maandag 20 mei 2013

Giro d'Italia of was het nu de Ronde van België

De Giro d'Italia is ondertussen 2 weken bezig en ik heb bitterweinig van de koers gezien de afgelopen weken.
Zelf is het al van 4 mei geleden dat ik nog naar de koers geweest ben en het zal er niet op verbeteren.


De ronde van België start komende woensdag, maar ik zal er waarschijnlijk niet bij zijn dit jaar. Het is enorm druk , zowel op werkgebied als op privégebied, dat ik amper tijd kan vrijmaken om naar de koers te gaan. Héél misschien zal ik er woensdag bijzijn, maar dan enkel de plaatselijke rondjes in Knokke. In het weekend moet ik er niet op rekenen om ergens te gaan kijken, want het schoolfeest staat voor de deur (3 dagen keihard werken, maar als leerkracht moet je dat erbij nemen!).

Hopelijk heb ik in de toekomst wat meer geluk, want ik mis de renners zo hard! Natuurlijk kan ik altijd herinneringen ophalen door af en toe eens naar m'n foto's te kijken, maar dat is niet hetzelfde als er echt bijzijn.

Nuja, ik was begonnen over de Giro zeker?
Laten we daar even mee verder gaan. Van hetgeen ik heb gezien en opgevangen zijn bijna alle topfavorieten die op voorhand gezegd werden er al uit? Met name Sir Bradley Wiggins en Mr. Hesjedal moesten al opgeven. Het fijne weet ik er nu niet van, maar er is toch iets niet juist met Wiggo. Hoe die de afdalingen inging... Er moet daar toch eens serieus over gepraat worden, want het kan toch niet dat je als topfavoriet plots niet meer kan dalen.

Ik kan alleen maar hopen dat ik snel weer zelf de renners in levende lijve kan zien, want GOD is mis het verschrikkelijk!

vrijdag 10 mei 2013

Gisteren

Dag op dag was het gisteren exact 2 jaar geleden dat jij voorgoed stopte met lachen.

Ik weet nog perfect hoe mijn dag verliep. 's Morgens vroeg was ik vertrokken als 1 brok zenuwen, want m'n Bachelorproefstage begon. De dag verliep vlekkeloos, maar toen wist ik nog niet wat ik nu weet.

Toen de bel ging, snelde ik naar huis om nog snel de finish van de etappe mee te pikken, maar toen ik thuiskwam had het noodlot al toegeslaan. Ik kon alleen maar kijken naar beelden met weinig tot geen commentaar en hopen op een verlossen berichtje... maar dat kwam er niet.

Integendeel, er kwam vreselijk nieuws. Mijn wereld stond stil, ik kon niets meer doen. Tranen vloeiden en niets of niemand kon die doen stoppen.

Nu is het 2 jaar later en geloof het of niet wouter, maar die tranen zijn er nog steeds. Alleen kan niemand die nog zien. Ze zitten vanbinnen in een klein zwart kamertje.
Ergens diep in mij zit dat kleine zwarte kamertje en het liefste van al zou ik het op slot willen houden. Al die pijnlijke momenten wil ik gewoon vergeten, want als het slot van dat kamertje breekt doet het verschrikkelijk veel pijn om te beseffen dat jij nooit meer terug zal komen.

Ik weet dat ik je meer moet komen bezoeken, maar het is niet omdat ik niet veel kom dat ik je plots vergeten ben, want in m'n hart zitten ook al die fijne momenten opgeslaan. Die blijf ik voor eeuwig koesteren.

Ik mis je...

WW_Special forever and ever