Ja, daar in de verte is het nieuwe wielerseizoen al begonnen.
Voor velen een nieuwe kans om zich te bewijzen, strijden tot ze die éne belangrijke overwinning eindelijk beethebben.
Ik kan niet wachten totdat het weer zover is. De dagen aftellen tot die eerste koers op belgische bodem. Wat verlang ik toch elk jaar tot ik opnieuw op dat Sint-pietersplein kan gaan staan.
Maar tegelijk doet het me ook veel pijn om daar elk jaar te staan, tot het besef komen dat jij er nooit meer bij zal zijn. Wetende dat jij daar aan je allerlaatste rit begon naar ergens hier ver vandaan.
De laatste weken moet ik steeds meer en meer aan je denken. Dat zwarte gat in mijn hart, die ruimte waarvan ik dacht dat ze bijna gesloten was, is opnieuw opengebarsten.
Ik weet dat hoewel ik veel fantastische momenten beleef aan de koers, ik steeds opnieuw en opnieuw een stukje mis. Het plezier van je 's morgens te zien, het zoeken tussen alle renners, de teleurstelling op je gezicht als je nog maar eens gevallen bent, die glimlach als je eindelijk aan iedereen bewijst waarom jij de beste was.
Zoveel momenten die ik nooit meer zal meemaken. Gelukkig heb ik nog foto's, artikels en zoveel meer als aandenken, maar toch... niets kan het gemis of dat zwarte gat doen weggaan. Hoe hard ik het ook probeer, altijd is er wel iets waardoor dat kamertje weer openbarst.
Mijn hele wereld veranderde die 9de mei.
Die stomme, vervloekte berg in Italië. Hoeveel keer las ik al niet alle artikels, hopende dat ze mij een antwoord konden geven. Ik lees, zoek en lees opnieuw, maar antwoorden heb ik nog steeds niet gevonden. Ik kom naar je toe stomme, vervloekte berg. Hopelijk zal ik daar wel antwoorden terugvinden...
Misschien niet nu, maar ooit...
