Afgelopen!

Ziezo, mijn wielerseizoen is weeral afgelopen. De tijd is weer voorbijgevlogen en we hebben weer heel wat mooie momenten beleefd.

Zoals elk jaar zijn er ook een paar teleurstellingen die je moet verwerken. Dit jaar zal dit voor mij vooral het feit zijn dat ik weer afscheid moet nemen van 1 van mijn favoriete renners. Andy Schleck moet noodgedwongen stoppen met wielrennen en zo verdwijnt er opnieuw 1 van mijn renners uit het peloton. De laatste keer dat ik hem zag was met de Tour de France. Ik zal die dag niet snel vergeten...

Natuurlijk hou ik ook weer veel mooie momenten over aan het afgelopen wielerseizoen.

Ik zal alvast ook de dag niet vergeten dat Nilo voor het eerst meemocht naar de koers. Op Gullegem koerse mocht hij voor het eerst proeven van mijn grote passie. Veel mensen moesten natuurlijk eens aan Nilo komen. In het begin kon ik dat nog redelijk verdragen, maar naarmate hij meer meegaat naar de koers, hoemeer mensen hem ook blijven herkennen. Hoeveel keer ik per koers al niet heb moeten horen: 'Welk ras is dat? Is dat een Chowchow? Mag ik er eens aankomen? Gaat hij bijten? Die heeft zeker een blauwe tong?,...'

Natuurlijk mocht Nilo ook al mee naar enkele buitenlandse koersen. Ik had hem pas een weekje en hij mocht al mee naar Nederland voor de Ronde van Zeeland Seaports. Ik ging vooral voor Jonas Aaen Jorgensen naar die koers en Nilo had er meteen een fan bij. Telkens als ik nu naar een koers ga waar Jonas ook meedoet is Nilo natuurlijk super enthousiast als hij een beetje aandacht krijgt van hem.

Meestal begint het bij rustig aaien, maar enkele minuutjes later zit Nilo bijna op Jonas z'n schoot.

Nu het seizoen afgelopen is, zal ik weer moeten afkicken. Dit jaar sloot ik de teller af met 61 koersen. Van de Omloop tot Putte-Kapellen, de eerste tot de laatste koers was ik erbij. Ik wou dat ik nog meer koersen had gedaan, wat in principe wel mogelijk was. Maar soms kan je ook niet alles hebben. Als ik moet werken dan kan ik helaas niet naar de koers gaan, maar je moet je prioriteiten kunnen stellen.

Stilaan komt de winter eraan en het zal toch weer wennen worden aan een leven zonder koers. Gelukkig zijn er enkele zesdaagsen waarnaar ik zal uitkijken. Hopelijk zijn deze net zoals vorig jaar even spannend, maar ik heb weeral iets ontdekt. Mijn super Deense duo zal alvast niet samen rijden in Amsterdam. Weeral een kleine teleurstelling. Vorig jaar reden Alex Rasmussen en Michael Morkov samen enkele zesdaagsen. Dit jaar doet Morkovj niet mee... Enkel Alex zal in Amsterdam rijden. Ik hoop wel dat ze nog samen zullen rijden deze winter, want het zou zonde zijn voor zo'n goed duo om niet meer samen te rijden.

Misschien moeten ze maar samen in Gent rijden, dan zou ik wel eens durven gaan... Jammergenoeg staan alle deelnemende koppels nog niet online dus voorlopig kan ik maar niet beslissen als ik al dan niet zal gaan.

Bijna afgelopen

Zozo... wat vliegt de tijd voorbij! 

Het koersseizoen loopt ten einde en dinsdag staat de laatste koers al op mijn programma, tenzij ik natuurlijk snel een telefoontje krijg om voor de klas te staan! Dat thuiszitten is toch echt niets voor mij.

Nuja, we waren bezig over de koers. Dus om verder te vertellen...

Traditioneel is het tijd voor de Sluitingsprijs te Putte-Kappellen en voor mij mag het wel wat leuker worden dan vorig jaar. Toen gingen we voor het eerst naar daar, maar het weer wou niet echt meewerken. We hadden veel regen en een echt 'feest' was het dus niet.

Benieuwd welk weer ze ons dinsdag dus gaan voorschotelen, want zoals het er nu naar uit ziet, maken we veel kans om weer kleddernat thuis te komen! 

We kunnen enkel hopen op beter weer dit jaar! 

Het laatste weekend van de vakantie

Ziezo! De vakantie is officieel voorbij!

Ik zou het laatste weekend van de vakantie voor geen geld van de wereld willen wisselen alhoewel ik wel een dubbel gevoel eraan overgehouden heb.

Op zaterdag was er de laatste manche van de Lotto topcompetitie. Deze werd gereden in Templeuve en normaal gezien zou niemand mij daar gezien hebben, ware het niet dat er 1 bepaalde ploeg daar van start ging!

Sinds Jonas bij Riwal cycling team rijdt, volg ik een beetje het traject dat de ploeg aflegt. Want als ik Jonas wil zien dan moet ik toch weten waar ze koersen. Gelukkig voor mij reden ze op zaterdag dus in België en moest ik eens niet lang rijden om hem te zien. Zondag zouden ze dan van start gaan in de Ronde van Midden Nederland en zou ik hem nog eens zien.

Wat echter een topweekend moest worden, viel letterlijk in het water. Zaterdag begon de dag al met lichte regenval en die zou de hele dag duren. Af en toe geen regen, dan een felle bui, dan weer gespetter om daarna weer even te stoppen.
Veel van de wedstrijd heb ik echter niet gezien. Ik was alleen op pad met Nilo dus moest ik steeds ter plekke blijven met hem. Ik wist wel dat er een kasseistrook in het parcours lag en natuurlijk waren er door de regen veel valpartijen. Ook Jonas heeft erbij gelegen, want toen ik hem al 2 rondjes niet gezien had wist ik dat er iets mis was. Uiteindelijk zag ik de 2de ploegauto en ja hoor... met Jonas aan boord.

Veel zin had het niet meer om nog te blijven kijken naar de koers. Met Jonas uit de wedstrijd en al een eerdere opgave van Kasper Klostergaard (de enige renners waarvoor ik gekomen was) besloot ik om terug te keren naar de kleedkamers en rennersparking. Daar zou ik misschien te horen krijgen hoe het met Jonas was.

Na een tijdje wachten kwam hij frisgedoucht het sportcentrum naar buiten gewandeld samen met Kasper. Toen ik vroeg hoe het was, zei hij niet zoveel. Toen ik vroeg als hij gevallen was, bevestigde hij mijn eerdere vermoedens. Ik kon zien dat hij redelijk wat pijn had, want je mankt niet zomaar. Ik kon enkel hopen dat hij de volgende dag paraad zou zijn om te starten.
Toen ik 's avonds nog eens vroeg hoe het met hem was, kreeg ik een duidelijk antwoord waar ik niet echt op zat te wachten: ' I'm okay, but not racing tomorrow'.

Mijn dag natuurlijk deeltelijks verpest, maar ik was toch blij hem nog eens te zien én Nilo ook ;)
Toen ik Jonas 's morgens gezien had, kreeg ik meteen een knuffel en Nilo kreeg ook weer de nodige aandacht. Helaas kon ik geen foto's nemen van hun ontmoeting, want ik kan natuurlijk niet alles... Nilo in toom houden zodat hij niet te wild wordt en foto's nemen is geen ideale combinatie.

Over zondag moet ik dus niet zoveel vertellen. We gingen kijken hoewel Jonas dus niet meedeed, maar alles was nu gepland dus niet gaan was geen optie voor ons. Ditmaal was mijn lieve mama ook van de partij dus kon ik iets meer foto's nemen. Misschien toch een paar kleine verhaaltjes...

Allereerst moet ik zeggen dat Lars Van Der Haar een super gast is! Meteen kregen we een vriendelijke 'hey' terwijl we hem nog nooit gezien hebben. Daarna zei hij ook nog eens zelf: 'Wil je op de foto?'
Met andere woorden... Weeral een renner die mijn hartje kon veroveren, gelukkig heb ik genoeg plaats over ;)

Ohja en dan moet ik het ook nog hebben over de Saxobank reunie. Ik ging natuurlijk niet zomaar naar Utrecht rijden om renners te zien die ik niet ken. Natuurlijk zouden er buiten Jonas nog enkele renners meerijden die ik kende van vroeger. Met name Kasper Klostergaard, Lasse Bochman en Andre Steensen. Laten dat nu wel eens 3 renners zijn die vroeger allen bij Saxobank fietsten. Het was dan ook super om hen nog eens te zien, want Lasse en Andre had ik al wel 3 of 4 jaar niet meer gezien. Aan mijn foto's te zien, hadden de jongens heel wat bij te praten :p

Mijn conclusie na het laatste vakantieweekend is dus zowel positief als negatief. Ik was zaterdag natuurlijk superblij dat ik Jonas opnieuw zag, maar mijn blije gezichtje veranderde na een paar uurtjes in een trieste blik. Valpartijen horen er nu eenmaal bij en je kan er ook weinig aan veranderen. Gelukkig is het niet zo ernstig en ik hoop dan ook dat hij snel weer die fiets opkan!

Zelf kan ik alvast uitkijken naar 19 september, want ik ontdekte iets super! Wat ik ontdekte zal nog eventjes geheim blijven, maar als je een beetje nadenkt dan komen jullie er misschien zelf wel achter...

Nilo en de Ronde van Frankrijk

Le Tour de France is nu al een goede 2 weken onderweg en natuurlijk moest ook ik gaan kijken.
Dit gezegd zijnde moet ik er ook meteen bijvertellen dat als je een volledige dag weg bent, je moeilijk je puppy thuis kan laten. Het gevolg was dus dat Nilo ook mee moest naar het grootste wielercircus van deze tijd.

Op dinsdag 8 juli trokken we richting Le Touquet-Paris-Plage voor de start van de eerste etappe op het vaste land. Wij waren zoals gewoonlijk een paar uurtjes te vroeg aanwezig, maar alles heeft natuurlijk zo z'n redenen. Wie vroeg komt die kan nog gemakkelijk overal door met de auto. Het gevolg was dat we op nog geen minuut wandelafstand van de bussen stonden.

Na een 3-tal uurtjes wachten begonnen de bussen stilletjes aan toe te komen en ik zou en moest bij Trek staan. Hoeveel keer per jaar krijg je dan ook de kans om Cancellara en de Schleckies in 1 wedstrijd te zien.

Aangekomen bij de bus begint het hoofdstuk 'Nilo en de Ronde van Frankrijk'. Iedereen bij Trek was gewoon verzot op Nilo. 'Oooh, that's a cute dog', 'What's his name', 'Can I touch him',...


Nilo en Luca Guercilena

Nilo en Jordan Roessingh

Iedereen moest wel eens aan Nilo komen of hem aaien. Het leuke eraan was dat iedereen gewoon met Nilo wilde spelen dat ik gewoon een Vip-bandje van Trek kreeg zodat ik voor de hekken mocht gaan staan!
Ik neem Nilo daarom wel niet mee naar de koers, want al bijna m'n hele leven sta ik achter de nadars bij grote wedstrijden. Het is natuurlijk wel leuk om eens aan de andere kant te staan. Dan voel je je natuurlijk 'speciaal'.

Dit was het eerste hoofdstukje van Nilo, maar er komt nog meer. Iedereen die de Tour een beetje heeft gevolgd, weet dat Andy Schleck op de rollen reed voor hij besliste om niet meer te starten in deze rit. Ik moest en zou een foto nemen van Nilo bij Andy, want zoveel heeft hij nu ook de kans niet om erbij op de foto te staan. Zo gezegd, zo geschiedde... Ik nam enkele foto's van Andy en Nilo.

Maar wacht, er is nog meer. Jens Voigt aka Jensie was ook verkocht aan Nilo. 'Oooh, that's a cute dog. Can I hold him?'
Ik kon natuurlijk geen nee zeggen, maar nog voor ik het goed en wel besefte nam Jensie hem al op. Nilo had dit natuurlijk totaal niet zien aankomen met het gevolg dat hij een 'angstplasje' deed. Jensie deed bijgevolg aan overacting: 'Give me water, give me water, that dog peed on me!'

Het is waarschijnlijk niet echt grappig als je het hier leest, maar ik kan je alvast zeggen dat iedereen zich dood heeft gelachen die op dat moment aan de bus stond!

Den tour...

Ik heb lang gewacht om iets neer te pennen over de Ronde van Frankrijk, maar nu kan ik me toch niet meer inhouden.

Na veel te lezen en mij vooral nog meer te ergeren is het tijd om zelf eens wat te schrijven!
Ik kan er niet tegen dat iedereen voortdurend kritiek geeft op de renners als het even wat minder gaat. OK, we hadden allemaal gehoopt dat Vandenbroeck mee ging doen voor het podium nadat de 2 topfavorieten uitgevallen zijn, maar iedereen moet er ook maar eens rekening mee houden dat Jurgen niet het supertalent heeft van vele jongens. Ik heb gewoon respect dat hij het steeds maar kan opbrengen om zich voor te bereiden op de ronde. Wie het beter kan, bewijze het aub en hou anders gewoon jullie mond!

Ten tweede wil ik het ook nog eens hebben over die snelle mannen...
Iedereen zal zich nog wel rit 1 herinneren: Cavendish valt door z'n eigen domme schuld. Zit dan niet te zeiken van 'ooooh, zo jammer, Cav is er al uit'. Jammer voor hem natuurlijk, maar 'eigen schuld dikke bult' zeggen ze bij ons! Het is niet de eerste maal dat hij een kopstootje durft uit te delen en het zal waarschijnlijk wel niet de laatste keer zijn. Als je valt door zo'n domme toeren, dan moet je het zelf maar weten.

Laten we het dan ook nog maar even hebben over Sagan, want niemand kan eromheen dat dit een steengoede renner is. Jammergenoeg voor Peter zelf wil niemand nog met hem naar de streep. Dat is het nadeel van supergetalenteerd te zijn op jonge leeftijd. Iedereen kent je, maar niemand wil nog met je meerijden omdat ze toch op voorhand al geklopt zijn als het op sprinten aankomt. Ik vrees dat hij nog weinig ritjes zal winnen in de Tour, want komt onze groene man mee met een kleine groep dan trapt iedereen meteen op de rem uit vrees om geklopt te worden op de streep.

Zo, mijn korte maar bondige mening heb ik nu ook eens gegeven. Waarschijnlijk zal ik wel weer op veel kritiek kunnen rekenen van sommigen onder jullie maar ik kan ook maar mijn eigen gedacht eens zeggen.

Eindelijk iets op tv!

Beste bloglezertjes

Dit is het dan, de laatste avond voor het grootste wielercircus begint. Voor wie het nog niet moest weten.... 'Le tour de France' gaat morgen van start in Engeland. 

Eindelijk nog eens iets om mijn saaie dagen mee te vullen, want ik ben immers opnieuw werkloos. Voor mensen die in het onderwijs werken is 'de vakantie' namelijk al een weekje begonnen. Ik moet toegeven dat ik wel graag vakantie heb, maar nu kan ik er precies niet van genieten. Ik wou eigenlijk dat ik nog wat kon werken, maar als de scholen gesloten zijn dan kan je ook niet gaan werken hé... 

Ik ben dus technisch werkloos en moet mijn dagen nu zien te vullen met vanalles en nog wat. Eens gaan winkelen, wat gerief van afgelopen weken opkuisen, het huisje eens een poetsbeurt geven,...

Gelukkig kan ik de komende 3 weken genieten van mijn hobby. Elke dag uitkijken tot de live uitzending begint, 's avonds verlangen naar Karl met Vive le vélo en dan ook nog eens Avondetappe van onze noorderburen meepikken. Mijn dagen zullen eindelijk eens gevuld geraken, want al dat voetbalgedoe en België wordt wereldkampioen interesseert me eigenlijk geen bal!

Dit jaar kunnen we ook nog eens live gaan genieten, want het grootste wielerevenement komt op bezoek in België. Ik ga echter niet gaan kijken in m'n eigen belgenlandje. Ten eerste zal het véél te druk zijn en ten tweede: ze rijden wel over geen kasseien zeker in België! 

Door de drukte heb ik besloten om de dinsdagrit te volgen. Nu ik Nilo heb moet ik rekening houden met mijn lieverd en kan ik het mij niet permiteren om de drukte in Ieper te gaan opzoeken. Zowiezo zou ik waarschijnlijk niet gegaan zijn, maar met hem erbij is het niet verantwoord. Ik hoop dat het dinsdag wat minder druk zal zijn. 

Op woensdag zal ik de tour ook volgen hoor, maar dan wel op mijn geliefde kasseien van Paris-Roubaix. Het staat al vast dat ik minimum 1 strook zal doen, maar een 2de is nog twijfelachtig. Uit ervaring weet ik dat je het parcours niet op mag, dus moet je al de kleine weggetjes weten zijn om overal te geraken. Het is dan ook nog eens geweten dat de gendarmerie streng is en met de ronde van Frankrijk zijn ze dan nog eens dubbel zo streng. 

We zullen dus nog eens goed moeten kijken en plannen wat we precies kunnen doen, maar ik zal zowiezo genieten van de 2 dagen circus, want geef toe... De tour is te groot geworden, maar toch zo zalig om te volgen! 

Long time no see

Long time no see...

Deze zin zal mij na vandaag nog lang bij blijven.
Eindelijk was het vandaag zover, na zo'n 9 maanden wachten zou ik hém terug zien.

Even terug gaan in de tijd...

In januari ontdekte ik dat Jonas Aaen Jorgensen niet meer voor Saxobank zou rijden dit jaar, maar wel voor Riwal Cycling Team. Ik wist op voorhand dat ik hem niet veel zou zien, dus keek ik constant op de site van Riwal tot ze eens in de buurt zouden rijden. Dit jaar reden ze al in Nederland de Olympia Tour, maar omdat ik dan moest werken kon ik niet gaan kijken.

Vandaag was het dan eindelijk zover, Riwal zou deelnemen aan de Ronde van Zeeland Seaports. Een wedstrijd in Nederland die tussen Terneuzen en Goes werd gereden. Ik heb zo verlangd naar de dag wanneer ik hem terug zou zien. Niet enkel was het een speciale dag omdat ik Jonas terug zou zien, maar dit is ook de eerste wedstrijd waarbij Nilo (cfr. mijn Chowchow pup) een volledige dag meemocht in de auto en naar de koers.

Aangekomen in Terneuzen was het lang wachten tot we enig teken van leven zagen van Riwal. Heel wat ploegen stonden al klaar aan de start met hun auto's, bussen, campers,... maar nergens iets met oranje te zien.

Toen ze uiteindelijk toekwamen met een materiaalwagen en 2 auto's moest ik nog langer wachten, want de renners kwamen per fiets naar de start. Toen ik eindelijk de speaker iets hoorde omroepen werd het duidelijk voor mij dat ze eerst gingen tekenen op het podium. Daarna was het eindelijk zover en kwamen ze naar de auto's.

Toen Jonas mij zag dan zei hij meteen 'Long time no see'. Ik kreeg een knuffel, ging op de foto en dan zag hij Nilo. Hij was meteen geïnteresseerd en vroeg hoe hij heette. We sloegen nog en babbeltje en mijn dag kon niet meer stuk!

Ik moest wel 9 maanden wachten tot ik Jonas terug zag, maar het wachten was zeker en vast de moeite waard. Het was ook super dat Alex Rasmussen meedeed voor Riwal. Het was minstens even lang dat ik hem nog gezien had, alhoewel ik Alex wel tijdens de winter enkele zesdaagsen zag rijden.

Stiekem vermoed ik wel dat Jonas en Alex doorhadden dat ik speciaal voor hen was gekomen...

Ik heb dus een fantastische dag achter de rug, maar ik moet mij erbij neerleggen dat ik hem nog zelden zal zien. Jonas rijdt nu eenmaal bij een kleine continentale Deense ploeg en zij rijden voornaamlijk wedstrijden in Denemarken. Pech voor mij natuurlijk, maar ik koester wel de weinige momenten dat ik hem zal zien!

Gullegem koerse

Gullegem koerse vind traditioneel plaats op een dinsdag. Ik had geluk dat ik niet moest werken, dus kon ik een kijkje gaan nemen. Voor de eerste maal is het de organisatie gelukt om Fabian Cancellara aan de start te krijgen. Natuurlijk kon ik dit niet aan mij voorbij laten gaan dus ik moest en zou gaan kijken.

Ik had wel een klein probleempje dat uiteindelijk geen probleem leek te zijn...
Op zaterdag 31 mei ging ik mijn puppy halen. De eerste dagen dat je een pup in huis haalt dan moet je hem vooral laten wennen een z'n nieuwe omgeving. Natuurlijk wou ik naar Fabian gaan kijken dus Nilo moest na 3 dagen al mee naar de koers.

Op voorhand wist ik totaal niet waaraan ik mij mocht verwachten. Zou hij de hele tijd actief zijn?, Zou hij de hele tijd slapen?, Zou ik hem de hele dag moeten dragen?, Kon ik nog wel foto's nemen als ik voor hem moest zorgen? ,...

Al bij al viel de eerste koers met Nilo goed mee. Gullegem is niet ver rijden met de auto dus dit vond hij al niet erg. We vertrokken ook maar tegen de middag dus in de voormiddag was hij nog de hele tijd thuis. We moesten ook niet de hele dag van plaats naar plaats rijden dus eigenlijk was er niet veel stress gekoppeld aan deze namiddag.

Ook de weergoden waren ons goed gezind. Niet te warm, af en toe een beetje regen die voor afkoeling zorgde en natuurlijk kon ik ook rekenen op mijn allerliefste mammie die mee was om af en toe eens voor Nilo te zorgen. Zo kon ik ook enkele foto's maken. Niet zoveel als ik anders gewend ben, maar iets is nog steeds beter dan niets!



Mijn eindconclusie is dat Nilo het snel gewoon was om te vertoeven op Gullegem koerse én hij is populair bij veel koersliefhebbers. Ik hoorde constant: 'Kijk eens daar', 'Zo schattig', 'Mag ik er eens aankomen', 'Wat een teddybeertje',...

Alweer voorbij

Het voorjaar is opnieuw voorbij gevlogen!

Ondertussen is het bijna 2 weken geleden dat de laatste voorjaarsklassieker verreden werd en eerlijk gezegd vond ik de laatste klassiekers niet echt spannend. Traditioneel werd er tijdens de Amstel gewacht op de laatste beklimming van de Cauberg en een paar dagen erna kreeg je hetzelfde scenario maar dan met de muur van Huy als aankomstplaats.

Eerlijk gezegd zijn deze koersen zo voorspelbaar geworden dat we eigenlijk beter maar de laatste 3km kunnen bekijken. Je krijgt een sprint naar de voet van de laatste beklimming en dan krijg je volop aanvallen tot iemand als eerste over de streep bolt...

Ik hoop echt dat er de komende jaren wat meer spanning is, want zo is het gewoon niet meer leuk om naar te kijken.

Lindsay loves the cobbles!

De mooiste koers van het jaar voor mij is Paris-Roubaix. In 2009 ging ik voor de eerste keer kijken naar de Hel van het Noorden en meteen was ik verkocht. Voor mij kan er geen enkele koers toppen aan de helleklassieker. Hoewel ik het de mooiste koers van het jaar vind, dit jaar is nog maar de 2de keer dat ik de kasseien ging opzoeken.

In 2010 gingen we ook kijken naar Paris-Roubaix, maar we brachten immers een bezoekje aan de piste in Roubaix. Dit bezoekje draaide wel wat anders uit dan we verwacht hadden. De dag verliep perfect, er was mooi weer op de piste, we konden de koers volgen op groot scherm en als kers op de taart kwam Fabian Cancellara solo de piste opgereden. Het was gewoon fantastisch!

Maar zoals ik al eerder schreef, de dag verliep perfect... Tot we na de koers aan onze auto kwamen. Zijruit ingeslagen en er waren wat dingetjes uit onze auto verdwenen. Niet dat het zo erg was, een paar sleutels waaraan een USB-stick aanhing, wat kleingeld, maar wij zaten wel met de miserie. Zoals we later vernamen is het daar blijkbaar de traditie dat de Belgische en Nederlandse auto's flink onder handen worden genomen door de lokale bevolking van Roubaix. Sindsdien zijn we niet meer gaan kijken naar de Hel.

Vorig jaar zijn we dan begonnen om naar de ploegenverkenningen te gaan kijken. Traditioneel verkennen de ploegen tijdens de week voor Roubaix een deel van het parcours. In 2013 volgden we vooral het toenmalige Radioshack en Blanco.

Eerst was het plan om Fabian te volgen, maar toen we daar waren zag ik immers ook dat Robert Wagner met Blanco aan het verkennen was. We beslisten dan maar om een paar keer Radioshack te volgen en om daarna wat verder door te rijden om Blanco te kunnen volgen.

Dit jaar pakten we het anders aan. We besloten om naar de startplaats te gaan en te wachten tot Trek en/of Belkin vertrokken. Daarna zouden we doorsteken naar het Bos van Wallers om alle ploegen te zien. Als laatste zouden we dan naar Carrefour de l'arbre rijden zodat we nog eens iedereen zouden zien.

Omdat we toch veel te veel tijd hadden op het Bos, besloot ik dan maar om een mini fotoshoot te doen op de kasseien. Ik kan er niets aan doen, maar als ik denk aan die koers dan ga ik al glimlachen. Ik weet niet waarom precies, maar het is gewoon zo. De eerste indruk dat ik opgedaan heb in 2009 moet zo indrukwekkend geweest zijn dat ik gewoon verliefd ben geworden op deze koers.

En omdat ik nog niet genoeg had van de kasseien besloot ik om op vrijdag nog maar eens richting Carrefour de l'arbe te trekken want op donderdag hadden we immers niet alle ploegen gezien. Niet iedereen kan toch op hetzelfde moment gaan verkennen hé. Zoveel te beter voor mij, want dan kon ik 2 dagen genieten van 'the cobbles'.

De kasseiklassiekers

Voorbije week heb ik veel willen schrijven, maar wijslijk als ik ben is het soms beter om gewoon niets te zeggen. Ik kan veel commentaar geven over bepaalde dingen die gebeurd zijn, maar ik zwijg beter. Er zullen teveel mensen zijn die niet akkoord gaan met mijn mening en die waarschijnlijk een 'beetje' boos zullen zijn als ik hier ongerept mijn mening neerpen.

Wat ik wel wil zeggen over de afgelopen week is dat ik enorm genoten heb van de koers! Van zondag 6 april tot zondag 13 april ben ik welgeteld 2 volle dagen thuis geweest...

Eerst was er de Ronde van Vlaanderen waarbij we naar de start zijn geweest om daarna nog snel 2 passages mee te pikken. Na de ronde kreeg ik 2 dagen om wat te bekomen, maar vanaf woensdag was het opnieuw volle bak koers! Eerst de Scheldeprijs, op donderdag en vrijdag gaan kijken naar de verkenning van Paris-Roubaix, zaterdag trokken we richting Compiègnes voor de ploegenvoorstelling om dan zondag eindelijk naar de kasseistroken te rijden zodat ik prachtige plaatjes kon schieten!

Nu zal het wel wat rustiger worden. Voorlopig staat er niet zoveel meer op mijn programma. Woensdag nog de Brabantse pijl en dan anderhalve week later zullen we richting Luik vertrekken voor de ploegenvoorstelling van La Doyenne. Daarna zal het waarschijnlijk wat minder zijn, want op werkgebied wordt het dan druk met de schoolreis, schoolfeest, moederdag, vaderdag etc...

Ik kan eigenlijk alleen besluiten dat het leven druk is! De tijd gaat zo snel voorbij dat ik soms geen tijd heb om te genieten. Gelukkig dat de tijd voorbij vliegt, want voor ik het weet staat de volgende grote gebeurtenis in mij leven voor de deur: 'Alleen gaan wonen én eindelijk mijn pup gaan halen, want hij is geboren!'

E3-prijs Harelbeke

Gisteren was de E3-prijs Harelbeke.

Normaal gezien zou ik de volledige koers volgen én waarschijnlijk gingen we veel passages kunnen meepikken, tot ik dinsdagmiddag een telefoontje kreeg. Dat éne telefoontje waar ik zolang op gewacht heb. Eindelijk heb ik werk gevonden in het onderwijs en dit meteen fulltime te beginnen tot 30 juni. Natuurlijk kon ik deze job niet laten liggen en ben ik meteen begonnen met werken in de 2de kleuterklas.

Ik heb maar 1 groot nadeel: 'De koers zal tijdens de weekdagen moeten wijken voor mijn job'. Zelf vind ik dit natuurlijk minder, maar ik heb nog steeds mijn woensdagnamiddag, de weekends en de vakanties!

Ik begon met schrijven over de E3-prijs, dus zal ik nog maar wat verder hierover vertellen. Gisteren ben ik toch nog naar de aankomst geweest. Eerst de sprint op TV kijken om mij daarna snel te begeven tussen de ploegbussen om toch nog enkele plaatjes te schieten van de aankomende renners.

Waarschijnlijk denken jullie nu: 'Waarom enkel naar de aankomst gaan? Is dat nog wel de moeite?'
Ik kan jullie kort en bondig antwoorden: JA!
Ik zag nog Robert Wagner die nog snel 'Hey Lindsay' riep toen hij voorbij reed en aan de bus van Trek zag ik nog Jesse Sergent.

Niets is beter dan werken en toch nog een stukje van je hobby meepikken :)

De Chow-chow van La Redoute

Ik ben nog steeds bezig met foto's van 2013 te bekijken en ik vond hier wel nog een paar leuke plaatjes waarrond ik een anekdote kan vertellen.

Sinds december 2012 ben ik namelijk aan het kijken om een puppy aan te kopen. Wie mij een beetje kent weet natuurlijk dat ik niet de gemakkelijkste ben en op het vlak van een hond kiezen is dit namelijk ook zo. Ik moest perse een ras (Chow-chow) kiezen waarvan er bijna geen erkende kwekers meer zijn in België. Toen ik wat begon te zoeken vond ik namelijk maar 2 adressen van Belgische kwekers.

Op 1 juni 2013 maakte ik dan ook een afspraak met 1 van de kennels om eens een kijkje te gaan nemen. Daar konden ze mij vertellen dat ik welgeteld alle kwekers in België had gevonden. So far so good, ik werd heel hartelijk ontvangen bij deze kwekers en ik besloot dan ook om daar mijn pup te kopen. Natuurlijk heeft een kweker niet zomaar altijd pups zitten dus ik moest héél veel geduld uitoefenen.

Dit gezegd zijnde ging ik dus gewoon verder met mijn hobby. Ik trok tijdens de zomervakantie volop naar de koers tot ik plots op 17 augustus op 'La Redoute' aanbelandde. Ik wou hier altijd al eens gaan kijken, maar tot nu toe lukte dat nog nooit tijdens Luik-Bastenaken-Luik omdat we nog nooit naar de wedstrijd gingen kijken (wij gaan altijd naar de ploegenvoorstelling in Luik en voor de koers blijven we dan thuis). Tijdens de enecotour kwam het er dan wel van, zelfs 3 passages! Toch handig als ze aankomen op een helling én als ze dan nog eens meerdere passages doen.

De eerste 2 passages trok ik volop foto's en tussenin deed ik niet zoveel. Wat rondkijken, puzzelboekje invullen en nog meer rondkijken. Maar wat ik niet doorhad is dat er gewoon op zo'n 20m van mij een Chow-chow op z'n gemakje in het gras lag! Tussen de 2de en 3de passage merkte ik hem/haar eindelijk op.

Ondertussen zijn we al maart 2014 en er begint schot in de zaak te komen. Voor het moment is de teef van de kweker drachtig en waarschijnlijk zullen de pups binnen een 4-tal weken geboren worden. Ik kan al niet meer wachten! Ik moest al zoveel geduld uitoefenen dat de weken nu niet snel genoeg voorbij kunnen vliegen.
Nu dat ik weet dat het eindelijk zover is, hoop ik natuurlijk dat er niets mis zal lopen. Er kan immers altijd iets gebeuren.

Voorlopig moet ik me dus nog eventjes tevreden stellen met foto's van andere Chow-chows, maar eens het zover is zal mijn pup overal mee naar toe mogen. Jaja, u hoort het goed... Als mijn pup het nu leuk of niet zal vinden, hij of zij zal mee moeten naar de koers!

Onverwacht, maar superleuk!

Deze avond ben ik naar de fanclubavond van Omega-Pharma-Quickstep geweest.
We kennen immers iemand die in de organisatie zit van de fanclub en hij vroeg enkele dagen geleden of we eens langs wilden gaan.

Ik ben natuurlijk koersminded en zei volmondig JA toen ik dit hoorde. Wanneer ik nog eens de datum hoorde, had ik al een vermoeden dat de selectie van de GP Samyn en die van de Driedaagse van West-Vlaanderen aanwezig zou zijn op dit fanevent.

Het moet natuurlijk passen dat ene Andrew Fenn geselecteerd was voor deze wedstrijden. Ondertussen veroverde deze renner ook al een speciaal plaatsje in mijn hart (zoals vele anderen natuurlijk ook al deden). Ik moest en zou hem die avond zien!

Toen de renners binnenkwamen stond ik hen natuurlijk op te wachten met mijn fotocamera in de aanslag om zoveel mogelijk plaatjes te schieten. Ik kreeg een vriendelijke 'hey' van Iljo Keisse en tot mijn grote verrassing kreeg ik ook een 'hey' van Andrew Fenn. Jullie kunnen waarschijnlijk al raden dat mijn avond niet meer stuk kon!

Na de voorstelling van de niet-aanwezige renners was het dan tijd om eindelijk de aanwezigen op het podium te roepen. Met Iljo Keisse, Thomas Degendt, Andrew Fenn, Julian Alaphilippe, Petr Vakoc, Martin Velits, Julien Vermote en Guillaume Vankeirsbulck waren er dus in totaal 8 renners aanwezig.

Aanvankelijk had ik gedacht dat de renners weer snel van het toneel zouden verdwijnen, maar na de voorstelling op het podium namen ze uitgebreid de tijd voor alle fans. Omdat ze de volgende dag moesten koersen had ik gedacht dat ze weer vroeg zouden weggaan, maar uiteindelijk zijn ze pas rond 22u ofzo vertrokken. Veel later dan ik had voorspeld.

Ik vond het wel fijn om dit mee te maken en ik ben er zeker van dat als er binnen een jaar ofzo weer een fanclubavond is dat ik waarschijnlijk ook ergens te bespeuren zal zijn.

Druk, drukker, drukst!

Afgelopen weekend waren 2 drukke dagen met 'De Omloop het Nieuwsblad' en 'Kuurne-Brussel-Kuurne'.

Vandaag stond dan de GP Samyn op mijn programma, al mijn 5de koersevenement van dit jaar. In 2011 startte deze wedstrijd nog in Frameries, maar de start dit jaar vond plaats in Quaregnon. Ik weet niet hoeveel keer ze hier al moesten starten (want dit was pas de 2de maal dat ik de start van deze wedstrijd kon doen), maar ik weet wel dat de organisatie op geen kl*ten trok!

De plaats die voorzien was voor de ploegen was aan geen kanten uitgetekend, zelfs een parkeerverbod kennen ze blijkbaar niet... Iedereen mocht daar gewoon z'n auto placeren tussen de ploegbussen. Ik weet niet hoeveel hinder de ploegen hiervan ondervinden, maar ik vind dat de organisatie tenminste een beetje z'n werk kan doen.
Ze mogen er immers ook voor zorgen dat alle ploegen op de aangeduide plaats parkeren, want Trek was nergens te bespeuren... Hierdoor heb ik de renners ook pas in koers eens kunnen zien. Het is wel altijd leuk als je iedereen op't gemak eens kan zien ipv ze voorbij te zien flitsen.

Natuurlijk was de koers op zich weer fantastisch! Een super spannende thriller met een wat onverwachte winnaar misschien. Ik ben alvast content met de winnaar:'Maxime Vantomme, een dikke proficiat en hopelijk nog veel meer zeges dit seizoen!'

Het komende weekend zal er ongeveer hetzelfde uitzien. Van vrijdag tot en met zondag staat er namelijk de 'Driedaagse van West-Vlaanderen' op het programma. Dit is de eerste kleine rittenwedstrijd die Trek Factory Racing zal betwisten en het zal wel wat wennen zijn om iedereen terug te zien. De nieuwe truitjes, nieuwe gezichten binnen een ploeg, oude vertrouwde gezichten die je ondertussen al wat kennen,...

Zelf heb ik erg uitgekeken naar deze wedstrijd, want Jesse Sergent zal hier z'n eerste wedstrijd in België rijden. Natuurlijk ben ik supercontent dat ik hem na al die maanden terug zal zien. Ik kan niet wachten tot het vrijdag is!

Den Omloop

Vandaag was het dan eindelijk zover: 'De start van het Belgische wielerseizoen met DEN OMLOOP'.

Ik kan hier duizenden dingen neerpennen maar eigenlijk wil ik enkel en alleen zeggen: 'Ik heb ervan genoten!'

Al vanmorgen vroeg zijn we vertrokken om naar jaarlijkse gewoonte onze vaste parkeerplaats op te zoeken die nauwelijks op zo'n 100 m van de start ligt. Natuurlijk moesten we nog een tijdje wachten tot de renners toekwamen, maar eens de bussen het Sint-Pietersplein oprijden dan komt er spontaan een glimlach op mijn gezicht.

Eerst gingen we langs bij Topsport Vlaanderen om Zico Waeytens succes te wensen. Daarna volgden Belkin en Garmin.
Eigenlijk ging ik naar Belkin om slechts 1 renner te zien. Jullie mogen 3x raden voor wie ik langsging...
Velen zullen waarschijnlijk gokken op Sep Vanmarcke of misschien Lars Boom, maar jullie zitten grandioos fout. Ik ging speciaal langs voor Robert Wagner!

Ik leerde hem in 2011 kennen toen hij voor Leopard-Trek reed. Tijdens Kuurne-Brussel-Kuurne was hij supervriendelijk en sindsdien ben ik hem blijven volgen. Natuurlijk kwam dit ook een beetje doordat Robert in de ploeg van Wouter reed én omdat beiden veel dezelfde wedstrijden moesten rijden. Doorheen de jaren volgde ik Robert en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.

Hier nog een leuke anekdote van de dag:
Vandaag moest ik nogmaals in m'n binnenste lachen toen ik op de Hostellerie deze vraag kreeg: 'En voor wie komde gij supporteren?'
Ik antwoord dan telkens met hetzelfde: 'Voor Robert Wagner, maar jullie kennen hem toch niet!'.

Meestal krijg ik dan een raar gezicht als reactie. De meeste mensen denken altijd dat je naar de koers gaat om te supporteren voor 'DE' kopmannen, maar ze staan er nooit bij stil dat er achter die kopmannen wel een volledig team klaarstaat.

Genoeg gepraat over vandaag, ik sluit af met deze wijze woorden: 'Op naar morgen!'

Eindelijk

Gisteren was hard en dat is het nog altijd, maar vandaag is een nieuwe dag. Het leven gaat voort, maar dit zal toch weer tijd vragen tot alle wonden geheeld zijn...


Maar zoals ik al in mijn intro schreef, vandaag is een nieuwe dag en we staan aan de vooravond van het nieuwe wielerseizoen dat start op Belgische bodem. Morgen is het dan eindelijk zover, de dag waar ik zo'n 5 maanden naar uitgekeken heb.

Het Belgische wielerseizoen gaat traditioneel van start met 'Omloop het Nieuwsblad'. Ik heb echt elke dag sinds mijn laatste wedstrijd verlangd tot het opnieuw zou beginnen. Al zo'n goede maand op voorhand begon ik met plannen en uiteindelijk gingen we deze week onze eigen 'verkenning' van het parcours doen. Het is voor ons namelijk belangrijk om te weten waar er wegenwerken etc... zijn, want morgen kunnen we omleidingen missen als kiespijn! Wij moeten perfect ons schema kunnen volgen, anders rijden we ergens blok of hebben we kans om de renners te missen.

Ik zal echter toch met een dubbel gevoel morgen uit mijn bed stappen, want dit is nu ook al zo net voor ik in mijn bedje kruip. Eindelijk zal ik iedereen terug zien, maar er zullen ook enkele renners ontbreken en dat zal voor een leeg gevoel zorgen.

Natuurlijk weet ik ook wel als ik morgen op het Sint-Pietersplein sta dat ik weer op zal gaan in het wielergebeuren. Het is echt moeilijk te beschrijven wat het wielrennen de afgelopen jaren in mijn leven heeft betekend. Soms denk ik zelfs bij mezelf: 'Wat zou er met mij gebeuren als de koers plots zou wegvallen? Wat als ik de koers niet had?'
Dit klinkt waarschijnlijk heel dom, maar soms sta ik hier wel eens bij stil. Ik kan mij gewoon geen leven meer voorstellen zonder de koers!

Nuja, genoeg gezeverd. Tijd om mijn laptop af te sluiten en in het beddeke te kruipen, want morgen gaat het wekkertje al om 6u45 rinkelen!

Life is great, so live it to the top

Alles begon op dinsdag 18 februari...

Ik kon en kan het nog steeds niet geloven. Als ik het luidop zeg, dan lijkt het alsof ik een verschrikkelijke leugen aan het vertellen ben. Helaas is het niet zo, het is de harde realiteit. Jij bent er niet meer en ik mag het nog duizend keer zeggen. Duizend keer zal het klinken als een leugen terwijl het de waarheid is.

Lieve Kristof,

Ik ben blij dat ik je leerde kennen. Jij, die altijd straalde toen je die bus uit stapte. Niets was jou teveel.
Wanneer ik aan je terug denk, zie ik jouw brede glimlach op mijn netvlies gebrand.

(Genomen op 5 oktober 2013 Franco-Belge - Aankomst te Nieuwpoort)

Vandaag was het dan tijd om afscheid van jou te nemen. Ik zag hier echt tegen op. Eerst en vooral omdat ik afscheid van jou moest nemen, maar ook omdat alle pijnlijke herrinneringen aan Wouter weer naar boven zouden komen. Ik heb heel veel tranen gelaten en ik was zeker en vast niet de enige. Je laat bij velen een leegte achter die nooit opgevuld kan worden. Wij moeten nu verder zonder jou, maar ik hoop dat je daarboven iedereen terug hebt gevonden. Nolfie stond je waarschijnlijk al op te wachten met open armen.

Ik onthoud vooral 1 iets en ik zal me hier zeker en vast aan houden: 'Life is great, so live it to the top!'

Da kan toch nie

DA KAN TOCH NIE !

Dit zijn de eerste woorden die uit mijn mond floepten toen ik vanavond mij twitter aan het checken was. Al de hele dag was ik druk in de weer met opkuisen en verhuizen, maar als je dan zoiets leest vraag ik mij soms af: 'Waarom? Wat voor nut heeft het?'

Iedereen zal ondertussen wel op de hoogte zijn dat Kristof Goddaert verongelukt is in Antwerpen. Ik kan het nog steeds niet geloven. Sprakeloos, vol ongeloof las ik alle berichtjes, dit kan toch niet meer. Weeral een jonge belgische renner die veel te vroeg het leven vaarwel zegt.

Ik weet ook wel dat er dagelijks ongelukken gebeuren, maar als het iemand is die je gekend hebt... Dit is gewoon hard...

Stoffelke,

Ik heb het geluk gehad om jou te kennen.

Doe je hierboven de groetjes aan Wouter?

Je zal ongelofelijk gemist worden!

Het ga je goed!

Ik wil ook vooral mijn deelneming betuigen aan familie, vrienden, kennissen en ploegmaats.

Voor jullie is dit nog 1000x erger dan voor een fan. Ik hoop dat iedereen de kracht vindt om dit grote verlies te boven te komen.

Plannen, plannen en nog eens plannen

Nog een goede twee weken en het is zover! Het belgisch openingsweekend zal beginnen. Ondertussen ben ik al volop bezig met de planning te maken.

Veel mensen denken misschien dat naar de koers gaan niets inhoudt, maar als je van punt naar punt wil rijden, dan moet je toch wel weten hoe het parcours loopt. Zoals gewoonlijk wijzigen de meeste parcours wel een beetje of soms wel heel veel dus met de planning van het jaar ervoor kan je weinig doen...

Elk jaar opnieuw moet ik dus het parcours bekijken en uitpluizen waar we de renners kunnen zien, via welke wegen kunnen we de koers inhalen om daarna de renners nog eens opnieuw te zien enz...

Dit jaar kon ik al veel plannen. Voorlopig is de Omloop, Kuurne, GP Samyn én de volledige 3 daagse van West-Vlaanderen gepland (op een paar kleine details na). Denk nu maar niet dat het plannen er al op zit! Er staan nog heel wat koersen op mijn programma, dus nog werk genoeg.

Natuurlijk heb ik wel het geluk dat er tussen de 3 daagse van West-Vlaanderen en mijn volgende koersen meer dan een week is. Ik heb dus nog wat tijd om de andere wedstrijden te bekijken, want ook niet alle wegwijzers staan al online. Ik zal dus nog wat geduld moeten hebben, maar ik wacht al zo'n 5 maand tot de koers eindelijk zal beginnen dus die paar weken om verder te plannen zullen er ook nog wel bij kunnen zeker?

Stomme, f*cking, kl*te jury!

Vannacht was een enorm spannende wedstrijd die uitdraaide op een ware oorlog.

Robert Bartko en Marcel Kalz stonden 1 ronde voor op Alex en Michael. Ze moesten dus een ronde goed proberen maken op het einde van de afsluitende ploegkoers.

Met nog 1 rondje te fietsen maakten ze bijna de aansluiting EN OP DE STREEP HAALDEN ZE OOK DIE RONDE!

Meteen werden ze dan ook door de speaker uitgeroepen als de winnaars van de zesdaagse. Met de breedste glimlach van de wereld werd er rondgereden op het gezicht van Michael Mørkøv tot er plots discussie ontstond. Had Alex wel de aansluiting gemaakt voor ze de finish overschreden?

Na lange discussie en speculatie viel de beslissing, de jury vond dat ze de aansluiting niet gemaakt hadden en kenden dus geen extra bonusronde toe. Met gevolg dus dat ze pas 2de in het eindklassement zouden worden.

Mijn hart brak gewoon toen ik Mørkøvj zag afkomen toen hij langs was geweest bij de jury. Ik heb hem nog nooit zo boos gezien.

Daarna volgde als snel in het cabientje de ontgoocheling. Broer Jesper kwam hem een knuffel geven als troost, maar het klassement is wat het is. Ze werden onterecht op plaats nummer 2 gezet terwijl ze die bonusronde wel behaalden!

Ik weet natuurlijk wel dat er mensen zijn die nu zullen zeggen: 'Tjah, het is niet moeilijk dat ze partij trekt voor het duo Rasmussen-Mørkøv want het zijn haar favorietjes...'

Ik trek geen partij, want ze behaalden eerlijk die ronde, misschien wel op het laatste moment, maar ze haalden wel die ronde.

In mijn ogen worden Bartko-Kalz gewoon als winnaars uitgeroepen omdat Robert Bartko z'n alleerlaatste zesdaagse heeft gereden... Misschien gaan velen hier niet mee akkoord gaan, maar volgens mij is dit de waarheid. Ik heb gezien wat ik gezien heb en Alexsj maakte weldegelijk de aansluiting met het peloton voor ze de streep voorbijreden! De beste renners van de zesdaagse werden onterecht op plaats 2 gezet en meer valt daar niet meer over te zeggen.

En als er mensen zijn die dit durven tegenspreken, hebben jullie wel 6 dagen, avonden en nachten op rij gekeken naar de zesdaagse?!

6dagesløb 2

Momenteel is de laatste dag van de zesdaagse van kopenhagen bezig en het ziet er goed uit voor Alex en Michael! 

Ze staan voorlopig aan de leiding in het klassement met het meeste punten. Nu hopen dat ze de leiding kunnen behouden, want de teams op plaats 2 en 3 zitten dicht bij de 300 punten waardoor die een bonusronde kunnen krijgen.

Alex en Michael hebben echter de kaap van de 300 al behaald dus ze zullen moeten opletten!

Nu ga ik vol spanning verder kijken en vannacht zal ik misschien met een smile gaan slapen...

6dagesløb

Het is weer zover, de laatste 6daagse van het seizoen. 

Ik spreek hier natuurlijk over de zesdaagse van Kopenhagen. Zoals sommigen onder jullie misschien weten zijn Alex Rasmussen en Michael Mørkøv 2 Denen en... JA HOOR ze staan samen aan de start van de zesdaagse in hun thuisland! 

Gisteren was voor mij een beetje een tegenvaller, want de livestream ging niet :( 

Er bleek een technische storing te zijn...

Een andere livestream op de site van de zesdaagse zelf ging dan wel, maar die viel constant uit... Het was precies een knipperlicht dat aan, uit, aan, uit,... ging. 

Dubbele pech dus, maar voor mijn Deentjes is de zesdaagse vrij goed begonnen. Ze staan op een derde plaats met een miniem puntenverschil met de 2 voorgaande koppels dus alles is nog mogelijk én ze zijn nog maar begonnen hé!

Hopelijk vanavond meer geluk met de livestream, want ik kan niet wachten om ze beide opnieuw in actie te zien ^^

Velofollies

Dit weekend was er Velofollies in Kortrijk Expo. Normaal gezien was dit steeds een jaarlijkse afspraak en mijn eerste wielermoment van het seizoen.

Sinds 2011 ga ik niet meer. Normaal gezien had ik elk jaar mijn "afspraakje" met Wouter Weylandt, maar iedereen weet wat er gebeurde in de Giro. De afgelopen 2 jaar ben ik niet meer geweest én ook dit jaar ging ik niet, maar eigenlijk heb ik er wel een paar keer aan gedacht.

Ik zag al enkele foto's en namen van renners die gegaan zijn en eigenlijk mis ik de beurs wel een beetje. Er was altijd zo'n ontspannen, relaxe sfeer.

Misschien moet ik volgend jaar toch maar weer eens opnieuw gaan...

National road cycling championship New Zealand - Men elite bis

Omstreeks 3u vannacht zijn de renners in Nieuw-Zeeland over de streep gereden. 

Na zo'n 4tal rondjes had ik al door dat Jesse niet zou winnen. Er was namelijk informatie via Twitter en op een foto zag ik al dat hij enorm aan het afzien was. 

Eventjes nadat ik deze foto zag, kwam de volgende tweet al binnen... Jesse was gelost op een vlak stuk parcours en vanaf dan wist ik meteen dat de koers over was. Ik bleef echter nog wat wakker, want de koers was nog niet gedaan. 

Naarmate de koers vorderde, vormde er zich een kopgroep van een 5-tal renners. Waaronder Jack Bauer en Hayden Roulston, ploegmaat van Jesse bij Trek. Van mij mochten beide renners winnen, maar uiteindelijk is het Hayden geworden. Natuurlijk ben ik tevreden dat er nog een nationaal kampioen bij Trek zal rijden, maar ik had het Bauer ook wel gegund. 

Uiteindelijk kon ik de volledige wedstrijd niet volgen... Ik moet eerlijk toegeven dat ik tussen 1u30 en 3u in slaap dommelde, maar tegen dat de renners aankwamen was ik weer wakker! Op zich toch wel een hele prestatie om zonder videostream een wedstrijd te volgen. Je zou voor minder in slaap vallen hé

National road cycling championship New Zealand - Men Elite

Als je zoals ik Twitter een beetje volgt en dan ook nog met name de renners zelf dan wist je het misschien al, maar op dit moment is het Nationaal Kampioenschap in Nieuw Zeeland bezig. Daar is het nu momenteel al zondag (zo'n 12u tijdsverschil) wat maakt dat ze al begonnen zijn met rijden terwijl het hier nog zaterdagavond is.

Omdat Jesse Sergent meerijdt, toevallig 1 van mijn semi-favokes, ben ik natuurlijk in mijn nopjes!
Voor zover ik weet is hij nog nooit nationaal kampioen geweest van zijn land op de weg, dus duimen dat het dit jaar lukt!

De aankomst is zo voorzien rond 14u40 lokale tijd, dus dat wil zeggen dat ze rond 2u40 Belgische tijd gaan aankomen.
Natuurlijk slaapt een normaal mens dan al lang, maar als je leeft voor de wielersport dan maak je soms eens een uitzondering. Momenteel lukt het wakker blijven nog goed, want ik kan enkel via twitterberichtjes volgen (geen videostream of audiostream).

Ik ben benieuwd of ik het zal volhouden, maar dat zal je misschien vannacht en anders morgen wel kunnen lezen!

GO JESSE!

Last minute

Deze morgen kreeg ik een geniale ingeving toen ik wakker werd: 'Waarom eens geen tripje maken naar Oudenaarde?'

Vandaag wordt de nieuwe ploeg van Trek voorgesteld, maar deze morgen gingen enkele renners een tochtje maken met de fans die zich hiervoor inschreven. Ik besloot op het allerlaatst om een kijkje te gaan nemen wie er allemaal van de partij was. Ik wist zowiezo dat Cancellara erbij zou zijn, maar wie de anderen waren zou een verrassing zijn voor mij.

Ik verlang naar het nieuwe wegseizoen en dit was al een voorproefje :p

Vanavond ga ik niet naar Roubaix voor de ploegenvoorstelling, want ik vond het nogal veel geld als ik eerlijk mag zijn. Ik besteed liever mijn geld aan iets anders, want ik zal dit jaar nog kansen genoeg krijgen om mijn favokes te bewonderen!

Geniet alvast van enkele foto's :)

Tour down under

Overal op twitter begin ik berichtjes te lezen van renners die massaal het vliegtuig nemen op weg naar betere oorden.

De ene ploeg houdt trainingskamp in het zonnetje, maar er zijn ook anderen die vertrekken naar Australië! Ja hoor, misschien weten jullie het niet, maar binnenkort start de eerste koers van het seizoen met name: ' Tour Down Under'.

Voor zover ik al kon lezen is Herr Kittel daar vannacht, Belgische tijd wel te verstaan, aangekomen in het zonnige Down Under. Het is daar nu zo'n 30°. Ik zou wel willen ruilen hoor!

Eigenlijk ben ik aan het liegen, maar slechts een héél klein beetje want de eerste officiële koers van dit jaar is al gereden. De nationale kampioenschappen in Australië zijn immers al verreden, maar die zijn niet voor alle renners dus eigenlijk sprak ik de waarheid en loog ik tegerlijkertijd. 

Nuja genoeg gezeverd, ik hoop dat ook ik snel opnieuw de wegen onveilig mag gaan maken, want niettegenstaande dat ik veel renners zal missen dit jaar verlang ik ook om weer heel wat bekende gezichtjes terug te gaan zien!

De ene ontgoocheling na de andere

Wat is dit toch de laatste tijd! Ik val van de ene in de andere verrassing.

Eerst was er Anders Lund die zijn plotse vertrek aankondigde van het wielrennen. Hij vond dat hij alles bereikt had wat hij kon bereiken in het wielrennen en koos ervoor om opnieuw te gaan studeren. Dit was wielrenner nummer 1 die ik zou gaan missen in 2014.

Daarna was er Alex Rasmussen die geen contract meer kreeg bij Garmin en er dus voor koos om in 2014 een pistejaar in te lassen. Daarmee kon ik nog vrede nemen, want ik weet dat hij het super zal doen op de piste (cfr. Six days Amsterdam)! Diep binnenin wist ik wel dat z'n hart bij de piste ligt en dat hij vroeg of laat terug zou keren. Natuurlijk hoop ik dat hij een ploeg in 2015 zal vinden waar hij zowel de weg als de piste kan combineren.

Vandaag deed ik echter opnieuw een ontdekking. Ik was aan het kijken naar de renners die volgend jaar van ploeg wisselen en ik zag dat Jonas Aaen Jorgensen ook naar Riwal Cycling Team gaat (hetzelfde team waarvoor Alex volgend jaar zal uitkomen). Dit is al de derde renner die ik volgend jaar zal moeten missen in België, want ik vrees dat dit team zelden of niet in België zal koersen.

Het is precies of iedereen die me nauw aan het hart ligt me ontnomen wordt. Ik keek echt uit naar komend wielerjaar, maar als ik het nu bekijk...

God I'm gonna miss those guys!