De rentree

Vandaag was het zover: 'Tom Boonen begint met koersen in Gullegem.'
Aan het startpodium hoor ik overal de naam Boonen weerklinken: 'Waar is Tom? Zou hij wel komen?'
Natuurlijk zal Boonen komen, geef hem toch eens tijd. Ik wist al op voorhand dat hij als allerlaatste zou komen.
Eindelijk, daar komen de eerste quicksteprenners tevoorschijn. Iedereen staat met camera in de aanslag om toch 'God' op foto te kunnen vastleggen. Nergens kon je de mediamannen zien maar plots komt quickstep en met tientallen komt de pers post nemen voor het podium. Alle fans beginnen te roepen dat ze plaats moeten maken, maar de pers verschuift geen centimeter. Als de laatste ploeg het podium opkomt weerklinkt alleen de naam Tom Boonen. De rest telt even niet mee, allen staan ze in de schaduw van Vlaanderens held. Terwijl de ploeg van het podium verdwijnt, blijft Tom in de schijnwerpers staan. Wel kan er nog juist iemand van de organisatie Stijn Devolder tegenhouden, want de renner die 2 maal de Ronde van Vlaanderen won mag ook wel eens vermeld worden voor het publiek.

Over naar de wedstrijd. Ik neem ergens plaats langs het parcours en zie dat ik minuut na minuut rood begin te worden. Dit vind ik echter niet erg, als ontspanning volg ik koers, ben ik buiten en geniet ik voor de volle 100% van een prachtige wedstrijd. Naarmate de koers vordert begin ik toch wat te denken aan een mogelijke winnaar: 'Zou Quickstep de kaart van Tom trekken of is het voor iemand anders binnen de ploeg?' Stiekem hoop ik dat Wouter Weylandt wint, het zou immers de eerste keer zijn dat ik 'live' een overwinning van hem meemaak.

De beslissende ronde, alles komt in de laatste 5km samen en er zal gespurt worden voor de overwinning. Meteen denk ik: 'Het zal voor Tom Boonen zijn! Geen enkel haar op mijn hoofd denkt dat quickstep Wouter zal laten spurten.'
Door de speakers hoor ik dat de renners in de laatste bocht zijn, het zal close worden. Dan hoor ik: 'Wouter Weylandt wint!'

Dolgelukkig schreeuw ik het uit, natuurlijk een mooie foto van Wouter maken en dan mezelf reppen naar het podium. Ondertussen vlug een telefoontje plegen om de mensen op de hoogte te brengen die niet konden komen.

Als wouter staat te glunderen op het podium wordt het toch even stil in mijn hoofd. Ik geniet ten volle van de prachtige winst en probeer na het podium nog eventjes Wouter te spreken. Ik wens hem proficiat en vraag nog vlug een foto. Hij straalt, glundert en mijn dag kan niet meer stuk!