Voor Wouter

Een dag na winst in de ploegentijdrit, mag Garmin-Cervélo opnieuw de champagne ontkurken. De eerste massasprint in de Tour is een feit en eindelijk wint Tyler Farrar z'n eerste rit ooit in Frankrijk.

Meteen wist ik wat Tyler zou doen als hij de streep voorbij ging komen.
De vingertjes gingen de lucht in en vormden een 'W'. Velen onder jullie zullen misschien denken: 'Huh? Een 'W'... Wat een stom zegegebaar is dat nu weer?'
Wel voor veel wielerliefhebbers betekent die 'W' héél veel. Dit geldt trouwens ook voor mij.

Voor wie het nog niet door heeft, die 'W' verwijst natuurlijk naar Wouter Weylandt. Elke dag blijft het moeilijk om hiermee om te gaan. Ik moet steeds tegen mezelf zeggen: 'Wouter is er nier meer'. Ik kan het nog altijd niet geloven. Als ik 's morgens opsta, dan denk ik aan Wouter. Kruip ik 's nachts in m'n bed, dan denk ik weer aan hem. Het lijkt allemaal zo irreëel.

Waarschijnlijk denk Tyler ook elke dag aan Wouter. Tijdens het sprinten, denkt een sprinter maar aan 1 dingen. Namelijk: 'Ik moet die sprint winnen!' Maar ik ben ervan overtuigd dat die vingertjes automatisch volgden. Hij zal geen moment gedacht hebben: 'Oei! Ik moet snel mijn vingers in de lucht stoppen'.