Sneller dan je eigen schaduw

Afgelopen week was er het WK in Mendrisio. Heel wat wielerfans wachten een volledig jaar op het wereldkampioenschap. Zoals gewoonlijk wil ook ik niets missen van deze korte, maar krachtige koersweek.

Mijn WK start op donderdag 24 september, want het is WK tijdrijden voor de elite. Wat ik gewoon wil zeggen: Cancellara is de grote favoriet en kan alleen maar verliezen. Zelf begin ik de dag met een goed gevulde agenda die ik eerst moet zien af te werken. Eerst nog een hele dag naar de les en om 15u30 vlug naar peda rennen zodat ik Fabian van het podium kan zien glijden. Hij ging van start om 15u42. Mezelf had ik voorgenomen dat ik wel tijd voldoende zou hebben om op mijn gemak naar peda te stappen, rustig de rugzak droppen in de kamer en dan een plaatsje zoeken in de televisiekamer. De volledige dag zit ik met kriebels in de buik, want tenslotte blijft het als fan altijd spannend totdat hij over de streep zou rijdne. Als laatste les hadden we een 2u godsdienst. Tot mijn grote verbazing ging de tijd sneller dan verwacht aangezien we een kennismakingsspel van bijna 1u deden. Daardoor bleef de docent maar les en les geven. Al 15u30, nog altijd geen teken om te stoppen. Een 5-tal minuten later had ze eindelijk door dat iedereen naar huis wou. Vliegensvlug prop ik mijn boekentas vol en snelwandel ik richting peda. Dan vlug deuren openen, lift oproepen die eindeloos lang wegzit en al rennend door de gang manouvreren om mij kamer te openen, boekentas binnengooien en richting TV te lopen. Exact 1minuut voor vertrek van Cancellara nestel ik mij in de zetel. Mijn WK begint!!!

Cancellara vertrekt als een raket van het startpodium en in geen tijd komt hij door aan het eerste tussenpunt. Meteen is het voor iedereen duidelijk dat hij opnieuw wereldkampioen zal worden. Hij blaast de tegenstand omver en bij ieder tussenpunt loopt hij verder uit. Gustav Eric Larsson, Bradley Wiggins en Sébastien Rosseler konden dit aan de lijve ondervinden. Cancellara peuzelde 1 voor 1 zijn tegenstanders op en hield aan de finishlijn genoeg tijd over om uitgebreid zijn 3de zege in het wereldkampioenschap tijdrijden te vieren met de duizenden Zwitserse fans.

Toen Cancellara het podium opkwam werd er geroepen en geroepen door alle Zwitsers. De zege was wel niet echt onverwacht, maar je moet het toch telkens doen als topfavoriet je rol waarmaken. Toen het volkslied begon te spelen werd het muisstil in het Zwitserse Mendrisio. Een grote last valt ook van mijn schouders. De volledige tijdrit zat ik met spanning en zenuwen, want een val of defect aan de fiets kan altijd voorkomen. Gelukkig gebeurde dit niet en mag Der Fabian vanaf nu opnieuw een jaartje in die prachtige WK trui rijden. Jammergenoeg dat er niet zoveel tijdritten zijn, dus de weinige keren dat die er wel zijn moet je dan extra koesteren.

De quote van de dag zal ik ook nooit meer vergeten: 'Cancellara is sneller dan z'n eigen schaduw.'
De commentator die dit zei, zou wel eens gelijk kunnen hebben. Misschien is de 2de Lucky Luke opgestaan?

Rampvuelta

Zondag werd ik al opgeschrikt door een verontrustend sms'je: 'Andy heeft de Vuelta verlaten.' Meteen wist ik dat dit niet zonder reden kon zijn. In voorbereiding op het WK in Mendrisio zou Andy nooit afstappen tijdens de eerste bergetappe. Hij zou waarschijnlijk wel afgestapt zijn, maar dan ergens diep in de 2de week van de Vuelta.
Natuurlijk kreeg ik van niemand meer informatie. Iedereen die mij een beetje kent qua koers was ofwel samen met mij in Bavikhove op het criterium ofwel niet thuis. Het was dus wachten tot 's avonds totdat ik eindelijk de nieuwsbrief van Saxobank kon openen. Omstreeks 9u wist ik dan wat er precies gaande was. Andy vertelde zelf dat hij praktisch alle voortekens had van een griepje en dat hij niet kon eten. Opgeven deed hij echter niet zomaar, want hij is nog gestart in de rit. Jammergenoeg mocht het niet zijn en moest hij na lang afzien en overgeven toch de handdoek in de ring gooien en afstappen. Andy keerde huiswaarts, maar ik had nog altijd hoop dat broer Fränk iets ging laten zien in de bergetappes.
Gisteren werd de Vuelta nog een grotere ramp voor mij. Plots lees ik 's avonds laat op Twitter: 'Fränk Schleck zal aanstaande vrijdag een operatie aan de knie ondergaan.'
Opnieuw een donderslag bij klaarheldere hemel. Sinds de Amstel Gold Race is het nooit goed gegaan met Fränk's linker knie. Hij had altijd wat pijn en zijn knie was vaak ingetaped. Ook tijdens de Vuelta had ik gezien dat er opnieuw tape aan z'n knie was, dus ongerust was ik altijd wel een beetje. Een operatie had ik echter niet verwacht. Vrijdag zal hij in Herentals een operatie ondergaan waar ze wat weefsel rond het kniegewricht zullen wegnemen.
Kortom, de Vuelta was een grote ramp voor de Schlecks en ik wil deze zo snel mogelijk vergeten. Niettegenstaande is het wel een goede Vuelta geweest voor Fabian Cancellara. Waarschijnlijk zal ik er een dubbel gevoel aan overhouden.

Rusten geblazen

De Vuelta is amper begonnen en vandaag was er al een rustdag. Ik hoor iedereen al denken: 'Wat, nu al rustdag?'
Door de start in Nederland moesten de renners gisteren een verplaatsing maken naar het zonnige Spanje. Daardoor dus een vroege rustdag zodat de renners konden bekomen van de verplaatsing.

Er werd de voorbije dagen wel hard gekoerst op Nederlandse en deels Belgische bodem. Voor gouden truidrager Fabian Cancellara (en ook deels voor mij) waren het spannende dagen. Iedere dag werd er voorspelt dat er gesprint zou worden en dat was ook het geval. Door de goede proloog presaties van enkele sprinters én het feit dat er veel bonificatieseconden te verdienen waren aan de streep, was iedereen er van overtuigd dat er meteen na de 1ste massasprint een andere renner de leiderstrui zou opeisen.

Hoe hard de rassprinters het ook probeerden, keer op keer was er een warrige en ongecontroleerde sprint. Zo kon Fabian Cancellara na 4dagen in Nederland en België nog altijd zijn leiderspositie bewaren. Tijdens de laatste rit had Cancellara wel geluk in zijn ongeluk. Door een massale valpartij ging bijna het volledige peloton tegen de grond. Ook Fabian werd niet gespaard en hij smakte hard met z'n hoofd tegen het asfalt. Het was wel even schrikken toen ik zijn reactie las: 'Ik zag nog enkel sterretjes. Mijn helm is volledig naar de vaantjes. Had ik deze niet op gehad, waren de gevolgen levensbedreigend.'

Zo zie je maar dat je altijd een valhelm moet dragen. Dus nogmaals een oproep aan alle renners: 'Geef het goede voorbeeld en draag niet enkel tijdens de wedstrijden een helm maar ook op training!!!'
Een helm red echt je leven bij een valpartij. Vraag het aan Fränk Schleck die viel tijdens de Amstel Goldrace of aan Jens Voigt die hard viel tijdens de voorbije Ronde van Frankrijk.