Alleen maar verliezen

De ronde van ons landje is alweer achter de rug. Voor veel mensen was dit leuk en prettig maar niet voor mij, ik zit namelijk in de gekende blokperiode. Volop leren en in de namiddag toch even tijd maken om een glimp op te vangen van de renners op het televisiescherm. Het leven van een studente is hard, zeker in tijden van Giro d'Italia en Ronde van België. Laten we het eventjes over deze laatste wedstrijd hebben. Slechts 4 protourploegen zijn hier gestart dus deze kunnen alleen maar verliezen tegen de andere (pro-continentale,...) ploegen.

De eerste etappe was meteen een kans voor de grote ploegen om een nummertje op te voeren. Vrij vlakke wegen dus je gaat ervan uit dat er wel een massasprint zal volgen. De finale was enorm spannend, vooral als je fan bent van een sprinter genaamd Wouter Weylandt. Zou de beperkte kopgroep het gaan halen of komt er toch nog een sprint. Altijd blijf je hopen op een massasprint, maar het mocht niet zijn. Sergei Ivanov kan in de slotkilometer wegspringen. Er komt nog een sprint met de achtervolgende groep maar ik zie geen Weylandt. Ivanov houdt stand en wint de eerste etappe. Zo wordt hij ook leider.

De volgende etappe had nogal een rare aankomst: sprint bergop te Knokke. Ja, u hoort het goed een aankomst bergop aan de kust. Een mooie, wat steile klim gelegen naast het strand. Toen de renners de laatste bocht uitkwamen, zag ik dat Wouter goed geplaatst zat. Rond de 7de positie klaar om weg te knallen. Toen hij moest komen, kwam hij helaas niet. Ik versta er mij niet aan, waarom zet hij niet aan?
De sprint wordt dan nog ontsierd door een valpartij, het ziet ernaar uit dat het een pechronde van België zal worden.

Gelukkig kan ik toch tijd maken om 1 dagje naar de start te gaan. De renners starten in de 3de etappe te Heist. 's Morgens vroeg opstaan om met de auto naar het zee'tje te vertrekken. Wat zie ik het zitten, eindelijk na een goed maand de renners nog eens zien. Vol geduld sta ik te wachten aan het podium. Eindelijk de eerste renners komen aangereden, vlug de camera nemen om een paar foto's te nemen. Na bijna één uur wachten is er nog geen enkele Quicksteprenner gekomen om te tekenen op het podium. Stilaan begin ik mijn geduld te verliezen en ik hoor het mezelf luidop zeggen tegen mijn moeder: 'Ja, ze zullen weer als laatste komen tekenen.'
Mijn voorspelling komt uit: 'Wouter Weylandt, Steven De Jongh en Sébastien Rosseler komen als laatste aangereden.' Natuurlijk kan ik niet kwaad op ze blijven en al vlug maakt Wouter mijn dag goed door nog te stoppen voor een foto. Met een tevreden gevoel ga ik naar huis zodat ik opnieuw kan beginnen met het blokken...

De laatste 2 etappes heb ik niet van dichtbij gevolgd. Enkel de laatste renners van de tijdrit heb ik bekeken. Toen ik de televisie opende zag ik meteen staan: 'Sébastien Rosseler op 1! ' Wat hoop ik maar dat niemand onder die tijd duikt want Lars Boom moet immers nog starten. Niemand vormt aan de streep een echte bedreiging voor Séba en ook Boom kan niet onder de tijd van Rosseler duiken.
Balans na de Ronde van België: 'Toch nog een ritzege voor Quickstep, alweer geen winst voor Silence, de jonge belgen van Topsport Vlaanderen hebben zich laten zien en een mooie winnaar genaamd Lars Boom!'
De grote ploegen hebben zich dus niet laten wegrijden. Ze hebben dus gewonnen en niet verloren. Proficiat aan allen!