Lindsay loves the cobbles!

De mooiste koers van het jaar voor mij is Paris-Roubaix. In 2009 ging ik voor de eerste keer kijken naar de Hel van het Noorden en meteen was ik verkocht. Voor mij kan er geen enkele koers toppen aan de helleklassieker. Hoewel ik het de mooiste koers van het jaar vind, dit jaar is nog maar de 2de keer dat ik de kasseien ging opzoeken.

In 2010 gingen we ook kijken naar Paris-Roubaix, maar we brachten immers een bezoekje aan de piste in Roubaix. Dit bezoekje draaide wel wat anders uit dan we verwacht hadden. De dag verliep perfect, er was mooi weer op de piste, we konden de koers volgen op groot scherm en als kers op de taart kwam Fabian Cancellara solo de piste opgereden. Het was gewoon fantastisch!

Maar zoals ik al eerder schreef, de dag verliep perfect... Tot we na de koers aan onze auto kwamen. Zijruit ingeslagen en er waren wat dingetjes uit onze auto verdwenen. Niet dat het zo erg was, een paar sleutels waaraan een USB-stick aanhing, wat kleingeld, maar wij zaten wel met de miserie. Zoals we later vernamen is het daar blijkbaar de traditie dat de Belgische en Nederlandse auto's flink onder handen worden genomen door de lokale bevolking van Roubaix. Sindsdien zijn we niet meer gaan kijken naar de Hel.

Vorig jaar zijn we dan begonnen om naar de ploegenverkenningen te gaan kijken. Traditioneel verkennen de ploegen tijdens de week voor Roubaix een deel van het parcours. In 2013 volgden we vooral het toenmalige Radioshack en Blanco.

Eerst was het plan om Fabian te volgen, maar toen we daar waren zag ik immers ook dat Robert Wagner met Blanco aan het verkennen was. We beslisten dan maar om een paar keer Radioshack te volgen en om daarna wat verder door te rijden om Blanco te kunnen volgen.

Dit jaar pakten we het anders aan. We besloten om naar de startplaats te gaan en te wachten tot Trek en/of Belkin vertrokken. Daarna zouden we doorsteken naar het Bos van Wallers om alle ploegen te zien. Als laatste zouden we dan naar Carrefour de l'arbre rijden zodat we nog eens iedereen zouden zien.

Omdat we toch veel te veel tijd hadden op het Bos, besloot ik dan maar om een mini fotoshoot te doen op de kasseien. Ik kan er niets aan doen, maar als ik denk aan die koers dan ga ik al glimlachen. Ik weet niet waarom precies, maar het is gewoon zo. De eerste indruk dat ik opgedaan heb in 2009 moet zo indrukwekkend geweest zijn dat ik gewoon verliefd ben geworden op deze koers.

En omdat ik nog niet genoeg had van de kasseien besloot ik om op vrijdag nog maar eens richting Carrefour de l'arbe te trekken want op donderdag hadden we immers niet alle ploegen gezien. Niet iedereen kan toch op hetzelfde moment gaan verkennen hé. Zoveel te beter voor mij, want dan kon ik 2 dagen genieten van 'the cobbles'.