Bij deze koers had ik een dubbel gevoel. Ik was blij en heb echt uitgekeken naar m'n eerste buitenlandse avontuurtje, maar aan de andere kant was dit de eerste koers die ik bezocht sinds de dood van Wouter waar Leopard aan deelnam. Het riep zoveel herinneringen op, maar al vlug waren het leuke dingen waaraan ik moest denken. Als ik nu aan Wouter denk, word ik niet meer triest. Ik denk gewoon aan die zovele leuke momenten die ik heb mogen beleven met hem. Natuurlijk heb ik het ook nog moeilijk als ik aan hem denk, maar telkens om de hoek staat er al een glimlach klaar voor die leuke tijden!
Natuurlijk was ik naar Schimmert getrokken voor de koers, maar eigenlijk ging ik speciaal voor 1 iemand en nee, het was geen renner van Leopard. Ik moest en zou naar ginds trekken om Jonny Bellis te zien. Toen ik Saxobank volgde kreeg hij een ongeval met z'n scooter in Italie. Ik zal die datum nooit of te nimmer vergeten: 19 september 2009. Op mijn verjaardag begon hij aan een gevecht voor z'n leven dat aan een zijden draadje hing.
(Saxo-renner op de foto)Toen ik hem zag, was ik zo blij voor hem dat hij eindelijk terug in het peloton kon koersen. De afgelopen jaren heeft hij enorm hard gevochten om te staan waar hij nu opnieuw staat. Na 80km heeft hij echter, samen met de ploegleiding, beslist om uit de wedstrijd te stappen. Ik vond het enorm jammer om dit achteraf te lezen, want zo heb ik hem niet veel gezien tijdens de wedstrijd.
Ik besef wel dat het voor hem niet gemakkelijk zal zijn om zich opnieuw in te werken in dat peloton, maar ik hoop uit de grond van m'n hart dat Bjarne Riis z'n verstand gebruikt en Bellis niet laat vallen zoals Quickstep heeft gedaan met Kurt Hovelijck. Beide renners hebben er toch niet om gevraagd om zoiets tegen te komen en volgens mij verdienen zij veel meer respect dan wie ooit, want zij zijn blijven vechten en zijn daadwerkelijk teruggekeerd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten