De ontkenning

Het is al een tijdje geleden dat ik hier nog iets heb gepost en dat heeft waarschijnlijk met de vakantie te maken. De laatste weken heb ik nogal wat tijd gehad om na te denken en niet elke dag was even plezant.

Het ongeval van Wouter is nu al meer dan 3 maand geleden en nog steeds zit ik in een soort van ontkenningsfase. Mijn verstand zegt wel dat Wouter er niet meer is, maar mijn hart is ervan overtuigd dat hij hier nog steeds is. Tijdens elke koers die ik doe, is er een klein deeltje van mezelf dat stiekem hoopt dat hij vrolijk uit die bus stapt alsof er niets gebeurd is.

Ik weet van mezelf dat ik het verlies van een dierbare moeilijk kan verwerken. Wouter is de derde dierbare in 1 jaar tijd die ik verloren ben en telkens heb ik hetzelfde gereageerd. Ik negeer alles, hou me sterk, toon mijn verdriet niet aan de buitenwereld en probeer gewoon alles te verdringen, zo moet ik er niet aan zal moet denken. Echter is dit alles grote bullshit!
Elke dag denk ik aan Wouter, die ik nooit meer zal zien en dat kan ik nog altijd niet geloven. Het lijkt gewoon zo onrealistisch.

Ik weet dat veel van m'n 'zogezegde vrienden' dit nooit kunnen begrijpen, want velen zullen denken: 'Da was toch gewoon ne coureur? Waarom moet die daar nu zo'n spel van maken', maar Wouter was veel dan gewoon 'ne coureur' voor mij.
Als trouwe fan bouw je toch een bepaalde band op en bij Wouter was dat zeker en vast geen probleem. Hij wist goed wie z'n supporters waren en was altijd z'n vriendelijke zelve om effe wat tijd vrij te maken.

Velen onder jullie vinden dit misschien flauwekul en zullen hier niet meer komen om iets te lezen, want de laatste tijd gaat alles op deze blog over Wouter. Ik kan er ook niets aan doen, maar Wouter was nu eenmaal een deel van mijn 'koersleven'. Ik denk dat hier af en toe iets neerpennen mij helpt om het verlies te verwerken, want met iemand erover praten gaat niet zo goed. Als jullie, als lezers, hier niet mee om kunnen gaan dan zou ik jullie aanraden om hier een tijdje niet meer te komen lezen.