Dit zijn de eerste woorden die uit mijn mond floepten toen ik vanavond mij twitter aan het checken was. Al de hele dag was ik druk in de weer met opkuisen en verhuizen, maar als je dan zoiets leest vraag ik mij soms af: 'Waarom? Wat voor nut heeft het?'
Iedereen zal ondertussen wel op de hoogte zijn dat Kristof Goddaert verongelukt is in Antwerpen. Ik kan het nog steeds niet geloven. Sprakeloos, vol ongeloof las ik alle berichtjes, dit kan toch niet meer. Weeral een jonge belgische renner die veel te vroeg het leven vaarwel zegt.
Ik weet ook wel dat er dagelijks ongelukken gebeuren, maar als het iemand is die je gekend hebt... Dit is gewoon hard...
Stoffelke,
Ik heb het geluk gehad om jou te kennen.
Doe je hierboven de groetjes aan Wouter?
Je zal ongelofelijk gemist worden!
Het ga je goed!
Ik wil ook vooral mijn deelneming betuigen aan familie, vrienden, kennissen en ploegmaats.
Voor jullie is dit nog 1000x erger dan voor een fan. Ik hoop dat iedereen de kracht vindt om dit grote verlies te boven te komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten