Mei

Wat is het lang geleden dat ik hier nog iets heb neergepend. Zoveel om over te schrijven heb ik dezer dagen immers niet. Het wielerseizoen zit in z'n jaarlijkse winterstop dus zit ook in mijn winterstop.

Tijdens de winterstop verlang ik zo hard naar het laatste weekend van januari, dan is het normaal gezien steeds Velofollies. Het begin van een nieuw wielerjaar voor mij.

Nu is het helemaal anders. Ik verlang niet zo hard als vroeger meer naar de koers, sinds die ene maand dit jaar die ik maar niet over m'n lippen kan krijgen (cfr. daarom dat het beter is voor mezelf om iets neer te pennen als ik eraan moet denken).

Deze tijd van het jaar heb ik zoals gewoonlijk veel tijd om na te denken over het afgelopen jaar. De kerstvakantie is een periode waar ik steeds mijn koersachterstand qua artikels verzamelen wat probeer in te halen omdat ik er anders de tijd niet voor kan vinden. Maar sinds enkele dagen kijk ik niet meer naar de artikels, omdat ik aan die ene maand ben gekomen. Ik weet voor mezelf dat ik er ooit doormoet, maar dat pakketje 'mei' zou ik het liefst zo ver mogelijk wegsteken zodat ik er niet aan hoef te denken. Alleen al omdat ik met m'n neus niet op de feiten zou worden gedrukt, want daar staat het telkens zwart op wit neergeschreven.

Ik besef maar al te goed dat alles realiteit is, maar soms heel even in mijn diepste binnenste denk ik dat dit alles een nachtmerrie is waaruit ik toch eens zou moeten ontwaken. Maar dan zegt mijn verstand dat dit alles toch is gebeurd en dat ik ermee moet leren leven...

1 november 2011

1 november, een dag die voor mij elk jaar niet snel genoeg voorbij kan zijn. Iedereen wil/gaat/moet perse op deze dag naar het kerkhof gaan om hun geliefde te bezoeken die veel te vroeg gestorven is.

Ik heb hierover echter een heel andere mening. Ik weiger om op deze dag naar het kerkhof te gaan. Hoe zielig is het niet om 1 keer per jaar naar dat kerkhof te gaan en dan nog enkel omdat het 1 november is.
Ik denk dat als je echt iemand mist, het niet mag uitmaken welke dag of datum het is. Als de andere 364 dagen niet goed genoeg zijn, dan ga je beter ook niet op 1 november naar het kerkhof.

Zelf ben ik nu enkele malen naar het kerkhof geweest. Normaal gezien verafschuw ik deze plek als de pest, maar sinds de dood van Wouter vind ik er een zekere rust. Even alleen zijn, niemand die kan zien hoeveel verdriet ik heb. Gewoon een moment om alleen te zijn en na te denken over vanalles en nog wat.

Wouter een bezoekje brengen, doe ik nu wekelijks of dat probeer ik toch. Ik merk wel dat er soms iets zou tussenkomen, waardoor ik pas om de 2 weken kan gaan. Het is natuurlijk niet altijd even gemakkelijk om er te geraken, want het is nu ook niet bij de deur om op bezoek te gaan en als ik op bezoek ga, dan wil ik nog het liefst dat niemand het weet. Ik weet van mezelf dat ik niet goed met m'n gevoelens overweg kan, dus dan wil ik ook niet dat iemand dit weet of ziet. Ik ga de confrontatie uit de weg, omdat ik dan niet hoef toe te geven dat ik verdriet heb.

De ontkenning

Het is al een tijdje geleden dat ik hier nog iets heb gepost en dat heeft waarschijnlijk met de vakantie te maken. De laatste weken heb ik nogal wat tijd gehad om na te denken en niet elke dag was even plezant.

Het ongeval van Wouter is nu al meer dan 3 maand geleden en nog steeds zit ik in een soort van ontkenningsfase. Mijn verstand zegt wel dat Wouter er niet meer is, maar mijn hart is ervan overtuigd dat hij hier nog steeds is. Tijdens elke koers die ik doe, is er een klein deeltje van mezelf dat stiekem hoopt dat hij vrolijk uit die bus stapt alsof er niets gebeurd is.

Ik weet van mezelf dat ik het verlies van een dierbare moeilijk kan verwerken. Wouter is de derde dierbare in 1 jaar tijd die ik verloren ben en telkens heb ik hetzelfde gereageerd. Ik negeer alles, hou me sterk, toon mijn verdriet niet aan de buitenwereld en probeer gewoon alles te verdringen, zo moet ik er niet aan zal moet denken. Echter is dit alles grote bullshit!
Elke dag denk ik aan Wouter, die ik nooit meer zal zien en dat kan ik nog altijd niet geloven. Het lijkt gewoon zo onrealistisch.

Ik weet dat veel van m'n 'zogezegde vrienden' dit nooit kunnen begrijpen, want velen zullen denken: 'Da was toch gewoon ne coureur? Waarom moet die daar nu zo'n spel van maken', maar Wouter was veel dan gewoon 'ne coureur' voor mij.
Als trouwe fan bouw je toch een bepaalde band op en bij Wouter was dat zeker en vast geen probleem. Hij wist goed wie z'n supporters waren en was altijd z'n vriendelijke zelve om effe wat tijd vrij te maken.

Velen onder jullie vinden dit misschien flauwekul en zullen hier niet meer komen om iets te lezen, want de laatste tijd gaat alles op deze blog over Wouter. Ik kan er ook niets aan doen, maar Wouter was nu eenmaal een deel van mijn 'koersleven'. Ik denk dat hier af en toe iets neerpennen mij helpt om het verlies te verwerken, want met iemand erover praten gaat niet zo goed. Als jullie, als lezers, hier niet mee om kunnen gaan dan zou ik jullie aanraden om hier een tijdje niet meer te komen lezen.

Plannen geblazen!

De week na de Tour is het al enkele jaren héél druk voor mij. Niet enkel door de talrijke Natourcriteriums, maar op hetzelfde moment wordt ook de Ronde van Wallonië gereden (cfr. TRW). Voor mij wil dit dus zeggen dat ik een tijdje op voorhand toch al moet beslissen waar ik precies wil gaan kijken.

Dit is echter niet zo makkelijk, want de deelnemers voor de criteriums worden pas op het laatste moment bekend gemaakt. Voorlopig heb ik wel een heel lijstje opgesteld met koersen die ik wil doen, maar of ik ze allemaal kan doen blijft momenteel nog een groot vraagteken?

Wat ik wel al weet, is dat ik op dinsdag en woensdag (26/27 juli) naar TRW ga. Dit komt voornamelijk omdat ik niet wil meedoen aan de commercialisering van de wielersport. Ik zal nooit, maar dan ook nooit betalen om naar een wielerwedstrijd te gaan kijken. De criteriums die op deze data verreden worden (Roeselare en Peer) zijn te betalen, dus ik ga alvast niet!!
Dit is ook dezelfde reden dat ik dit jaar niet naar het BK ben geweest. Ik vind het echt erg als je moet betalen om renners te zien. Velen onder jullie zullen waarschijnlijk denken: 'Ah, voor die 1ne keer. Je ziet de renners toch veel passeren?'

Mij maakt het niet uit hoeveel keer ik de renners zie per wedstrijd, ik wil gewoon plezier hebben. Ik kan niet tegen al dat VIP-gedoe. Deze mensen kiezen er zelf voor om te betalen voor een 'speciale' behandeling, maar als toeschouwer wil je gewoon genieten van de koers en ik vind persoonlijk dat je daar dan niet voor hoeft te betalen.

De droom die werkelijkheid werd voor Wouter

Zoals het een trouwe fan betaamt, heb ik de afgelopen jaren gespendeerd aan het verzamelen van krantenknipsels en wielrenartikels van mijn favorieten (Wouter Weylandt, Fabian Cancellara en de broertjes Schleck). Deze artikels bewaar ik in mappen per jaar, met plastiekjes zodat ze geen schade kunnen oplopen. Bij elke koers zoek ik een artikel op internet en daarbij komen alle artikels per datum (deze worden ook opgekleefd bij de desbetreffende artikels). Ik schrijf dit berichtje, omdat ik de laatste weken met niets anders nog bezig ben. Ik heb een enorme achterstand en moet er eens nodig werk van maken om alles op punt te stellen.

Toen ik mijn mappen vorig jaar aan enkele kennissen en vrienden liet zien dan reageerden ze spontaan: 'Dat is gewoon gekkenwerk! Elk klein artikelke knipte gij dus uit!'
Waarop ik volmondig antwoordde: 'Tuurlijk! Hun naam moet er nog maar in voorkomen en ik moet dat artikel hebben. Maakt niet uit of het groot of klein is. Elk artikel is waardevol.'

Sommige mensen zullen niet begrijpen hoe waardevol deze mappen zijn voor mij, tenslotte zijn het toch maar stomme krantenknipsels...Maar voor mij betekenen deze krantenknipsels nu heel veel! Sinds de dood van Wouter ben ik echt superblij dat ik zoveel heb bijgehouden, want nu kan ik al deze unieke artikels en ervaringen nog eens herbeleven. Ik kan hier zoveel foto's posten van artikels uit m'n woutermappen, maar dit 1ne artikel uit de Cyclosprint wou ik toch met jullie delen:

Wouter droomde er al jaren van om eens De Ronde te mogen rijden. En nee, het is niet de Tour die hij wou zeggen...Wouter wou al jaren bij Quickstep de Ronde van Vlaanderen rijden, maar in zo'n ploeg krijg je niet zomaar dat plaatsje in die selectie. Bij Leopard echter wist hij al van in het begin dat hij z'n droom mocht waarmaken. Hij zou naast Fabian Cancellara z'n Ronde debuut maken. Het klinkt misschien stom, maar als er hier ook maar 1 iemand van Leopard een kijkje komt nemen, geef dan deze boodschap even door ;) Jullie hebben de droom van Wouter waargemaakt door hem die Ronde toch 1x te laten rijden. Bedankt!!!

En nog dit bericht voor alle andere lezers: Als je ergens nog een oude sportkrant hebt liggen, die je toch wil meegeven met het papier, doe dit dan niet. Contacteer mij eventjes op dit adres: lindsaytjuuh@hotmail.com
Vermeld dat het om een krant gaat, want ik ben er zeker van dat ik nog niet alle artikels over Wouter heb. Ik zou dan ook graag mijn mappen verder aanvullen, niet omdat Wouter er niet meer is, maar omdat ik als fan niets anders meer kan doen dan hem herdenken zoals hij was: spontaan, goedlachs en altijd bereid om wat tijd vrij te maken voor een korte babbel!

Voor Wouter

Een dag na winst in de ploegentijdrit, mag Garmin-Cervélo opnieuw de champagne ontkurken. De eerste massasprint in de Tour is een feit en eindelijk wint Tyler Farrar z'n eerste rit ooit in Frankrijk.

Meteen wist ik wat Tyler zou doen als hij de streep voorbij ging komen.
De vingertjes gingen de lucht in en vormden een 'W'. Velen onder jullie zullen misschien denken: 'Huh? Een 'W'... Wat een stom zegegebaar is dat nu weer?'
Wel voor veel wielerliefhebbers betekent die 'W' héél veel. Dit geldt trouwens ook voor mij.

Voor wie het nog niet door heeft, die 'W' verwijst natuurlijk naar Wouter Weylandt. Elke dag blijft het moeilijk om hiermee om te gaan. Ik moet steeds tegen mezelf zeggen: 'Wouter is er nier meer'. Ik kan het nog altijd niet geloven. Als ik 's morgens opsta, dan denk ik aan Wouter. Kruip ik 's nachts in m'n bed, dan denk ik weer aan hem. Het lijkt allemaal zo irreëel.

Waarschijnlijk denk Tyler ook elke dag aan Wouter. Tijdens het sprinten, denkt een sprinter maar aan 1 dingen. Namelijk: 'Ik moet die sprint winnen!' Maar ik ben ervan overtuigd dat die vingertjes automatisch volgden. Hij zal geen moment gedacht hebben: 'Oei! Ik moet snel mijn vingers in de lucht stoppen'.

Het circus

Vandaag is het eindelijk zover. Le tour de France gaat opnieuw van start. Het grootste wielercircus van de wereld trekt zich opnieuw op gang en duizenden kijkers over de hele wereld zullen weer voor hun tv-scherm gekluisterd zitten.

En ja hoor! Ik geef het toe. Ook ik ben 1 van die duizenden die elke dag vol spanning zal kijken naar elke rit. Of het nu sprint, tijdrit of klimmertjes dag is, elke rit moet gereden worden en iedereen kan dan ook winnen. Dat is het spannendste en leukste aan deze sport, je kan nooit voorspellen wie er zal winnen.

Velen denken dat ze al een paar etappezeges mogen invullen, net zoals de rit van vandaag. Gilbert wordt gezien als de enige renner die deze etappe kan en zal gaan winnen. Ik denk daar toch wat anders over, want een koers moet nog steeds gereden worden. Als de winnaar al op voorhand geweten is, waarom dan nog kijken??

Hetzelfde geldt voor de mogelijke tourwinnaar. Voor pakweg 90% van de kijkers is meneer Contador nu al de grote winnaar van de Tour. Opnieuw ga ik hier niet mee akkoord. Ik ben er stevast van overtuigd dat Andy Schleck deze keer zal winnen, want anders zou ik niet meer moeten kijken...

De eerste keer

Op 17 juni ben ik naar een rit van de ster ZLM toer gaan kijken. Dit was m'n allereerste koers in het buitenland, als ik Nederland zo mag noemen. De rit ging van Schimmert naar Schimmert en liep een stukje over het parcours van de Amstel Gold Race. Aangezien we dit jaar naar hier zijn gekomen, moet en zal ik volgend jaar naar de Amstel gaan!

Bij deze koers had ik een dubbel gevoel. Ik was blij en heb echt uitgekeken naar m'n eerste buitenlandse avontuurtje, maar aan de andere kant was dit de eerste koers die ik bezocht sinds de dood van Wouter waar Leopard aan deelnam. Het riep zoveel herinneringen op, maar al vlug waren het leuke dingen waaraan ik moest denken. Als ik nu aan Wouter denk, word ik niet meer triest. Ik denk gewoon aan die zovele leuke momenten die ik heb mogen beleven met hem. Natuurlijk heb ik het ook nog moeilijk als ik aan hem denk, maar telkens om de hoek staat er al een glimlach klaar voor die leuke tijden!

Natuurlijk was ik naar Schimmert getrokken voor de koers, maar eigenlijk ging ik speciaal voor 1 iemand en nee, het was geen renner van Leopard. Ik moest en zou naar ginds trekken om Jonny Bellis te zien. Toen ik Saxobank volgde kreeg hij een ongeval met z'n scooter in Italie. Ik zal die datum nooit of te nimmer vergeten: 19 september 2009. Op mijn verjaardag begon hij aan een gevecht voor z'n leven dat aan een zijden draadje hing.

(Saxo-renner op de foto)

Toen ik hem zag, was ik zo blij voor hem dat hij eindelijk terug in het peloton kon koersen. De afgelopen jaren heeft hij enorm hard gevochten om te staan waar hij nu opnieuw staat. Na 80km heeft hij echter, samen met de ploegleiding, beslist om uit de wedstrijd te stappen. Ik vond het enorm jammer om dit achteraf te lezen, want zo heb ik hem niet veel gezien tijdens de wedstrijd.

Ik besef wel dat het voor hem niet gemakkelijk zal zijn om zich opnieuw in te werken in dat peloton, maar ik hoop uit de grond van m'n hart dat Bjarne Riis z'n verstand gebruikt en Bellis niet laat vallen zoals Quickstep heeft gedaan met Kurt Hovelijck. Beide renners hebben er toch niet om gevraagd om zoiets tegen te komen en volgens mij verdienen zij veel meer respect dan wie ooit, want zij zijn blijven vechten en zijn daadwerkelijk teruggekeerd!

Weken gaan voorbij

Het is nu exact 5 weken geleden en nog steeds lijkt het alsof gisteren mijn wereld stil stond. Ik weet nog heel goed waar en wanneer ik het nieuws vernam en nog steeds lijkt het zo onwezenlijk. Ik kan het nog altijd niet geloven, JIJ bent er niet meer.

De voorbije weken zijn niet steeds even gemakkelijk verlopen. Deze periode zat ik vaak in een serieuze put waar ik maar moeilijk kon uitklimmen. Maar steeds moest ik ook denken aan al die leuke momenten die ik met je beleefde. Zoals in 2007, één van m'n eerste koersen die ik deed om jouw speciaal te zien. Ik moest m'n allerliefste zus aansporen en serieus de oren van haar kop zagen om toch naar Westrozebeke te komen. Het weer was in het begin fantastisch, maar plots begon het te stortregenen. Wat heeft ze mij toen verweten dat ik perse naar jou wou komen zien en al was ik een verzopen waterkieken zoals we hier zeggen, ik bleef in de plensende regen staan om u vooruit te schreeuwen.


Of tijdens de enecotour van 2007. Je was in Knokke zo pissed omdat je verloren had van Cavendish en ik was zo verdomd boos dat mijn ouders niet naar Terneuzen wilden rijden, zodat ik je nog eens kon zien. Want geef nu toe, Nederland is toch niet ver rijden van Westende? Nog meer werd ik kwaad op hen toen jij notabene die etappe won :o ! Maar op hetzelfde moment was ik zo blij omdat jij gewonnen had. Zo'n prachtige en fantastische sprint dat je toen hebt gereden.


Toen ik je het jaar erop voor het eerst 'persoonlijk' ontmoette op Velofollies moest je zo lachen. Diezelfde glimlach zag ik telkens opnieuw op je gezicht verschijnen. Je was altijd vrolijk, het zonnetje in huis. Ik ben zo blij dat ik je heb gekend, maar tegelijk besef ik ook dat jij er nu niet meer bent. Ik mis je nog elke dag en denk ook de hele tijd aan je. Ik vind het vreselijk nu jij er niet meer bent.

Vrijdag ga ik naar de Ster Elektrotoer, jij hebt daar in 2007 ook gewonnen hé ;) Ik ben dat nog niet vergeten hóór, zo'n millimeterspurt. Wel 5 minuten moest de jury beraadslagen om uiteindelijk te beslissen dat jij won!
Zie je wel dat alles mij aan jou doet herinneren. Je kon altijd op de één of andere manier je stempel drukken op een koers. Ik kan nog zovele leuke momenten neerschrijven, maar 1 ding zal nooit veranderen: 'Jij bent er niet meer en niets of niemand kan daar iets aan veranderen'.
Ik zou het soms gewoon willen uitschreeuwen als ik iedereen bezig hoor over die fatale val. Die mensen hebben u godver nooit gekend en nu gaan ze plots zielig beginnen doen. Dat wil ik het gewoon uitschreeuwen: 'ZWIJG! Jullie weten begot niet waarover ge bezig zijt!'

Wouter, je hebt een diepe indruk op iedereen nagelaten. Veel mensen hebben je graag gezien en ik durf toegeven dat ik je ook graag zie. Natuurlijk op een vriendschappelijke manier, want sommigen zouden dit weer verkeerd kunnen opvatten. Jij weet waarschijnlijk wel over wie ik het heb... Nog steeds valt het verlies me zwaar, vooral nu ik me nergens nog op hoef te concentreren. De voorbije dagen heb ik veel tijd gehad om te denken en steeds kwam ik bij jou terecht. Ik zal je nooit kunnen vergeten, want altijd is er wel iets dat me doet denken aan jou.

Ik heb het al meermaals gezegd en zal het waarschijnlijk nog vaak zeggen: 'WW_SPECIAL, forever and ever!'

Tour de Belgique

25 mei 2011, deze datum zal ik me nog lang herinneren. Dit is de eerste koers die ik bezocht na het ongeval van Wouter.

Ik wist eerst niet goed waaraan ik me kon verwachten. Zou ik veel aan hem moeten denken? Lukt het me wel om me opnieuw te concentreren op de koers? Kan ik het aan om opnieuw foto's te nemen?

Zoveel vragen waar ik de komende dagen een antwoord op heb gevonden. Ik realiseerde me plots dat Wouter me zoveel leuke en prachtige ervaringen heeft gegeven, beginnende bij de ronde van België. Dit was de eerste overwinning van Wouter sinds dat ik hem voor de volle 100% ben beginnen volgen. Daarna volgden er zoveel mooie momenten en telkens ik eraan terug denk dan verschijnt er spontaan een grote glimlach op mijn gezicht.

Door nu juist naar de Ronde van België te gaan, besef ik dat ik die momenten niet zomaar in de vuilbak kan gooien. Ik volgde niet enkel Wouter, maar ook een hele tijd quickstep, saxobank en nu leopard.

De koers zal nooit meer hetzelfde zijn zonder Wouter, want het verlies kan nooit ingevuld worden, door niemand. Natuurlijk kan ik wel andere mooie momenten beleven en telkens zal ik de link met Wouter kunnen leggen. Zo zal hij er nog steeds bijzijn!

Net zoals Greipel, heeft Wouter ook de zwarte leiderstrui gedragen na een sprintoverwinning in de Ronde van België (2007)

2 weken geleden

Deze middag keek ik op facebook en zag ik een ongeloofwaardig bericht staan: 'RIP Xavier Tondo.'

Dit kon toch niet waar zijn! Snel ging ik op Sporza kijken en ja hoor daar zag ik de bevestiging, wat ik had gelezen was waar. Dit is toch niet mogelijk. Nog maar net heb ik Wouter verloren en nu laat een Spaanse wielrenner ook het leven.

Ik kan het gewoon niet geloven, het noodlot heeft nogmaals toegeslagen. Ik begrijp de manier waarop niet goed. Hij is gekneld geraakt tussen een garagepoort en z'n auto, maar hoe kan het dat een garagepoort vanzelf zich sluit? Zit daar dan geen beveiliging op?

Het wielrennen heeft alweer een familielid verloren. Net nu iedereen het verdriet van Wouter wat kon verwerken, krijgt iedereen opnieuw een slag in het gezicht.
Het lijkt zo onrealistisch en toch is het de waarheid.

Ik kan maar 1 ding zeggen: 'Veel sterkte aan de familie en vrienden van Xavier.'

Het definitieve afscheid

Lieve, lieve Wouter.

Vandaag moest ik definitief afscheid van je nemen, hoe zwaar het ook was ik had geen andere keus.

Ik weet nog goed hoe ik je voor het eerst heb leren kennen. Ik zei tegen m'n ouders: 'Hé! Dat ziet er een specialleke uit, ik moet weten wie het is!'
Na verloop van tijd, bouwden we een soort band op met elkaar. Al die kleine gesprekjes die we samen hadden, die kan ik nu enkel koesteren. Die zovele leuke momenten die je mij hebt gegeven, de talrijke vreugde uitbarstingen toen jij als eerste over die streep kwam gebold. Alles kan ik me nog herinneren, maar ook die pijnlijke momenten.

Ik zal nooit vergeten, hoe ik steeds op wat nieuws zat te wachten na je zoveelste valpartij. Telkens dat benauwde gevoel omdat jij er weer bijlag. Die kleine berichtjes die ik naar je grote zus stuurde om toch maar te weten of alles OK met je was. Steeds was zij er om aan mij door te spelen dat het enkele schrammetjes waren.

Alles lijkt nu zo nutteloos en stom.
Ik kan enkel de moed putten uit deze zin: 'Met vallen en opstaan, hoeveel pech jij ook hebt gehad. Steeds stond je op en heb je verder gevochten. Nooit heb jij de moed laten zakken, steeds was je er opnieuw om jezelf te bewijzen tegenover al die kritiekasters.

Wouter, voor jou zal ik ook verder vechten. Eerst wou ik niet meer naar de koers gaan, want het zou toch geen zin hebben nu jij er niet meer bent. Ik heb nu wat tijd gehad om na te denken en ik weet gewoon dat ik net als jij moet doorzetten, hoe moeilijk het ook zal zijn!

WWSpecial,
Ik zal je nooit vergeten. Voor altijd sta je gegraveerd in mijn hart. Slaap zacht en geniet daarboven samen met Nolfie, net zoals jullie samen verenigd staan in mijn kast.

Forever and ever WWSpecial

Ik moet gewoon iets neerschrijven, al is het maar om mijn gedachten eens op een rijtje te zetten. Zoveel vragen die rondspoken in m'n hoofd en waarop niemand een antwoord kan geven.
Waarom hij? Hoe is dit kunnen gebeuren? Wat als dit of wat als dat? Was je gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats?
Zoveel vragen waar er nooit een antwoord op zal komen.

Wat moet ik nu beginnen. Wouter is en blijft mijn eerste koersliefde. Bij hem is mijn koersliefde gestart en plots lijkt alles zo nutteloos geworden. Voor hem ben ik telkens uitgerukt en nu val ik in een zwart gat. Op elke wedstrijd zal ik geconfronteerd worden met het verlies, iemand die er nooit meer zal zijn. Moet ik nu stoppen met naar de koers te gaan? Moet ik blijven gaan om hem in ere te houden.
Ik weet het eventjes niet meer.Alles lijkt zo verdomd nutteloos.

1 ding weet ik wel:

Wouter,

Je bent een fantastische kerel. Héél veel mensen hebben je graag gezien en zullen je graag blijven zien. Ik zal je nooit kunnen vergeten. Voor eeuwig en altijd heb je een plaats in mijn hart. Die glimlach, onze kleine gesprekjes,... allemaal zitten ze opgeslaan in mijn geheugen.

An Sophie heeft het mooiste cadeau gekregen dat ze ooit van je kon krijgen. Een babygirl is op komst. Jij zal verder leven in haar en ze zal altijd een engelbewaarder hebben die van boven op haar neerkijkt.
Ik weet gewoon dat je daarboven samen met Nolfke op ons zit neer te kijken. Samen kan je op de wolkjes genieten van alles wat zich hier afspeelt.

Slaap zacht lieve Wouter.
Nooit was je slechtgezind, maar altijd met een lach op je gezicht.
Dit beeld zal ik voor altijd zien als ik m'n ogen sluit.

Heerlijk dagje Luik

Het is bijna een jaarlijkse traditie geworden om elk jaar naar de ploegenpresentatie van Luik-Bastenaken-Luik te gaan.
Dit jaar was ik opnieuw paraat en ik moet toegeven, het was een prachtige dag met véél mooie en lachwekkende momenten.

Eigenlijk ga ik enkel voor 2 renners naar Luik. Aangezien ze maar een paar keer in België koersen, ben ik wel verplicht om naar Luik af te zakken. De broertjes Schleck hebben namelijk wel al laten vallen dat ze graag het 'Vlaamse voorjaar' willen rijden, maar telkens komt er wel iets tussen waardoor ze toch niet starten in Dwars door Vlaanderen of de E3-prijs of Gent-Wevelgem.

Dus mag ik weer opdraven om ieder jaar naar Luik af te zakken om ze toch 1 keer per jaar te zien. Niet dat ik het erg vind, maar het zou toch leuker zijn om ze een paar keer te zien in plaats van 1 keer per jaar en daarna weer een volledig jaar wachten.

Dit jaar mag ik echter niet klagen, want ik heb ze een paar keer gezien. Ik kon namelijk m'n allerliefste mamie aka chauffeur overtuigen om naar Charleroi te rijden voor de Waalse pijl. Daarna effe naar Luik rijden en mijn week kon niet meer stuk.

In Luik heb ik zoveel leuke momenten beleefd. Toen de bus van Leopard aankwam, kwamen de renners natuurlijk niet meteen naar buiten. Ik kan wel zeggen dat de sfeer opperbest was. Heerlijke muziek en vooral veel gelach en geplaag met Danny. Die dag in Luik zal ik niet snel vergeten.

Natuurlijk moest ik ook op de foto met beide Schlecks. Voor die paar keer dat je ze ziet, moet je de kans benutten om een foto'tje te vragen. Zo had ik ook opnieuw een leuk souvenir aan de trip overgehouden. Samen met de onvergetelijke momenten natuurlijk!

Druk druk druk

Nog even de tijd gevonden om een kort stukje neer te schrijven.
Ondertussen is het Vlaamse voorjaar voorbij en ik moet zeggen dat ik best tevreden ben met de winnaars. Ze werden niet vooruit geschoven als topfavorieten of zelfs als favorieten, maar toch wonnen ze de mooiste koersen uit hun leven. Nick Nuyens maakte een droom waar door De ronde van Vlaanderen te winnen en Johan Vansummeren durfde nooit te dromen dat hij uit op het hoogste schavotje zou staan van Paris-Roubaix.

Als je de volledige carrière van beide renners bekijkt, verdienen ze het wel van eens zo'n topklassieker te winnen. Nuyens heeft al zoveel tegenslag gehad, dat je het hem wel eens gunt om een grote koers te winnen. Hetzelfde geldt ongeveer voor Vansummeren, een super helper die zich volledig wegcijfert voor z'n kopman. Dan is het toch dubbel zo mooi als je een koers wint!

Maar veel tijd om alles te laten bezinken heb ik echter niet. Het is echt druk druk druk op persoonlijk gebied, waardoor ik serieus achterloop met mijn koersfoto's. Ik kon wel nog een paar dagen vrijmaken om naar de koers te gaan kijken, maar voor mijn foto's te bekijken en online te zetten heb ik helaas geen tijd. Mijn excuses daarvoor, maar probeer toch te genieten van de foto's die al online staan. Ik beloof dat ik m'n best doe om de achterstand zo snel mogelijk ongedaan te maken.

Geniet ervan! : https://picasaweb.google.com/lindsaycyclingphotos

De eerste keer alleen...

Gisteren ben ik voor de eerste keer alleen met mijn autootje naar de koers geweest. Normaal ga ik altijd met mijn ma, want ze is de ideale chauffeur om bij je te hebben tijdens een wedstrijd: 'Iemand die zich ergens tussen durft te schieten, snel en alert reageren,...'

Mijn ma kan natuurlijk niet altijd verlof krijgen op haar werk, dus moest ik het gisteren maar alleen zien te klaren.
Ik heb me natuurlijk niet gehaast of opgejaagd en had me dus voorgenomen om het rustig aan te doen. Ik zou de start doen, daarna de bevoorrading en daarna doorrijden om de laatste 2 passages op de Leberg mee te nemen.


Al goed en wel, maar je moet het natuurlijk nog zien te klaren.
De route was helemaal uitgestippeld en 's ochtends was er geen vuiltje aan de lucht. Prachtig weer, lekker zonnetje en al snel begon het warmer en warmer te worden. Toen ik vertrok in Middelkerke zag ik het nog zitten tot ik plots wegenwerken tegenkwam. Het was stress alom, want er stonden nergens bordjes van wegomleiding. Gelukkig bestaat er zoiets als een GPS. Met wat geluk kon ik toch mijn eerste passage van de dag meepikken. Ik besloot om de bevoorrading voorbij te rijden en meteen naar Edelareberg te gaan. Daarna kon ik vlotjes naar de Leberg rijden waar ik 1x keek. Dan stapte ik de Leberg naar beneden en zag de renners nogmaals passeren, maar dan op de Haaghoek.

Podiumfoto's

Ziezo! Hier zijn we weer terug met een nieuw postje.
Ditmaal wil ik het eens hebben over podiumfoto's. Het is altijd speciaal als je na een wedstrijd ook de ceremonie protocollaire kan bijwonen of met andere woorden : 'De huldiging van de winnaar'.

Dit jaar heb ik al enkele van die podiumsessies meegemaakt en ik moet toegeven dat ik trots ben op een foto die ik gemaakt heb tijdens het podium van Nokere koerse.

Het gebeurt niet vaak dat je als amateurfotograaf de kans hebt om op de eerste rij tussen de persfotografen te staan zodat je het podium mooi kan fotograferen. Met wat drumwerk en tactisch denken is het me ditmaal wel gelukt. Daarom ben ik ook trots op het resultaat, want zeg nu zelf: 'Zou dit geen foto zijn die je op sporza kan terugvinden?'

Wielerbeurs Ulvenhout

Dit weekend ben ik naar een wielerbeurs geweest. Vorig jaar deed ik ook al 2 zo'n beurzen (Hooglede en Valkenswaard).

Dit zijn wel momenten waar je eens kan kijken wat er zoal op de markt te bieden heeft op gebied van wielrennen.
Op zo'n beurs kan je heel wat materiaal vinden: boeken, kaartjes, foto's (oud en nieuw), krantenartikels, wielergadgets (bidons, musettes, truitjes, mini autootjes die een volgwagen voorstellen of een wielerbus,...). Met andere woorden: je kan er alles vinden in verband met wielrennen!

Ditmaal heb ik niets gekocht, ik vond precies niets dat ik voor mijn verzameling wou. Vorig jaar echter heb ik in Valkenswaard dit boek gekocht:

Het enige nadeel aan het boek is dat het een Duits/Letzeburgs boek is...
Jammergenoeg kan ik niet alles begrijpen, maar het zijn prachtige foto's!

Voor iedereen die interesse heeft, op 2 april 2011 is er opnieuw wielerbeurs te Hooglede in 'De Gulden Zonne' op marktplaats 6 (cultureel centrum).
Ik zou zeggen: allen daarheen!

Eindelijk was het zover!

Afgelopen weekend heb ik mij eindelijk kunnen uitleven over de Vlaamse wegen.
Het Belgische openingsweekend werd eindelijk op gang geschoten te Gent. Maanden heb ik uitgekeken naar dat ene moment waarop ik op het Sint-Pietersplein de renners zou opwachten. Veel renners heb ik echter niet gezien, toch niet bij de start.

Ik moest namelijk wachten op Team Leopard en op Wouter Weylandt. Al lang was ik aan het wachten op een pakje en in Gent zou hij het persoonlijk aan mij overhandigen.
Mede daardoor heb ik niet veel renners gezien, maar ook door het slechte weer. Ik had namelijk niet veel zin om voor fotograaf te spelen. De camera liet ik wijselijk zitten in de handtas en ik zou wel foto's nemen tijdens de passages die ik zou doen.
Dit zijn de passages die gepland waren: Start, Ten Bosse, Bevoorrading Elst, Haaghoek, Taaienberg en Molenberg.
Met wat geluk ben ik net voor de renners telkens op alle punten geraakt met een kleine voorsprong zodat ik ze telkens voorbij zag flitsen.

Na Gent, slechts een dagje later was het tijd voor Kuurne-Brussel-Kuurne. Het weer was héél wat beter. Er stond meer wind, maar de zon kwam af en toe eens piepen en dat zorgde voor een aangename sfeer. Tijd om de camera boven te halen en eens te poseren met die mannen van Leopard in hun nieuwe outfit.

Natuurlijk stonden er opnieuw wat passages op het programma. Voor mij was het hoogtepunt van de dag de Kwaremont en Côte de Trieu. We hadden immers niet zoveel tijd om van de bevoorrading naar deze 2 punten te rijden. Met heel wat stress kwamen we net op tijd voor de Kwaremont. Na deze passage was het lopen, stappen, struikelen, lopen,... om op de top van de Trieu nog een passage mee te pikken. Ik moet toegeven dat ik geen goede conditie heb, maar ik ben wel verschoten dat ik nauwelijks nog een stap vooruit kon!
Ahja het bergop lopen heeft toch iets opgeleverd: prachtige foto's!

Waarom duurt het zo lang?

Ondertussen is het nieuwe wielerseizoen al begonnen!
Veel renners stomen zich klaar in het buitenland. Koersen als Tour Down Under, Tour off Qatar, Mallorca,... zijn tegenwoordig niet meer weg te denken.
Voor veel renners is dit pure voorbereiding om wat wedstrijdritme op te doen, maar het is altijd leuk als je hier al kan winnen, dat neemt immers de eerste druk weg.

Voor mijn favoriete team is het helaas nog niet gelukt om te winnen. Vroeger moest ik mijn aandacht over twee ploegen verspreiden, namelijk Saxobank en Quickstep. Gelukkig is er dit jaar veel veranderd qua transfers en al mijn favoriete renners rijden nu bij 1 team. Ik noem ze de luipaardjes, maar vele mensen kennen het team onder de naam 'Team Leopard-Trek'. Het team zal ook nog vaak verwijzen naar de broertjes Schleck.

Ik ben alvast heel blij met dit nieuwe team! Zelf kon ik nog maar 1 renner van het team in levende lijve zien. Op Velofollies was Wouter Weylandt te gast bij Rik Vanwalleghem voor een praatcafé rond z'n nieuwe team. Altijd leuk om eens te horen hoe het eerste contact was verlopen. Een nieuw team wil natuurlijk ook zeggen nieuwe doelen...

Ik kan niet wachten tot de koersen in België beginnen. Zo'n voorbereidingswedstrijden zijn wel leuk en misschien nodig voor de renners, maar koers is pas echt leuk als je het zelf kan meemaken en een tripje naar Australië of Qatar zit er financieel nog niet in voor mij ;)