Ik weet nog perfect hoe mijn dag verliep. 's Morgens vroeg was ik vertrokken als 1 brok zenuwen, want m'n Bachelorproefstage begon. De dag verliep vlekkeloos, maar toen wist ik nog niet wat ik nu weet.
Toen de bel ging, snelde ik naar huis om nog snel de finish van de etappe mee te pikken, maar toen ik thuiskwam had het noodlot al toegeslaan. Ik kon alleen maar kijken naar beelden met weinig tot geen commentaar en hopen op een verlossen berichtje... maar dat kwam er niet.
Integendeel, er kwam vreselijk nieuws. Mijn wereld stond stil, ik kon niets meer doen. Tranen vloeiden en niets of niemand kon die doen stoppen.
Nu is het 2 jaar later en geloof het of niet wouter, maar die tranen zijn er nog steeds. Alleen kan niemand die nog zien. Ze zitten vanbinnen in een klein zwart kamertje.
Ergens diep in mij zit dat kleine zwarte kamertje en het liefste van al zou ik het op slot willen houden. Al die pijnlijke momenten wil ik gewoon vergeten, want als het slot van dat kamertje breekt doet het verschrikkelijk veel pijn om te beseffen dat jij nooit meer terug zal komen.
Ik weet dat ik je meer moet komen bezoeken, maar het is niet omdat ik niet veel kom dat ik je plots vergeten ben, want in m'n hart zitten ook al die fijne momenten opgeslaan. Die blijf ik voor eeuwig koesteren.
Ik mis je...
WW_Special forever and ever
Geen opmerkingen:
Een reactie posten