De eerste keer

Op 17 juni ben ik naar een rit van de ster ZLM toer gaan kijken. Dit was m'n allereerste koers in het buitenland, als ik Nederland zo mag noemen. De rit ging van Schimmert naar Schimmert en liep een stukje over het parcours van de Amstel Gold Race. Aangezien we dit jaar naar hier zijn gekomen, moet en zal ik volgend jaar naar de Amstel gaan!

Bij deze koers had ik een dubbel gevoel. Ik was blij en heb echt uitgekeken naar m'n eerste buitenlandse avontuurtje, maar aan de andere kant was dit de eerste koers die ik bezocht sinds de dood van Wouter waar Leopard aan deelnam. Het riep zoveel herinneringen op, maar al vlug waren het leuke dingen waaraan ik moest denken. Als ik nu aan Wouter denk, word ik niet meer triest. Ik denk gewoon aan die zovele leuke momenten die ik heb mogen beleven met hem. Natuurlijk heb ik het ook nog moeilijk als ik aan hem denk, maar telkens om de hoek staat er al een glimlach klaar voor die leuke tijden!

Natuurlijk was ik naar Schimmert getrokken voor de koers, maar eigenlijk ging ik speciaal voor 1 iemand en nee, het was geen renner van Leopard. Ik moest en zou naar ginds trekken om Jonny Bellis te zien. Toen ik Saxobank volgde kreeg hij een ongeval met z'n scooter in Italie. Ik zal die datum nooit of te nimmer vergeten: 19 september 2009. Op mijn verjaardag begon hij aan een gevecht voor z'n leven dat aan een zijden draadje hing.

(Saxo-renner op de foto)

Toen ik hem zag, was ik zo blij voor hem dat hij eindelijk terug in het peloton kon koersen. De afgelopen jaren heeft hij enorm hard gevochten om te staan waar hij nu opnieuw staat. Na 80km heeft hij echter, samen met de ploegleiding, beslist om uit de wedstrijd te stappen. Ik vond het enorm jammer om dit achteraf te lezen, want zo heb ik hem niet veel gezien tijdens de wedstrijd.

Ik besef wel dat het voor hem niet gemakkelijk zal zijn om zich opnieuw in te werken in dat peloton, maar ik hoop uit de grond van m'n hart dat Bjarne Riis z'n verstand gebruikt en Bellis niet laat vallen zoals Quickstep heeft gedaan met Kurt Hovelijck. Beide renners hebben er toch niet om gevraagd om zoiets tegen te komen en volgens mij verdienen zij veel meer respect dan wie ooit, want zij zijn blijven vechten en zijn daadwerkelijk teruggekeerd!

Weken gaan voorbij

Het is nu exact 5 weken geleden en nog steeds lijkt het alsof gisteren mijn wereld stil stond. Ik weet nog heel goed waar en wanneer ik het nieuws vernam en nog steeds lijkt het zo onwezenlijk. Ik kan het nog altijd niet geloven, JIJ bent er niet meer.

De voorbije weken zijn niet steeds even gemakkelijk verlopen. Deze periode zat ik vaak in een serieuze put waar ik maar moeilijk kon uitklimmen. Maar steeds moest ik ook denken aan al die leuke momenten die ik met je beleefde. Zoals in 2007, één van m'n eerste koersen die ik deed om jouw speciaal te zien. Ik moest m'n allerliefste zus aansporen en serieus de oren van haar kop zagen om toch naar Westrozebeke te komen. Het weer was in het begin fantastisch, maar plots begon het te stortregenen. Wat heeft ze mij toen verweten dat ik perse naar jou wou komen zien en al was ik een verzopen waterkieken zoals we hier zeggen, ik bleef in de plensende regen staan om u vooruit te schreeuwen.


Of tijdens de enecotour van 2007. Je was in Knokke zo pissed omdat je verloren had van Cavendish en ik was zo verdomd boos dat mijn ouders niet naar Terneuzen wilden rijden, zodat ik je nog eens kon zien. Want geef nu toe, Nederland is toch niet ver rijden van Westende? Nog meer werd ik kwaad op hen toen jij notabene die etappe won :o ! Maar op hetzelfde moment was ik zo blij omdat jij gewonnen had. Zo'n prachtige en fantastische sprint dat je toen hebt gereden.


Toen ik je het jaar erop voor het eerst 'persoonlijk' ontmoette op Velofollies moest je zo lachen. Diezelfde glimlach zag ik telkens opnieuw op je gezicht verschijnen. Je was altijd vrolijk, het zonnetje in huis. Ik ben zo blij dat ik je heb gekend, maar tegelijk besef ik ook dat jij er nu niet meer bent. Ik mis je nog elke dag en denk ook de hele tijd aan je. Ik vind het vreselijk nu jij er niet meer bent.

Vrijdag ga ik naar de Ster Elektrotoer, jij hebt daar in 2007 ook gewonnen hé ;) Ik ben dat nog niet vergeten hóór, zo'n millimeterspurt. Wel 5 minuten moest de jury beraadslagen om uiteindelijk te beslissen dat jij won!
Zie je wel dat alles mij aan jou doet herinneren. Je kon altijd op de één of andere manier je stempel drukken op een koers. Ik kan nog zovele leuke momenten neerschrijven, maar 1 ding zal nooit veranderen: 'Jij bent er niet meer en niets of niemand kan daar iets aan veranderen'.
Ik zou het soms gewoon willen uitschreeuwen als ik iedereen bezig hoor over die fatale val. Die mensen hebben u godver nooit gekend en nu gaan ze plots zielig beginnen doen. Dat wil ik het gewoon uitschreeuwen: 'ZWIJG! Jullie weten begot niet waarover ge bezig zijt!'

Wouter, je hebt een diepe indruk op iedereen nagelaten. Veel mensen hebben je graag gezien en ik durf toegeven dat ik je ook graag zie. Natuurlijk op een vriendschappelijke manier, want sommigen zouden dit weer verkeerd kunnen opvatten. Jij weet waarschijnlijk wel over wie ik het heb... Nog steeds valt het verlies me zwaar, vooral nu ik me nergens nog op hoef te concentreren. De voorbije dagen heb ik veel tijd gehad om te denken en steeds kwam ik bij jou terecht. Ik zal je nooit kunnen vergeten, want altijd is er wel iets dat me doet denken aan jou.

Ik heb het al meermaals gezegd en zal het waarschijnlijk nog vaak zeggen: 'WW_SPECIAL, forever and ever!'