1 november 2011

1 november, een dag die voor mij elk jaar niet snel genoeg voorbij kan zijn. Iedereen wil/gaat/moet perse op deze dag naar het kerkhof gaan om hun geliefde te bezoeken die veel te vroeg gestorven is.

Ik heb hierover echter een heel andere mening. Ik weiger om op deze dag naar het kerkhof te gaan. Hoe zielig is het niet om 1 keer per jaar naar dat kerkhof te gaan en dan nog enkel omdat het 1 november is.
Ik denk dat als je echt iemand mist, het niet mag uitmaken welke dag of datum het is. Als de andere 364 dagen niet goed genoeg zijn, dan ga je beter ook niet op 1 november naar het kerkhof.

Zelf ben ik nu enkele malen naar het kerkhof geweest. Normaal gezien verafschuw ik deze plek als de pest, maar sinds de dood van Wouter vind ik er een zekere rust. Even alleen zijn, niemand die kan zien hoeveel verdriet ik heb. Gewoon een moment om alleen te zijn en na te denken over vanalles en nog wat.

Wouter een bezoekje brengen, doe ik nu wekelijks of dat probeer ik toch. Ik merk wel dat er soms iets zou tussenkomen, waardoor ik pas om de 2 weken kan gaan. Het is natuurlijk niet altijd even gemakkelijk om er te geraken, want het is nu ook niet bij de deur om op bezoek te gaan en als ik op bezoek ga, dan wil ik nog het liefst dat niemand het weet. Ik weet van mezelf dat ik niet goed met m'n gevoelens overweg kan, dus dan wil ik ook niet dat iemand dit weet of ziet. Ik ga de confrontatie uit de weg, omdat ik dan niet hoef toe te geven dat ik verdriet heb.