Ik kon en kan het nog steeds niet geloven. Als ik het luidop zeg, dan lijkt het alsof ik een verschrikkelijke leugen aan het vertellen ben. Helaas is het niet zo, het is de harde realiteit. Jij bent er niet meer en ik mag het nog duizend keer zeggen. Duizend keer zal het klinken als een leugen terwijl het de waarheid is.
Lieve Kristof,
Ik ben blij dat ik je leerde kennen. Jij, die altijd straalde toen je die bus uit stapte. Niets was jou teveel.
Wanneer ik aan je terug denk, zie ik jouw brede glimlach op mijn netvlies gebrand.
Vandaag was het dan tijd om afscheid van jou te nemen. Ik zag hier echt tegen op. Eerst en vooral omdat ik afscheid van jou moest nemen, maar ook omdat alle pijnlijke herrinneringen aan Wouter weer naar boven zouden komen. Ik heb heel veel tranen gelaten en ik was zeker en vast niet de enige. Je laat bij velen een leegte achter die nooit opgevuld kan worden. Wij moeten nu verder zonder jou, maar ik hoop dat je daarboven iedereen terug hebt gevonden. Nolfie stond je waarschijnlijk al op te wachten met open armen.
Ik onthoud vooral 1 iets en ik zal me hier zeker en vast aan houden: 'Life is great, so live it to the top!'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten