van de zesdaagse van kopenhagen bezig en het ziet er goed uit voor Alex en Michael! 

Ze staan voorlopig aan de leiding in het klassement met het meeste punten. Nu hopen dat ze de leiding kunnen behouden, want de teams op plaats 2 en 3 zitten dicht bij de 300 punten waardoor die een bonusronde kunnen krijgen.

Alex en Michael hebben echter de kaap van de 300 al behaald dus ze zullen moeten opletten!

Nu ga ik vol spanning verder kijken en vannacht zal ik misschien met een smile gaan slapen...