Ik zou het laatste weekend van de vakantie voor geen geld van de wereld willen wisselen alhoewel ik wel een dubbel gevoel eraan overgehouden heb.
Op zaterdag was er de laatste manche van de Lotto topcompetitie. Deze werd gereden in Templeuve en normaal gezien zou niemand mij daar gezien hebben, ware het niet dat er 1 bepaalde ploeg daar van start ging!
Sinds Jonas bij Riwal cycling team rijdt, volg ik een beetje het traject dat de ploeg aflegt. Want als ik Jonas wil zien dan moet ik toch weten waar ze koersen. Gelukkig voor mij reden ze op zaterdag dus in België en moest ik eens niet lang rijden om hem te zien. Zondag zouden ze dan van start gaan in de Ronde van Midden Nederland en zou ik hem nog eens zien.
Veel van de wedstrijd heb ik echter niet gezien. Ik was alleen op pad met Nilo dus moest ik steeds ter plekke blijven met hem. Ik wist wel dat er een kasseistrook in het parcours lag en natuurlijk waren er door de regen veel valpartijen. Ook Jonas heeft erbij gelegen, want toen ik hem al 2 rondjes niet gezien had wist ik dat er iets mis was. Uiteindelijk zag ik de 2de ploegauto en ja hoor... met Jonas aan boord.
Veel zin had het niet meer om nog te blijven kijken naar de koers. Met Jonas uit de wedstrijd en al een eerdere opgave van Kasper Klostergaard (de enige renners waarvoor ik gekomen was) besloot ik om terug te keren naar de kleedkamers en rennersparking. Daar zou ik misschien te horen krijgen hoe het met Jonas was.
Na een tijdje wachten kwam hij frisgedoucht het sportcentrum naar buiten gewandeld samen met Kasper. Toen ik vroeg hoe het was, zei hij niet zoveel. Toen ik vroeg als hij gevallen was, bevestigde hij mijn eerdere vermoedens. Ik kon zien dat hij redelijk wat pijn had, want je mankt niet zomaar. Ik kon enkel hopen dat hij de volgende dag paraad zou zijn om te starten.
Toen ik 's avonds nog eens vroeg hoe het met hem was, kreeg ik een duidelijk antwoord waar ik niet echt op zat te wachten: ' I'm okay, but not racing tomorrow'.
Toen ik Jonas 's morgens gezien had, kreeg ik meteen een knuffel en Nilo kreeg ook weer de nodige aandacht. Helaas kon ik geen foto's nemen van hun ontmoeting, want ik kan natuurlijk niet alles... Nilo in toom houden zodat hij niet te wild wordt en foto's nemen is geen ideale combinatie.
Over zondag moet ik dus niet zoveel vertellen. We gingen kijken hoewel Jonas dus niet meedeed, maar alles was nu gepland dus niet gaan was geen optie voor ons. Ditmaal was mijn lieve mama ook van de partij dus kon ik iets meer foto's nemen. Misschien toch een paar kleine verhaaltjes...
Allereerst moet ik zeggen dat Lars Van Der Haar een super gast is! Meteen kregen we een vriendelijke 'hey' terwijl we hem nog nooit gezien hebben. Daarna zei hij ook nog eens zelf: 'Wil je op de foto?'
Met andere woorden... Weeral een renner die mijn hartje kon veroveren, gelukkig heb ik genoeg plaats over ;)
Zelf kan ik alvast uitkijken naar 19 september, want ik ontdekte iets super! Wat ik ontdekte zal nog eventjes geheim blijven, maar als je een beetje nadenkt dan komen jullie er misschien zelf wel achter...
