Dit jaar zakte ik zelf eens af naar Brugge om die start mee te maken, van ’s morgens vroeg sta je in de regen te wachten tot je plots de eerste renner ziet verschijnen. Niemand had het verwacht, maar wie kwam als eerste de markt van Brugge opgereden: ‘Lance Armstrong’. Omringd door heel wat persfotografen was het niet makkelijk om een glimp van The Boss op te vangen, maar toch lukte het me om een foto van hem te maken.
Natuurlijk gaat de tijd dan sneller en al vlug is het tijd om de renners op gang te schieten. Daarna ging ik toch wijslijk naar huis en volgde de koers vanuit m’n comfortabele zetel met een glaasje bij de hand.
Al vlug werd het duidelijk welke ploeg het sterkst voor de dag kwam en ik moet toegeven dat ik blij was om Fabian en Matti vaak vooraan te zien. Na heel wat lange wedstrijduren, zou er een tweestrijd plaatsvinden: ‘Boonen versus Cancellara.’
Iedereen in huis zat natuurlijk te supporteren voor de Belg van het duo. Ik voelde me volwaardig Belg, maar koos er toch voor om het Belg-zijn te laten voor wat het was en even Zwitsers te worden.
Niemand zal kunnen zeggen of het nu hielp dat ik voor even Zwitsers was, maar Cancellara won op 4 april z’n eerste Ronde van Vlaanderen. Het hoofddoel, iets waarmee hij al vanaf de winter in het hoofd zat was eindelijk bereikt.
Veel tijd om ergens over na te denken heb je natuurlijk niet als wielrenner. Meteen staan de tientallen microfoons al onder je neus gedrukt met die o zo belangrijke vraag: ‘Fabian, ga je ook voor de dubbel? Wil je geschiedenis schrijven? Opvolger worden van Heiri Suter?’
Als wielrenner speelt dat natuurlijk door je hoofd, maar eerst goed vieren met de ploeg en wat de toekomst brengt zie je dan wel.
De koers staat echter niet stil en op woensdag 7 april was er al de Scheldeprijs. Voor velen was dit slechts een koers om wat ritme op te doen. Na de Scheldeprijs stond er nog wat anders op het programma voor mij. Fabian had namelijk aangekondigd dat hij z’n winst in Vlaanderens mooiste zou gaan vieren met de supporters in Koningshooikt en daar wou ik absoluut niet ontbreken. Na de koers zocht ik dus snel de auto op en hup op weg naar Koningshooikt. Het was een heerlijk feest, met het nodige Belgische bier en voor 1 keer een wielrenner achter den toog.
Feesten is natuurlijk leuk, maar het gaat al snel voorbij. Zo’n uurtje was de wielerheld in z’n supporterslokaal om dan opnieuw te vertrekken richting hotel.
Na enkele dagen losrijden en trainen werd het al snel zondag 11 april, tijd om over de kasseien te dokkeren in Roubaix. Na de belangrijkste en beslissende stroken werd het al snel duidelijk dat we een herhaling zouden krijgen van het duel ‘Boonen versus Cancellara’. Helaas draaide het voor de Belgen opnieuw verkeerd uit en zegevierde Zwitserland nogmaals. Na een lange en prachtige solo van zo’n 50-tal kilometer reed de gladiator de piste van Roubaix binnen op z’n stalen ros. Een soloslotronde maakte een einde aan de lange lijdensweg. De dubbel was binnen, zoals weinigen die dat ooit zullen kunnen zeggen.
Met Paris-Roubaix zaten mijn hemelse wielerweken erop. Ik had nooit durven dromen dat mijn voorjaar zo mooi zou worden, helaas voor de vele Belgen.
Ik voelde me even buitenlander in eigen land, niet dat ik het erg vond ;)
