Een week vol emoties

Omdat ik de broertjes Schleck al een tijdje volg, is de week van 19 tot 26 april een belangrijke week voor mij: ‘De Ardense klassiekers staan voor de deur.’ Vol spanning zit ik op 19 april voor de televisie, vastgenageld in mijn zetel. Op het moment dat de uitzending begint, is het zoeken en zoeken tot ik ze gezien heb. Oef, daar rijden ze beide ontspannen naast elkaar. Na twee kleine tegenslagen is er geen vuiltje aan de lucht. Beide zitten ze weer rustig in het peloton.

Een beetje afgeleid door het relatief saai koersverloop slaat de donder in bij heldere hemel: VALPARTIJ! Telkens ik deze woorden hoor, begint mijn hart vlugger te slaan. Snel kijken wie erbij betrokken is. Ik zie een renner van Silence-Lotto die er nogal raar bijligt. Dan gaat de camera verder naar rechts. Mijn hart staat 3 seconden stil! Ik zie meteen dat Fränk tegen de grond ligt. Het ziet er slecht uit want op de eerste beelden beweegt hij niet. Komaan regie, schakel over naar Fränk, nu even geen koers voor mij mensen. Ik wil weten wat er gebeurt. Eindelijk, daar komen de volgende beelden. De dokters doen een halskraag aan en ze geven hem extra zuurstof. Dit is geen goed teken, begin ik te denken. Vanalles spookt door mijn hoofd, wat als Fränk nooit meer kan koersen? Ik mag er niet aan denken. Uiteindelijk brengen ze hem naar de ambulance.

’s Avonds komen de eerste berichten: ‘Fränk Schleck heeft niets gebroken en houdt slechts een lichte hersenschudding over aan zijn doodsmak tegen het asfalt.’ Toch ben ik nog niet gerust. Ik wil zekerheid en wacht vol ongeduld op de Saxobank nieuwsbrief. Rond 8u komt eindelijk de langverwachte mail: ‘Alles gaat goed met Fränk Schleck en hij mag deze avond het ziekenhuis verlaten.’ Wat een pak van mijn hart!

Maar life goes on en woensdag is er opnieuw koers. Fränk zal rust nemen in Luxemburg, dus Andy staat er alleen voor tijdens de Waalse Pijl. Meteen kopman zonder broer Fränk aan z’n zijde. De koers gaat razendsnel voorbij en voor ik het weet, draaien de renners al voor de laatste keer de Muur van Huy op. Waar zit hij? Zie ik hem wel? Ja! Daar is hij, goed vooraan. Evans valt aan, Rebellin anticipeert en Andy volgt. Perfect Andy, komaan je kan het! Spijtig maar de oude krijger is net iets te sterk. Vol teleurstelling bolt Andy over de streep. Toch ben ik overgelukkig. Na zo’n emotionele dagen zou ik niet zo kunnen presteren, dus chapeau! Ik heb er alle vertrouwen in dat zondag alles goed komt.

Zondag 26 april zit ik alweer voor de tv. De laatste klassieker, Luik-Bastenaken-Luik, gaat van start. Ik zie de mannen van Saxobank goed vooraan koersen en zie meteen dat alles goed gaat met Fränk. Wat ben ik blij dat hij terug kan rondfietsen in het peloton. Naarmate de koers vorderde zag ik dat Saxobank de koers hard aan het maken was. Op dat moment wist ik dat 1 van de broers een plan had. Net als vorig jaar viel de beslissing op La Roche aux Faucons.
Andy trok ten aanval bij het opdraaien van de voorlaatste helling van de dag. Toen hij vertrok dacht ik even: O nee, nu nog niet! Dat is véél te vroeg. Toen hij boven kwam zag ik het vuur in z’n ogen en wist ik: ‘Die zien ze niet meer terug.’
Dat was ook de waarheid want Andy bouwde geleidelijk aan een voorsprong uit. Seconde per seconde liep hij verder weg van de groep der favorieten. Al vlug had hij 30seconden en die 30 werden snel 1minuut. Toen wist ik het zeker: ‘Eindelijk eerste klassieke winst voor Andy.’
Met goed 1min30 voorsprong kwam hij solo over de streep. Na de streep volgden de emoties met de nodige knuffels en tranen. Wat kan het leven toch snel veranderen, amper een week geleden gebeurde er een ramp en nu emoties alom. De wielersport is een prachtige sport, reden temeer dat ik deze sport door dik en dun steun!

Liège-Bastogne-Liège

La Doyenne, de afsluiter van de Ardense klassiekers. De laatste kans om je voorjaar wat kleur te geven. Vele ploegen wonnen geen enkele (semi)klassieker en toch mag je nooit wanhopen.
Wanhopen staat niet in het woordenboek van Bjarne Riis en zo bleef Team Saxobank geloven tot het einde en zoals de mensen zeggen: geduld wordt beloond!

Na een ongelukkige val van Fränk Schleck in de Amstel Gold Race kwam alle druk op de schouders terecht van jongere broer Andy Schleck. Na deze emotionele tegenslag herpakte de youngster zich met een prachtige 2de plaats in de Waalse pijl. Hij dankte de ploegmaats en groette broer Fränk die in zijn zetel lag te kijken naar de tv. Hij moest immers herstellen van een doodsmak waar hij enkel een hersenschudding aan over hield.

Helaas telt 2de niet in een koers, alleen dat hoogste schavotje telt. Maar life goes on en een paar dagjes na de Waalse Pijl staat de laatste koers van het voorseizoen op het programma: Luik-Bastenaken-Luik.
Amper een weekje na zijn doodsmak in de Amstel stond Schleck senior al aan de start van La Liège. Jongere broer Andy moest het wel waarmaken voor de ploeg, dat Fränk aan de start stond was een mirakel maar het kopmanschap was nog niet voor hem want na zo'n val ben je top of flop. Natuurlijk stond onze 'kleine' er niet alleen voor want met Karsten Kroon, Alexandr Kolobnev en Nicki Sørensen had hij enkele luxeknechten bij zich. Fränk Schleck was enigsins een groot vraagteken... Later bleek dat hij echter TOP was!

Het breekpunt van de koers was op de nieuwste helling van het parcours waar vorig jaar ook de beslissing viel: La Roche aux Faucons. Andy reed, van aan de voet, in 1 ruk naar Philippe Gilbert toe en op de top en in de afdaling kletste hij er de Phil meteen af. Met nog 20km te gaan was het 1 tegen allen. Alle favorieten keken naar elkaar. Meter per meter, seconde per seconde reed Schleck junior weg van de rest. 10 seconden werden er al snel 30 en die 30 al gauw één minuut! Vanaf dat moment begon de grote paniek in de achtervolgende groep met alle favorieten. Massaal kwamen er aanvallen vanuit alle mogelijk hoeken en kanten maar Saxo speelde het ploegenspel fantastisch. Een superieure Fränk Schleck haalde iedereen terug en beschermde zo de vlucht van zijn broer en beste vriend Andy. Op 2km van de streep was hij al zeker dat Andy het zou halen.

Intussen bleef die jongste maar trappen en trappen. Slechts op 400m van de streep begon hij te genieten van zijn solovlucht. Met de armen in de lucht reed hij over de streep te Ans tussen de tientallen Luxemburgse vlaggen. Na de aankomst viel hij in de armen van verzorgster Lina en werd hij weggeleid naar het beroemde 'tentje'. Vlug vlug verfrissen en de eerste emoties verwerken om dan te wachten op grote broer Fränk die 1min30 later over de streep bolde met een smile tot achter zijn oren op het gezicht. Hij ook vlug naar het tentje waar iedereen hem opwachtte. De knuffels en tranen vloeiden over zijn gezicht. Emoties alom want The Schleck brothers hadden de voor hen mooiste klassieker samen gewonnen. Na het podium en de andere verplichtingen (interviews etc) barstte er een feestje los te Ans met de broertjes Schleck op kop!

Koers draait volop rond deze laatste zinnen: emoties en een prachtige koers met een fantastische winnaar!

De Heilige Week

De Heilige Week, vele mensen zullen nu waarschijnlijk denken: wat begint dedie hier nu met godsdienst dinges te zeggen? Voor wielerliefhebb(st)ers is het wel een Heilige Week en wat voor één: Dé Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem en tenslotte Parijs-Roubaix!

De Vlaamse wielerweek bij uitstek, iedere Vlaming (althans de wielerfanaten) leeft een volledig jaar naar deze week toe. Het feest, de geur van renners, de renners opzich en natuurlijk de amusante stem van ene Michel Wuyts kan niet ontbreken. Zet de tv aan en je hoort hem al van verre fluisteren door de boxen. Ondertussen zijn er al 2 wedstrijden van de 3 gereden.

Laten we eens begin met Dé Ronde (die van Vlaanderen wel te verstaan, sommige kunnen verwarren met die van Frankrijk maar het gaat hier weldegelijk over de Heilige Week van het Vlaamse wielrennen). Op voorhand was er 1 topfavoriet genaamd Pippo Pozzato (als je het wielrennen niet volgt, google dan eens op 'Filippo Pozzato', je zal zeker en vast iets vinden, wees gerust). Pippo had een ferm prijskaartje afgegeven met winst in de E3-prijs Vlaanderen en prachtige demonstraties in de Driedaagse van De Panne dus hij kon alleen maar verliezen. Jammergenoeg voor hem gebeurde het ook, hij botste op een ijzersterk quickstepblok. De blauwe brigade had met Tom Boonen, Sylvain Chavanel en Stijn Devolder een prachttrio dat kon gaan voor eindwinst. Het moet wel lukken dat die laatste daar in slaagde! Ons Volderke koerste iedereen de vernieling in en won met 1minuut voorsprong solo in Meerbeke. Dit klinkt bekend in de oren van velen, want wie finishte vorig jaar ook solo in Meerbeke? Ja hoor, het was die Stijn Devolder.
Hij maakte een prachtig zegegebaar, de 2 vingers in de lucht. Hier hoorden veel emoties bij, de emotie van het winnen maar ook emoties van overmacht. Stijn droeg zijn eerste grote zege van het seizoen op aan goede vriend Frederiek Nolf die overleden was te Qatar.

Maar koers is hard en na die pracht solo volgde er opnieuw een koerske op woensdag: Gent-Wevelgem. Geen minuutje werden de renners met rust gelaten, opnieuw moesten ze klaar staan om er ferm in te vliegen én dat in de regen. Meteen in het begin werd er keihard gekoerst met het gevolg dat de blauwe brigade niet te zien was vooraan in koers. 33 man voorop in de koers en geen enkel blauw mannetje, jammer maar helaas viel het harde verdict: 'Koers gedaan, inpakken en wegwezen naar de aankomst!
Natuurlijk mogen we hier de koers niet uit het oog verliezen. Gent-Wevelgem werd in deze regenachtige omstandigheden een harde koers met een verrassende jonge winnaar die als eerste over de streep vloog: 'Dé Noor Edvald Boasson Hagen.' Wie zegt u daar? Knoop deze naam maar goed in de oren: Edvald Boasson Hagen, een piepjong Noors talent dat in de toekomst vast en zeker nog van zich laat horen!