Voor mij begon alles op donderdag 5februari rond 13u. Ik start mijn pc op, open internet en daar zie ik het staan: Wielrenner Frederiek Nolf overleden in zijn slaap.
Meteen werd het rondom mij stil, ik kon niets meer horen of zien. Ik kon dit niet geloven. Na enige tijd begon ik te lezen op sporza, sportwereld,...
Nog altijd drong het niet tot me door wat er daar in het verre Qatar gebeurd was. Veel tijd om te denken had ik niet meer, om 13u30 begon namelijk de les opnieuw. Veel van de les heb ik echter niet gehoord of gezien. Mij concentreren kon ik niet, steeds bleef dat zinnetje door mijn hoofd spoken. Ondertussen was het al 17u. Eindelijk de les gedaan. Meteen toen ik op mijn kamer was, moest ik kijken of ik niets gedroomd had ofzo. Maarnee, nog altijd stond die zin op mijn homepage.
Ik wou iets doen, maakte niet uit wat, ik moest mijn gedachten verzetten. Ik wou er niet aan denken, ik moest dat zinnetje uit mijn geheugen wissen. Werken voor school kon ik niet, het liefst wou ik gaan wandelen om mijn gedachten te verzetten. Mijn hoofd als het ware leegmaken, maar alleen in een stadje dat je amper kent is dat ook niet ideaal. Na enkele uren begon het tot me door te dringen wat er in Qatar gebeurd was.
Slapen heb ik amper gedaan de eerste nacht, constant spookte het door mijn hoofd dat er zoiets verschrikkelijk gebeurt in de wereld. De volgende dagen las ik meer over wat er gebeurd was. Hoe ze Nolfke herdachten,...
Vandaag was het dan zover, de laatste etappe in de lange reis: de begrafenis van Frederiek. Ikzelf kon niet gaan, maar van mensen heb ik wel gehoord hoe het eraan toe is gegaan. Eindelijk kon iedereen in alle sereniteit afscheid nemen van hun geliefde.
Voor iedereen die hem kende zal het leven nooit nog hetzelfde zijn. Nooit nog hem voelen, ruiken, horen of zien, maar hij zal meekijken over de schouders van deze mensen wanneer zij het moeilijk hebben. De mooie herrinneringen zullen hen de kracht geven om door te bijten.
Fré, we zullen je nooit vergeten! Ook al ben je niet meer bij ons, je zal altijd in ons hart blijven leven.
