Vandaag moest ik definitief afscheid van je nemen, hoe zwaar het ook was ik had geen andere keus.
Ik weet nog goed hoe ik je voor het eerst heb leren kennen. Ik zei tegen m'n ouders: 'Hé! Dat ziet er een specialleke uit, ik moet weten wie het is!'
Na verloop van tijd, bouwden we een soort band op met elkaar. Al die kleine gesprekjes die we samen hadden, die kan ik nu enkel koesteren. Die zovele leuke momenten die je mij hebt gegeven, de talrijke vreugde uitbarstingen toen jij als eerste over die streep kwam gebold. Alles kan ik me nog herinneren, maar ook die pijnlijke momenten.
Ik zal nooit vergeten, hoe ik steeds op wat nieuws zat te wachten na je zoveelste valpartij. Telkens dat benauwde gevoel omdat jij er weer bijlag. Die kleine berichtjes die ik naar je grote zus stuurde om toch maar te weten of alles OK met je was. Steeds was zij er om aan mij door te spelen dat het enkele schrammetjes waren.
Alles lijkt nu zo nutteloos en stom.
Ik kan enkel de moed putten uit deze zin: 'Met vallen en opstaan, hoeveel pech jij ook hebt gehad. Steeds stond je op en heb je verder gevochten. Nooit heb jij de moed laten zakken, steeds was je er opnieuw om jezelf te bewijzen tegenover al die kritiekasters.
Wouter, voor jou zal ik ook verder vechten. Eerst wou ik niet meer naar de koers gaan, want het zou toch geen zin hebben nu jij er niet meer bent. Ik heb nu wat tijd gehad om na te denken en ik weet gewoon dat ik net als jij moet doorzetten, hoe moeilijk het ook zal zijn!
WWSpecial,
Ik zal je nooit vergeten. Voor altijd sta je gegraveerd in mijn hart. Slaap zacht en geniet daarboven samen met Nolfie, net zoals jullie samen verenigd staan in mijn kast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten